Chapter 939 การฝึกฝนเล็กน้อย ผู้อาวุโสทั้งสามพยายามอย่างหนักเพื่อหาแรงจูงใจสารพัดมาโน้มน้าวให้อเล็กซ์เข้าร่วมสำนักของพวกนาง แม้กระทั่งให้ลิซเป็นคนเอ่ยปากขอด้วยตัวเอง ทว่าอเล็กซ์ก็ปฏิเสธทุกครั้งไป ช่วงสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ต่อมาของเขาผ่านไปอย่างเงียบสงบ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอยู่กับท่านอา เรียนรู้เรื่องราวของนางและวิถีชีวิตในสำนักแห่งนี้ นอกจากฝึกฝนทุกวันแล้ว อเล็กซ์ก็ไม่เห็นว่านางได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย เขาจึงตัดสินใจสอนบางอย่างให้นางเพื่อที่นางจะได้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์และรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง เนื่องจากตัวเขาเองยังไม่เก่งเรื่องการสร้างวัตถุอาคมมากนัก และวิชาปรุงยาก็เป็นสิ่งที่ไม่ได้รับการยอมรับในที่แห่งนี้ เขาจึงให้เลือกระหว่างการสร้างอาคมและการเขียนยันต์ ลิซเคยได้ยินเรื่องการพัฒนาอักขระที่อยู่นอกเหนือจากการเขียนยันต์มาก่อน นางจึงถามว่าสามารถเรียนเรื่องนั้นแทนได้หรือไม่ อเล็กซ์ตอบตกลงและเริ่มสอนนางเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ลิซมีความสามารถมากพอที่จะเรียนรู้ทุกอย่างที่อเล็กซ์ถ่ายทอดให้ได้อย่างง่ายดาย แม้นางจะไม่ได้รวดเร็วเท่าอเล็กซ์หรือแม่ของเขา แต่นางก็มีพรสวรรค์เหลือเฟือที่จะทำให้เหล่าอัจฉริยะในทวีปตอนเหนือต้องตกตะลึง นอกจากสอนเรื่องยันต์และอักขระแล้ว อเล็กซ์ยังมอบเคล็ดวิชาต่างๆ ที่เขาเคยรวบรวมมาตลอดชีวิตในโลกนี้ให้กับนางด้วย อย่างไรก็ตาม นางไม่สามารถใช้วิชาเหล่านั้นได้ทั้งหมดเนื่องจากมีรากวิญญาณเพียง 3 ธาตุ คือ ดิน น้ำ และโลหะ ซึ่งมีเพียงธาตุดินเท่านั้นที่เป็นระดับสูง อเล็กซ์ไม่สามารถช่วยอะไรนางในเรื่องนี้ได้ ลิซพยายามจะมอบเคล็ดวิชาของตนเองให้อเล็กซ์บ้าง แต่เขาก็ไม่มีความต้องการเคล็ดวิชาหรือทรัพยากรใดๆ จากนางเลย สิ่งที่เขาต้องการให้นางทำคือใช้เต๋าของนางสร้างห้องที่เต็มไปด้วยเต๋าแห่งกาลเวลา เพื่อที่เขาจะลองดูว่าตนเองจะสัมผัสมันได้หรือไม่ เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แต่การลองดูก็ไม่เสียหายอะไร ดังนั้น ทุกวันอเล็กซ์จะเข้าไปฝึกฝนในห้องที่เวลาเดินช้ากว่าโลกภายนอกอย่างมาก โดยพยายามบังคับตัวเองให้สัมผัสถึงออร่านั้นให้ได้ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้น เขายังพาเพิร์ลและวิสเกอร์ออกมาเพื่อดูว่าพวกมันจะสัมผัสได้บ้างหรือไม่ โดยเฉพาะเพิร์ลที่เขามีความหวังเป็นพิเศษ เพราะเจ้าตัวเคยเรียนรู้เต๋าแห่งมิติมาได้สำเร็จ เขาจึงหวังว่ามันจะสัมผัสเต๋าแห่งกาลเวลาได้เช่นกัน ทว่าหลังจากผ่านไป 2 สัปดาห์ อเล็กซ์ก็ยังไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้เลย ท้ายที่สุด เขาต้องยอมแพ้ เขาสามารถสัมผัสออร่าแห่งมิติได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดังนั้นหากเขาสัมผัสออร่าแห่งกาลเวลาได้ด้วยเช่นกัน เขาจะต้องเรียนรู้มันได้อย่างแน่นอน อเล็กซ์ออกจากห้องแล้วไปคุยกับท่านอา ลิซกำลังขะมักเขม้นกับการเขียนยันต์ในช่วงเวลาว่าง แม้นางจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบำเพ็ญเพียร แต่นางก็มีสิ่งอื่นให้ทำมากกว่าแค่เรื่องนั้นแล้วในตอนนี้ “ท่านอาไม่ว่างหรือครับ?” เขาเอ่ยถามจากหน้าประตู “อืม เข้ามาสิ มีอะไรหรือเปล่า? ออร่านั่นจางหายไปแล้วเหรอ?” ลิซถาม “อ่า ไม่ใช่ครับ ผมแค่คิดว่าคงไม่ได้ใช้มันอีกแล้ว” อเล็กซ์ตอบ “อ้าว! เจ้าเรียนรู้มันได้แล้วหรือ?” ลิซถามด้วยความดีใจ อเล็กซ์ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ “ผมทำไม่ได้ครับ ผมแค่จะมาบอกท่านว่าผมกำลังจะไปที่ภูเขาไฟแล้ว ผมอยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้ว ถึงเวลาที่ต้องทำสิ่งที่ตั้งใจไว้เสียที” “โอ้ ได้สิ เดี๋ยวก่อน ให้ข้าไปด้วยนะ” ลิซพูดพลางเริ่มเก็บข้าวของ “ไม่จำเป็นหรอกครับท่านอา” อเล็กซ์กล่าว “ผมดูแลตัวเองได้” “เจ้าแน่ใจนะ? ข้าเองก็ยังไม่เคยไปที่เขตแดนลับนั่น แต่ได้ยินมาว่ามันอันตรายมาก มีไฟอยู่ทุกหนทุกแห่ง และบางครั้งพลังปราณที่อ่อนแออาจถูกบดขยี้จนใช้งานไม่ได้ การมีคนอยู่เคียงข้างย่อมดีกว่าเสมอ” ลิซกล่าว “ไม่ต้องห่วงครับท่านอาลิซ ผมเรียนรู้เต๋าแห่งไฟมาแล้ว เรื่องไฟเป็นเรื่องที่น่ากังวลน้อยที่สุดสำหรับผมในตอนนี้ครับ” อเล็กซ์บอก “ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้น… ก็ได้” นางกล่าว “เดี๋ยวนะ ข้าจะไปบอกอาจารย์ของข้าก่อน ท่านน่าจะจัดเตรียมอะไรไว้ให้เจ้า” ลิซใช้ยันต์สื่อสารส่งข้อความไป ไม่นานนักหญิงชราก็ปรากฏตัวขึ้น “เจ้ากำลังจะไปที่ภูเขาไฟทั้ง 13 แห่งสินะ?” นางถาม อเล็กซ์พยักหน้า “ผมกำลังจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ครับ” “คงไม่ได้จะไปคนเดียวนะ?” หญิงชราถาม “ผม… ตั้งใจว่าจะไปคนเดียวครับ” อเล็กซ์ตอบ “ไม่ได้เด็ดขาด! เจ้ามีความสำคัญเกินกว่าจะไปที่นั่นคนเดียว ถึงแม้เจ้าจะบรรลุเต๋าแล้ว แต่ข้างในนั้นยังมีสมบัติมากมาย บางชิ้นอาจมีพิษร้ายแรง” หญิงชรากล่าว “เอ๊ะ? ท่านหมายความว่าอย่างไรที่ว่าผมสำคัญ?” อเล็กซ์ถาม ‘พวกเขายังคาดหวังให้เขาเข้าร่วมกลุ่มอยู่อีกหรือ?’ “ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องใส่ใจ” หญิงชราตัดบท “เจ้าจะไปตอนนี้เลยใช่ไหม? ดี ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปส่ง” หญิงชราหันหลังกลับและเตรียมตัวออกเดินทาง อเล็กซ์ลังเลเล็กน้อย เขาอยากไปคนเดียวจริงๆ แต่จะให้เขาปฏิเสธคำพูดของผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณเซียนได้อย่างไร? สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจ “ตกลงครับ” เขากล่าว “เดี๋ยวผมรีบกลับมา” “ดูแลตัวเองด้วยนะ” ลิซกล่าวพลางโบกมือลาทั้งสองคน อเล็กซ์เดินออกไปพร้อมกับหญิงชรา จากนั้��ก็เหาะออกจากสำนัก ข้ามที่ราบสูงหลายแห่งมุ่งหน้าไปยังภูเขาไฟที่อยู่ห่างออกไปเกือบ 10 กิโลเมตร ระยะทางแค่นี้สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ อันที่จริงอเล็กซ์สามารถมองเห็นภูเขานั้นได้ตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่ไกล พวกมันเปล่งแสงสีส้มแม้กระทั่งยามกลางวันเนื่องจากเป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ตลอดเวลา ดวงตาของอเล็กซ์ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมจนสามารถมองเห็นร่างของผู้คนนับไม่ถ้วนรอบภูเขาได้แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ เขาสามารถมองเห็นได้ไกลหลายร้อยกิโลเมตรโดยไม่มีปัญหา แม้ว่าในระยะที่ไกลมากๆ ทุกอย่างจะดูเล็กจนยากจะแยกแยะก็ตาม อเล็กซ์มองเห็นอนุภาคฝุ่นละอองเล็กๆ ในอากาศที่เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าตรงหน้าแม้ในขณะที่เขากำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แทบไม่มีช่วงหน่วงเวลาเลยระหว่างการมองเห็นกับการที่สมองรับรู้สิ่งที่เห็น ตามที่เขาคาดไว้ ‘เนตรปีศาจ’ ขั้นที่หนึ่งนั้นดีมากแล้ว แต่มันก็ยังดีไม่พอ ความสนุกที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นเมื่อเขาบรรลุขั้นที่สอง อเล็กซ์สงสัยว่าเขาจะไปถึงขั้นนั้นภายในไม่กี่ปีนี้ได้หรือไม่ อย่างน้อยก็น่าจะภายในทศวรรษหน้าสินะ? เมื่อทั้งสองเข้าใกล้ภูเขาไฟมากขึ้น ประสาทสัมผัสของเขาก็ตรวจพบผู้คนที่อยู่ตรงนั้น เขาเห็นหลายคนกำลังทำงานอยู่กับเครื่องมือขุดเจาะ “พวกเขากำลังขุดหาแร่หรือครับ?” อเล็กซ์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แร่หรือสมบัติแห่งไฟอะไรก็ตามนั่นแหละ” หญิงชราตอบ “สมบัติแห่งไฟมักจะก่อตัวรอบๆ ภูเขาไฟ แต่บางครั้งพวกมันก็ก่อตัวขึ้นภายในตัวภูเขาไฟเอง ซึ่งจะเต็มไปด้วยพลังงานไฟที่เข้มข้น” “สมบัติที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งที่พบได้บ่อยคือ ‘หยกอัคคี’ ซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลังงานไฟ หากหาไม่ได้ ผู้คนก็จะขุดหาแร่แทน โลหะที่ขุดได้จากที่นี่จะมีพลังงานไฟผสมอยู่แล้ว จึงนำไปสร้างเป็นอาคมธาตุไฟที่ยอดเยี่ยมที่สุดได้” หญิงชราอธิบาย “เข้าใจแล้วครับ” อเล็กซ์กล่าวพลางมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังใช้เครื่องมือขุดกระแทกพื้น ลาวากำลังไหลรินลงมาตามข้างภูเขาอย่างต่อเนื่อง แต่ในบางจุดมันก็เย็นตัวลงมากพอที่ผู้คนจะไม่ต้องหวาดกลัว ในช่วงเวลานั้น พวกเขาจึงเริ่มทุบลาวาที่กึ่งแข็งตัวเพื่อเก็บเกี่ยวผลผลิต ไม่ใช่แค่ภูเขาลูกเดียว แต่ภูเขาไฟทั้ง 12 ลูกต่างก็มีเหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม มันเกิดขึ้นแค่บริเวณด้านนอกเท่านั้น เมื่ออเล็กซ์มาถึง เขาก็พบว่าภายในภูเขาไฟขนาดมหึมาทั้ง 12 ลูกนั้นเป็นเกาะที่ถูกล้อมรอบด้วยลาวาร้อนระอุไปทุกทิศทุกทาง มีผู้คนอยู่ตรงกลางคอยเก็บเกี่ยวสมบัติแห่งไฟ รวมถึงพืชพรรณบางชนิดที่เติบโตได้จากความร้อนแรงนั้น เขามองเห็นว่าเกือบทุกคนมีอุปกรณ์บางอย่างติดตัวไว้เพื่อป้องกันความร้อนในขณะที่ทำงาน ทั้งสองคนค่อยๆ ร่อนลงบนเกาะ ผู้คนเริ่มจ้องมองมาที่พวกเขา โดยเฉพาะเพราะการมาของหญิงชรา ทุกคนต่างรีบกล่าวทักทายหญิงชรา แต่ตัวนางไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อย อเล็กซ์กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามว่า “แล้วผมต้องเข้าไปในภูเขาไฟลูกที่ 13 จากทางไหนหรือครับ?”