Chapter 2793: คนนอก ความตายมีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่มนุษย์จะหยั่งถึง อย่างน้อยก็เกินกว่าที่อเล็กซ์จะเข้าใจ เธอแสดงให้เห็นว่าสามารถใช้สิ่งที่ยากลำบากอย่าง ‘กระบี่ใจ’ ได้ และนั่นเป็นเพียงเพราะเธอกำลังต่อสู้กับคนที่อ่อนแอกว่าเธอมากนัก แล้วถ้าเธอมีมากกว่านั้นล่ะ? หากเธอไปถึงขั้นที่เหนือกว่ากระบี่ใจและเข้าสู่ขอบเขตของ ‘กระบี่เต๋า’ ล่ะ? หรือถ้าเธอไปไกลกว่านั้นจนถึงขั้นที่เรียกว่า ‘หลอมรวมเป็นหนึ่งกับกระบี่’ เล่า? ต่อให้อเล็กซ์จะเข้าใจผิดเรื่องพรสวรรค์ด้านกระบี่ของเธออย่างมหันต์ และเธอทำได้เพียงกระบี่ใจ แต่มันก็ยังแข็งแกร่งกว่าสิ่งที่เขาจะทำได้อยู่ดี อเล็กซ์ไม่รู้ว่ากระบี่ของเธอต้องแข็งแกร่งเพียงใดจึงจะเทียบเคียงได้กับการโจมตีของเซเลสเชียล แต่มันก็ใกล้เคียงกว่าที่อเล็กซ์จะหวังเอื้อมถึงในเวลาอันสั้นนี้มากนัก "ความตายคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่ผมรู้จัก" อเล็กซ์กล่าว "เธอน่าจะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำลายกำแพงคุกนี้ได้" "แล้วเจ้าคิดว่านางจะช่วยเจ้าหรือ? เจ้าคิดว่านางมีแก่ใจจะทำอะไรเพื่อช่วยให้เจ้าออกไปงั้นรึ?" ชายชราถาม "ผมไม่รู้ครับ แต่เธอเป็นทางเลือกเดียวที่ผมมี หากไม่อยากเสียเวลาบ่มเพาะพลังเป็นพันปีเพื่อหาทางออกไป" อเล็กซ์ตอบ "คิดดูให้ดีเถิดเจ้าหนุ่ม เจ้าไม่คิดหรือว่าหากนางมีพลังพอ นางคงออกไปนานแล้ว?" ชายชราถาม "เหตุใดนางต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ คอยซุ่มซ่อนอยู่ในทะเลทรายมานานนับหลายพันหลายหมื่นปี หากนางสามารถออกไปได้จริง?" อเล็กซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง "เธออยากออกไปหรือครับ?" "แน่นอน" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "นางเป็นคนนอก คนนอกทุกคนต่างพยายามหาทางออกไปทันทีที่มาถึง" ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาเชื่อมาตลอดว่าความตายนั้นแตกต่างจากผู้อยู่อาศัยทั่วไปในนรก และถึงกับคิดว่าเธอไม่ได้มีต้นกำเนิดมาจากโลกนี้ กระนั้น การได้รับคำยืนยันว่าเธอมาจากภายนอกนรกจริงๆ ก็ทำให้เขายอมรับความจริงข้อนั้นได้อย่างเต็มที่ "นางติดอยู่ในโลกนี้นานเท่าไหร่แล้วครับ?" อเล็กซ์ถาม เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าต้องติดอยู่ในนรกนานแค่ไหนถึงจะเสียสติไปอย่างสมบูรณ์ ทั้งที่อยากออกไปแต่กลับไม่เคยทำได้ หญิงสาวผู้นี้โลดแล่นอยู่ในโลกแห่งนรกมากี่กัลป์กัน? ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง หันหน้าหนีจากอเล็กซ์แล้วถอนหายใจ "หกหมื่นปีเห็นจะได้" เขากล่าว "มันไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก" อเล็กซ์หันไปหาเขาด้วยใบหน้าตกตะลึง "หกหมื่นปีเนี่ยนะไม่นาน?" เขาถาม "สำหรับข้ามันไม่นาน" ชายชรากล่าว "ข้ายังจำมันได้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน อย่างไรเสียเรื่องแบบนั้นมันก็ลืมยากอยู่แล้ว" อเล็กซ์รู้สึกทึ่งกับคำพูดของชายผู้นี้ "ท่านอายุเท่าไหร่กันแน่ครับผู้อาวุโส? จากที่ผมได้ยินมา ท่านเคยเป็นอาจารย์ของจักรพรรดินรก และเขาก็อยู่ที่นี่เมื่อประมาณสามแสนปีก่อน" "ข้าจำไม่ได้แล้ว" ชายชราตอบ "ข้ามีชีวิตอยู่มายาวนานจนไม่รู้สึกถึงกาลเวลาเหมือนคนอื่นๆ" "ท่านเองก็เพิ่งจะบรรลุระดับเซนต์เมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหมครับ?" อเล็กซ์ถาม มหาผู้อาวุโสแห่งนิกายราตรีนิรันดร์ แม้จะมีอายุยืนยาวมหาศาล แต่เขาก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับแท้จริงมาตลอดชีวิต การที่ไม่สามารถเปิดจุดตันเถียนได้ ทำให้เขาไม่เคยเข้าถึงทะเลปราณ ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาก็ไม่มีความทรงจำที่ดีนักก่อนหน้านั้น ทุกสิ่งก่อนหน้าที่เขาจะบรรลุสู่ระดับเซนต์และสูงกว่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจดจำได้ง่ายๆ อเล็กซ์เข้าใจเรื่องทั้งหมดนั้น เพราะจากที่เขาเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การจะเริ่มใช้ปราณในการบ่มเพาะเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง ชายชรามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ โดยไม่ได้ตอบคำถามของอเล็กซ์ตรงๆ อเล็กซ์หรี่ตาลง ข้อสันนิษฐานของเขาผิดงั้นหรือ? "ท่านเกิดในนรกใช่ไหมครับผู้อาวุโส?" "ใช่" ชายชราตอบ อเล็กซ์พยักหน้า "ท่านรังเกียจไหมถ้าผมจะถามเรื่องเขาของท่าน? คนส่วนใหญ่ที่นี่มีเขา แต่ผมไม่เห็นเขาบนหัวท่านเลย" ชายชราแตะหน้าผากตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะลดมือลง "ข้าไม่เคยมีเขาแต่แรก จากที่ข้าเห็น เจ้าจำเป็นต้องอยู่ใกล้กับซันฮาร์ทตั้งแต่ยังเด็กถึงจะมีเขา" "ท่านไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในที่ที่มีซันฮาร์ทตอนเด็กเหรอครับ?" อเล็กซ์ถาม ชายชราส่ายหน้าและหัวเราะเบาๆ ราวกับระลึกถึงความทรงจำที่น่าประทับใจในอดีต ซึ่งเป็นความทรงจำที่เขาไม่ต้องการจะแบ่งปันกับอเล็กซ์ อเล็กซ์รอให้ชายชราพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเขาเงียบไป อเล็กซ์จึงชวนคุยต่อ "ผมอยากถามเรื่องนี้มาสักพักแล้วครับผู้อาวุโส แต่ท่านทำอย่างไรถึงได้สร้างปราณที่ระดับสูงกว่าปราณแท้จริงในนรกแห่งนี้ได้?" อเล็กซ์ถาม "เจตจำนงรอบๆ นี้ควรจะทำให้ทุกอย่างเสื่อมสภาพกลับเป็นระดับแท้จริงในทันทีไม่ใช่หรือ" "เรามีวิธีของเรา" ชายชรากล่าว "ท่านไม่ยอมบอกผมเหรอครับ?" อเล็กซ์ถาม "แล้วเจ้าจะบอกข้าไหมว่าเจ้าบ่มเพาะพลังได้อย่างไร?" ชายชราถามกลับ อเล็กซ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า เขาไม่อยากเปิดเผยอะไรให้ชายชรามากกว่าที่เขาได้รู้ไปแล้ว "ผมได้ยินมาว่าท่านเพิ่งจะเริ่มบ่มเพาะพลังได้เมื่อไม่นานมานี้ ข้อมูลนี้ผิดหรือครับ?" อเล็กซ์ถาม "เจ้าหมายถึงเมื่อไหร่กันล่ะ?" ชายชราถาม "ถ้าเป็นหลังจากที่เราสร้างนิกายขึ้นมาใหม่ ก็ใช่ หากไม่เพราะความสามารถของเราในการช่วยให้ผู้คนกลายเป็นอมตะ นิกายราตรีนิรันดร์คงถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์นานแล้ว" "งั้นก็เป็นหลังจากที่ความตายมาบุกท่านงั้นหรือครับ?" อเล็กซ์ถาม ชายชราพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ถ้าอย่างนั้น ก็มีเรื่องหนึ่งที่ค้างคาใจผมมาตลอด ตั้งแต่ท่านเล่าเรื่องจักรพรรดินรกให้ฟัง" อเล็กซ์กล่าว "เขาบ่มเพาะพลังอย่างไร? เขาเอาปราณมาจากไหนถึงได้เป็นเซเลสเชียล? คงไม่ใช่ศิลาปราณหรอกใช่ไหม?" "จักรพรรดินรกมีศิลาปราณอยู่บ้าง" ชายชรากล่าว "แต่นั่นไม่มีทางทำให้เขาเป็นเซเลสเชียลได้ สิ่งที่เขาใช้เพื่อกลายเป็นเซเลสเชียลคือสรีระของเขาเอง สรีระที่สามารถดูดซับหยางเพื่อสร้างปราณขึ้นภายในร่างกาย"