Chapter 945 การฟาดฟัน อเล็กซ์เคลื่อนตัวออกมาจากบริเวณที่มีออร่ามิติและไปยังพื้นที่ด้านนอกซึ่งเขาไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมิติเลย เขายังคงสามารถใช้เต๋าเพื่อเคลื่อนย้ายข้ามมิติได้ เขาจึงทำเช่นนั้นและปรากฏตัวขึ้นในที่ที่ห่างออกไปพอสมควร เขาเรียกทั้งเพิร์ลและวิสเกอร์ออกมาในสถานที่แห่งนี้ซึ่งแทบไม่มีออร่าหรือเจตจำนงหลงเหลืออยู่ และให้พวกมันทั้งสองฝึกฝนกันเอง ในขณะที่ตัวเขาเองก็แยกไปฝึกฝนในแบบของเขา จากนั้นอเล็กซ์ก็นำดาบออกมา เป็นดาบของเขาเอง และเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะทำ เขาหลับตาลงและจินตนาการภาพการฟาดฟันมิติเพื่อเปิดรอยแยก การฟาดฟัน การแยกสิ่งหนึ่งออกเป็นหลายส่วน เป็นสิ่งที่อเล็กซ์เข้าใจอย่างชัดเจน นั่นคือวิธีที่ทำให้เขาเรียนรู้เต๋าตั้งแต่แรกเริ่ม อย่างไรก็ตาม การจะฟาดฟันสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เขาไม่ได้ต้องการแค่รู้วิธีฟาดฟันเท่านั้น แต่ยังต้องรู้ด้วยว่าเขากำลังฟาดฟันอะไร และจนถึงตอนนี้เขายังไม่เข้าใจมิติในฐานะที่เป็นตัวตนหนึ่งอย่างถ่องแท้ มิเช่นนั้นเขาคงบรรลุเต๋ามิตไปแล้ว ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังลองดู เขาลืมตาขึ้นและตวัดดาบตรงหน้าโดยไม่มีพลังปราณหรือออร่าใดๆ ช่วยเหลือ ยกเว้นเพียงเต๋าแห่งการฟาดฟัน อากาศเบื้องหน้าแยกออกเป็นสองส่วนและไม่ยอมกลับมารวมกันจนกว่าอเล็กซ์จะคลายเจตจำนงออกไป ทว่ามิตินั้นยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน “เอาใหม่อีกรอบ” เขาคิดและลองใหม่อีกครั้ง เขาหายใจเข้าลึกๆ และเตรียมตัวให้ดีที่สุดก่อนจะลงมือฟาดฟัน แต่คมดาบกลับไม่สัมผัสเข้ากับมิติเลยแม้แต่น้อย ‘เดี๋ยวสิ ฉันตัดมิติไม่ได้เลยเหรอ? แน่นอนว่าฉันอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับมิติเท่าที่ควร แต่ฉันก็น่าจะเก่งขึ้นกว่าเดิมแล้วไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันยังตัดมิติได้เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงล้มเหลว?’ เขาคิด เหตุผลที่เขาล้มเหลวนั้นชัดเจน ก่อนหน้านี้เขาได้จัดการกับมิติที่ถูกบิดเบือนไปแล้วซึ่งเขาสามารถปฏิสัมพันธ์กับมันได้ ทว่าตอนนี้เขาต้องฟาดฟันกับมิติที่เป็นของแข็งและมั่นคงมาก ซึ่งเขาพบว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าเขาต้องการจะฟาดฟันมัน เขาจำเป็นต้องหาวิธีทำให้มิตินั้นไม่เสถียรเสียก่อน “อืม... เราใช้ออร่ามิติแบบเดียวกับที่ใช้ก่อนหน้านี้ได้ไหมนะ?” อเล็กซ์คิด เขาหลับตาลงและสัมผัสลึกลงไปในตัวเอง ณ จุดที่เขามีออร่ามิติอยู่อย่างน่าประหลาด เขาใช้มันโดยไม่รู้ตัวมาตลอด แต่หลังจากมาที่สนามรบโบราณ เขาก็ได้เข้าใจถึงการมีอยู่ของมัน เขายังคงไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แต่นั่นเป็นปริศนาที่เขาจะไขให้กระจ่างในวันหลัง เขาดึงออร่ามิติบางส่วนออกมาจากร่างกายและมันก็ไปเกาะอยู่บนใบดาบ จากนั้นเขาลืมตาขึ้นแล้วตวัดดาบออกไป ทันใดนั้น อเล็กซ์ก็รู้สึกได้ถึงแรงต้านบนใบดาบในขณะที่มันเคลื่อนผ่านบางสิ่งที่นอกเหนือไปจากอากาศ มันตัดผ่านมิติโดยตรง อเล็กซ์เห็นมิติถูกตัดออกเป็นสองส่วน แยกออกจากกัน แต่เมื่อเขามองเข้าไปข้างในนั้นกลับไม่มีอะไรให้เห็นเลย เขาขมวดคิ้ว เขาตัดมิติแยกเป็นสองส่วนได้สำเร็จ แต่นั่นส่งผลให้มิติแยกออกจากกันเท่านั้น มันไม่มีรอยแยกในมิติเกิดขึ้นเลย อเล็กซ์ขมวดคิ้ว มิตินั้นกลับมารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งทันทีที่เขาคลายเจตจำนงออกไป และเขาก็ลองใหม่อีกครั้ง เขาลองฟาดฟันมิติเพื่อสร้างรอยแยกอีกครั้ง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาทำได้เพียงแค่ตัดมิติแยกออกจากกันแค่นั้นจริงๆ อเล็กซ์พยายามสังเกตว่าความแตกต่างคืออะไร และพบว่ามิติที่ถูกตัดนั้นมีความหนาที่เขาสามารถสัมผัสได้ เมื่อมองจากด้านข้างอเล็กซ์ไม่เห็นความแตกต่างใดๆ แต่เมื่อเขาลูบผ่าน มันให้ความรู้สึกเหมือนมือของเขาไม่สามารถผ่านแนวป้องกันนั้นไปได้หากไม่ใช้แรง แต่เมื่อมิตินั้นประสานกลับคืนดังเดิม มือของเขาก็ผ่านไปได้อย่างง่ายดายราวกับว่าไม่มีอะไรขวางกั้นอยู่ตั้งแต่แรก “ทำไมเราถึงสร้างรอยแยกไม่ได้นะ?” อเล็กซ์สงสัย เขาตัดสินใจกลับไปยังตำแหน่งที่มีรอยแยกและใช้เวลาอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งสัปดาห์เพื่อพยายามทำความเข้าใจมันอีกครั้ง ทว่าไม่ว่าเขาจะบ่มเพาะพลังอยู่ที่นั่นมากเท่าไหร่ เขาก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมเขาถึงสร้างรอยแยกขึ้นมาเองไม่ได้ เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า? หลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ อเล็กซ์ก็ตัดสินใจยุติความพยายามที่ไร้ผลนี้และมุ่งหน้าไปยังสถานที่อื่นที่เขาอาจจะทำได้สำเร็จมากกว่า เขาสงสัยว่าการกลับไปที่หุบเขาจะเป็นความคิดที่ดีหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วเขาได้เรียนรู้ออร่าดาบมาแล้ว สิ่งอื่นใดที่เขาจะทำที่นั่นก็คงเป็นการพยายามควบคุมเจตจำนง ซึ่งในที่แห่งนั้นมีอยู่อย่างเหลือเฟือทุกที่ โดยเฉพาะบนท้องฟ้า “ถึงแม้ว่าจะไปที่นั่นเผื่อว่าจะได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับดาบเพิ่มขึ้นก็คงดี” อเล็กซ์คิด จากนั้นเขาก็พาเพิร์ลและวิสเกอร์มุ่งหน้ากลับไปยังหุบเขา ระหว่างทาง เพิร์ลฝึกฝนทักษะการเคลื่อนย้ายข้ามมิติของมัน มันสามารถเคลื่อนย้ายได้ไกลสุดเพียง 150 เมตรเท่านั้น เมื่อเทียบกับอเล็กซ์ที่ทำได้มากกว่า 500 เมตร อเล็กซ์สรุปว่าความแตกต่างนั้นมาจากเจตจำนงของเขา หากเพิร์ลพัฒนาเจตจำนงให้แข็งแกร่งขึ้น มันก็จะสามารถเคลื่อนย้ายได้ไกลขึ้นอย่างแน่นอน วิสเกอร์ก็วาร์ปไปมาเพื่ออวดทักษะของมันเช่นกัน อเล็กซ์ชื่นชมมันอย่างมากสำหรับสิ่งที่มันทำ วิสเกอร์เริ่มเชี่ยวชาญการใช้เทคนิคเงาพริบตาได้ดีมาก ในขณะที่เดินอยู่นั้น อเล็กซ์ก็ต้องแปลกใจเมื่อบางอย่างหลุดเข้ามาในระยะสัมผัสจิตที่จำกัดของเขา เขาไม่ได้ขยายระยะสัมผัสเพราะมันอาจดูเป็นการรุกล้ำทุกคนที่เขาพบเจอ ดังนั้นเมื่อสิ่งที่ว่านั้นปรากฏขึ้นในสายตา เขาจึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ อีกทั้งที่แห่งนี้ยังมีอากาศที่นิ่งจนแทบไม่นำพาสียงหรือออร่าใดๆ เขาจึงไม่ได้ยินหรือสัมผัสได้ถึงสิ่งที่กำลังเข้ามาเลย สายตาของอเล็กซ์มองเห็นสิ่งนั้นก่อนที่ประสาทสัมผัสจะระบุตัวตนได้ มือของเขาเริ่มขยับตอบสนองโดยสัญชาตญาณเกือบจะอัตโนมัติ เขายกมือขึ้นเพื่อรับร่างนั้นไว้ เขารับนกอินทรีที่ถูกซัดลอยมาหาเขาและช่วยมันเอาไว้ นกอินทรีส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด อเล็กซ์คิดว่าเขาจับมันแน่นเกินไป แต่กลายเป็นว่ามันแค่เจ็บปวดจากบาดแผลบนร่างกายเท่านั้น “เจ้ามาจากไหนกัน?” อเล็กซ์ถามสัตว์บาดเจ็บตัวนั้น นกอินทรีพยายามจะขยับตัวแต่ก็เจ็บเกินไป มันพยายามจะพูด แต่ความเจ็บปวดทำให้มันได้แต่ส่งเสียงร้อง อเล็กซ์รีบหยิบยาพอกออกมาทาให้สัตว์ตัวนั้นทันที นกอินทรีรู้สึกบรรเทาลงในทันทีและในที่สุดก็พูดได้ “นายท่าน! นายท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย ได้โปรดช่วยเขาด้วย” สัตว์ตัวนั้นพูด ถึงตอนนั้นเองอเล็กซ์จึงรู้ว่าสัตว์ตนนี้อยู่ในขอบเขตเซียน ‘สัตว์ขอบเขตเซียนงั้นเหรอ?’ เขาคิดพลางนึกสงสัยว่าเมื่อไหร่เพิร์ลถึงจะเข้าสู่ขอบเขตเซียนได้บ้าง “ได้ นายท่านของเจ้าอยู่ที่ไหน?” อเล็กซ์ถาม นกอินทรีขยับปีกชี้ทิศทางหนึ่ง และอเล็กซ์ก็ทะยานร่างไปที่นั่นทันที วิสเกอร์กระโดดขึ้นไปบนหลังเพิร์ลและติดตามไปอย่างสุดความสามารถ แต่มันก็ยังตามหลังเขาอยู่เล็กน้อย เมื่ออเล็กซ์บินไปได้สักพัก เขาก็เห็นบางอย่างอยู่ไกลออกไป มีคนสี่คนกำลังล้อมชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือดและบาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก และกลุ่มคนเหล่านั้นก็สังเกตเห็นการมาถึงของเขา อเล็กซ์หยุดอยู่ไม่ไกลจากจุดปะทะและมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความงุนงง เพราะทั้งผู้โจมตีและเหยื่อต่างก็สวมชุดคลุมสีม่วงเหมือนกัน พวกเขาทั้งหมดมาจากนิกายเดียวกัน