Chapter 2778: Taunt

Published Mar 12, 2026, 01:16 AM

Chapter 2778: ยั่วยุ ทันทีที่คนกลุ่มนั้นเดินเข้ามาในห้อง อเล็กซ์ก็รู้ตัวว่าเขากำลังมีปัญหา เขาเห็นอารมณ์ที่หลากหลายในแววตาของแต่ละคนที่ก้าวเข้ามา บ้างก็โกรธแค้น บ้างก็กังวล และบ้างก็ตื่นตระหนก หัวหน้ากลุ่มเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้ายด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “เจ้าพยายามจะฆ่าพยานงั้นหรือ?” เขาถาม “ข้าเกือบจะเชื่อคำพูดของเจ้าไปแล้วเชียว” “ข้าไม่ได้พยายามจะฆ่าพยาน” อเล็กซ์กล่าว “ข้าแค่ต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมว่าใครกันแน่ที่ต้องการโยนความผิดเรื่องการสังหารหมู่ในนิกายนั้นมาให้ข้า” อเล็กซ์ไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้รู้ได้อย่างไรว่าวิสเกอร์อยู่ในห้องนั้น เท่าที่เขารู้ วิสเกอร์นั้นปราดเปรียวเกินกว่าที่ใครจะจับได้ง่ายๆ โดยเฉพาะคนจากนรกแบบพวกนี้ หัวหน้ามองอเล็กซ์ด้วยสายตาผิดหวังพลางส่ายหน้า “คำโกหกของเจ้าใช้กับพวกเราไม่ได้หรอก ไอ้คนคดี” ชายอีกคนที่หน้าตาตอบผอมกล่าว “คิดจะฆ่าพยานงั้นรึ นั่นจะเป็นอีกหนึ่งข้อหาที่จะเพิ่มให้เจ้า” อเล็กซ์แสดงสีหน้าหงุดหงิด “ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ได้พยายามจะฆ่าพยาน ข้าแค่ต้องการคำตอบ ถ้าข้าอยากจะฆ่าเขาจริงๆ ป่านนี้เขาก็คงตายไปนานแล้ว” หัวหน้าไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมา “คุมตัวเขาไว้จนกว่าเราจะถึงนิกาย ข้าจะดูว่าเราสามารถเดินทางให้เร็วกว่านี้ได้ไหม” “รับทราบ หัวหน้า” คนที่เหลือกล่าวตอบ เมื่อหัวหน้าเดินจากไป คนที่เหลือก็หันมาหาอเล็กซ์และเริ่มกระซิบกระซาบกันเอง “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะพยายามฆ่าพยาน” “ข้าเกือบจะถูกคำพูดของเขากับหัวหน้าตบตาซะแล้ว นึกว่าเขาไม่ได้ทำจริงๆ เสียอีก” “เจ้าหนูนั่นรู้วิธีทำเรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน? ข้าสงสัยเหลือเกินว่าเราจะได้เรียนรู้วิธีการควบคุมสัตว์อสูรเร็วๆ นี้ไหม” อเล็กซ์จ้องมองชายกลุ่มนั้นที่พูดคุยกันราวกับว่าเขาไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น “อะไร?” ชายหน้าตอบถาม “ไม่ชอบสิ่งที่ได้ยินงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรพยายามฆ่าพยานตั้งแต่แรก” “ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ได้ทำ” “แน่นอนสิ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ข้าจะเชื่อเจ้าละกันนะ ทำไมข้าจะไม่เชื่อชายที่ปลอมตัวว่าเป็นคนในนิกายของข้าล่ะ? การอาบเลือดปลอมๆ นั่นยิ่งช่วยสนับสนุนข้ออ้างของเจ้าเข้าไปใหญ่” อเล็กซ์เข้าใจดีว่าไม่มีอะไรที่เขาจะพูดให้ชายคนนี้เข้าใจได้อีกแล้ว ความเชื่อใจเพียงน้อยนิดที่เขาเคยสร้างไว้กับคนกลุ่มนี้ได้มลายหายไปสิ้น สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือหวังว่าเหตุการณ์เล็กๆ นี้จะไม่สร้างปัญหาให้เขากับเหล่าผู้อาวุโสของนิกาย “ทำไมทำหน้าโกรธแบบนั้นล่ะ โกรธรึไง?” ชายคนนั้นยังคงพูดต่อ “เจ้าอยากจะฆ่าพวกเราด้วยเหมือนที่ฆ่าคนพวกนั้นไปหมดนั่นไหมล่ะ? ทำไมต้องหยุดแค่พยานด้วยล่ะ? ฆ่าพวกเราไปด้วยเลยสิ กำจัดพยานให้หมดนั่นแหละเข้าทางเจ้าที่สุดไม่ใช่หรือไง?” อเล็กซ์เริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆ ชายคนนี้จงใจหาเรื่องเขาโดยไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากความเกลียดชังส่วนตัว “เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่?” อเล็กซ์ถาม “เจ้าพยายามจะยั่วยุให้ข้าโจมตีเจ้าหรือไง? อยากให้ข้าเปิดฉากสู้เพื่อที่เจ้าจะได้หาโอกาสฆ่าข้าใช่ไหม?” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม “ข้าดูออกนะว่าเจ้ากำลังคันไม้คันมืออยากจะสู้กับพวกเรานัก เอาสิ เข้ามาเลย มาสู้กัน” อเล็กซ์ไม่ตอบโต้ “อะไรกัน? จู่ๆ เจ้าก็กลายเป็นคนรักสันติไปแล้วรึ?” ชายคนนั้นถาม “ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าอยากจะหลุดออกจากเชือกพวกนั้นใจจะขาด มาสิ มาสู้กัน” “พี่เจี้ยน... ท่านไม่ควร...” หนึ่งในกลุ่มพยายามจะห้ามปราม “ไม่ต้องห่วง ข้าแค่ทดสอบมันเฉยๆ อีกอย่างมันจะทำอะไรได้ในสภาพนี้” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันมาหาอเล็กซ์อีกครั้ง “จริงไหมล่ะ เจ้าไอ้...” * * * * อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น วินาทีก่อนเขายังพยายามระงับโทสะของตัวเองอยู่เลย แต่ในวินาทีต่อมา เขากลับกำลังกลิ้งหลุนๆ ลงไปตามเนินทราย พร้อมกับเศษซากของยานที่พังทลายร่วงหล่นลงมาตามๆ กัน อเล็กซ์กระชากเชือกที่พันธนาการจนขาดสะบั้น ก่อนจะไถลลงไปตามผืนทรายจนกระทั่งหยุดลงที่ตีนเนิน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และเห็นคนอื่นๆ ร่วงลงมาในสภาพเดียวกัน เพียงแต่ พวกเขาเหล่านั้นล้วนกลายเป็นศพ ร่างกายถูกฟันขาดครึ่งในมุมที่ดูแปลกประหลาด อเล็กซ์รีบชักดาบออกมาและยกขึ้นตั้งรับ เตรียมพร้อมจะสู้กับภัยคุกคามที่เกิดขึ้น ทว่าเมื่อทำเช่นนั้น เขาก็เหลือบเห็นแขนของตัวเอง เกราะเลือดที่ควรจะหุ้มแขนของเขาอยู่ได้หายไปแล้ว อันที่จริง เสื้อผ้าบนร่างกายเขาก็แหว่งหายไปกว่าครึ่ง ถูกตัดเฉียงเป็นทางยาว ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้าง ‘ข้าตายแล้วงั้นรึ?’ ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เขาก็เห็นความเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า เขาเตรียมพร้อมจะต่อสู้ แต่กลับกลายเป็นว่ามีคนอื่นโผล่ออกมาจากกองซากปรักหักพัง ชายหน้าตอบพยุงตัวขึ้นมาจากผืนทราย มือข้างหนึ่งกุมสีข้างซ้ายที่หายไปเกือบทั้งหมด ไหล่ของเขาและเนื้อบริเวณหน้าอกถูกตัดขาดออกไป เขากำลังเจ็บปวดทรมานจนไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเอง เขาหันมองไปรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สติจะค่อยๆ หวนกลับคืนมา สายตาของเขามาหยุดอยู่ที่อเล็กซ์แล้วมองเลยไปข้างหลังเขา ความหวาดกลัวเข้าครอบงำชายคนนั้น “หัวหน้า!” เขาร้องตะโกน ดวงตาเบิกโพลง อเล็กซ์หันกลับไป หัวหน้าของกลุ่มนี้ ชายร่างเล็กที่ดูมีเหตุผลมาตลอด บัดนี้กำลังนอนตายอยู่ข้างหลังเขาในสภาพร่างถูกฟันขาดครึ่ง เขาไม่ใช่คนเดียวที่ตาย ชายอีกหลายคนนอนจมกองทรายอยู่รอบๆ มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิต แต่พวกเขาก็ต่างบาดเจ็บสาหัส ทุกคนมีชิ้นส่วนร่างกายหายไป “เจ้า... เจ้าโจมตีพวกเรา” ชายหน้าตอบกล่าว “เจ้าโจมตีพวกเราจริงๆ ด้วย” เขามองไปรอบๆ เห็นสหายที่นอนตายเกลื่อน เขาไม่มีทางเชื่อเลยว่าอเล็กซ์จะมีฝีมือขนาดสังหารคนจำนวนมากได้ในคราวเดียว ยิ่งไปกว่านั้นคือการฆ่าหัวหน้าของพวกเขาได้ง่ายๆ โดยไม่คิดอะไรอีกต่อไป เขาก็หันหลังแล้วรีบหนีไปอย่างสุดชีวิต หลังจากพูดจาถากถางมามากมาย สุดท้ายชายคนนั้นก็ไม่ได้อยากจะสู้จริงๆ อเล็กซ์มองไปรอบๆ เห็นคนอื่นๆ ที่ยังรอดชีวิตกำลังยันกายลุกขึ้น พวกเขาหันมามองอเล็กซ์ด้วยสายตาหวาดกลัว แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเข้าใจว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของอเล็กซ์ จึงพากันกวาดสายตามองหาต้นตอของหายนะครั้งนี้ และพวกเขาก็เห็นนางยืนอยู่บนยอดเนินทราย พวกเขาสัมผัสได้ถึงความตาย

React

Discussion