บทที่ 2956: ทิวทัศน์เป็นอย่างไรบ้าง? จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางเลิกเสแสร้งและแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด ในความเป็นจริง นางได้ลากร่างต้นวิถีจอมยุทธ์เข้าไปในโลกแห่งมนต์สะกดของนาง และใช้พลังรวมถึงเต๋าแห่งธรรมของมหาภพเข้าครอบงำจิตใจของร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ ในความคิดของนาง 'จอมยุทธ์บรรพกาล' เพิ่งผ่านศึกหนักมาและใช้พลังไปมหาศาล ไม่มีทางที่เขาจะต้านทานโลกแห่งมนต์สะกดของนางได้ ยิ่งไปกว่านั้น จอมยุทธ์บรรพกาลก็ดิ้นรนเล็กน้อยในช่วงแรก ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ จู่ๆ จอมยุทธ์บรรพกาลก็ตั้งสติได้และหลุดพ้นจากการครอบงำของนางได้อย่างสมบูรณ์! ในตอนนี้ ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงคืบ จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางสูญเสียความได้เปรียบและถูกร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ควบคุมไว้ นางไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร “เจ้าหลุดพ้นจากโลกแห่งมนต์สะกดของข้าได้อย่างไร?” จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางรู้สึกเดือดดาล สีหน้าของนางเย็นชาไร้ซึ่งจริตยั่วยวนโดยสิ้นเชิง “ตอบคำถามของข้า!” ฝ่ามือของร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ออกแรงบีบอีกครั้ง ส่งผลให้ใบหน้าของจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางแดงก่ำในชั่วพริบตาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หากไม่ใช่เพราะจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางเป็นอาจารย์ของเจ้าจิ้งจอกน้อย ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์คงสังหารนางไปแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกงุนงงในตอนนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมจิ้งจอกปีศาจเก้าหางตนนี้ถึงมีความเป็นศัตรูกับเขานัก “พี่สาวผีเสื้อโลหิตเป็นของข้า และไม่มีใครแย่งนางไปได้!” จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางกัดฟัน “แม้แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์!” ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ยืนนิ่งงันเมื่อได้ยินเช่นนั้น นี่มัน… หมายความว่าอย่างไร? เหตุผลที่จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางโจมตีเขาเป็นเพราะ 'เตี๋ยเย่ว์' งั้นหรือ? แถมยังเป็นเหตุผลแบบนี้เนี่ยนะ? ซูจื่อโม่เคยจินตนาการถึงสถานการณ์ที่คล้ายกันนี้บ้าง ด้วยความที่เตี๋ยเย่ว์เป็นผู้ไร้เทียมทาน นางย่อมต้องมีผู้ที่หลงใหลในความงามและอำนาจของนางในแดนร้างแห่งนี้ หากเขาต้องการเคียงคู่กับเตี๋ยเย่ว์ เขาก็ต้องจัดการกับปัญหาเหล่านี้ให้ได้ ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าคู่แข่งของเขาจะเป็นถึงจักรพรรดินีปีศาจเก้าหาง! ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์รู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมาทันที หากเป็นเหตุผลอื่น เขาคงสั่งสอนจิ้งจอกปีศาจเก้าหางตัวนี้ให้หลาบจำแม้จะไม่สังหารนางทิ้งก็ตาม แต่ในเมื่อเป็นเหตุผลที่จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางกล่าวออกมา เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไรดี “เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยากเสียแล้ว…” ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์รู้สึกปวดหัว สถานการณ์นี้ยุ่งยากกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก แท้จริงแล้ว หากศัตรูที่ทรงพลังปรากฏตัวขึ้นมาโต้งๆ เรื่องคงจะง่ายกว่านี้ อย่างน้อยเขาก็แค่สู้กับพวกมันให้เต็มที่เท่านั้น แต่ในตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดินีปีศาจเก้าหาง เขาจะสู้ก็ไม่ได้ จะปล่อยไปเฉยๆ ก็ไม่ถูก… ในชั่วพริบตา ฝ่ามือของร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ก็คลายออกอย่างช้าๆ จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางได้รับโอกาสหายใจ ประกายเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาอันงดงาม หางจิ้งจอกทั้งเก้าด้านหลังสะบัดไหวและพันรอบแขนของร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ในทันที มันแผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง หมายจะพันธนาการแขนขาและร่างกายของร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ไว้! ในวินาทีนัน ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายในเต็นท์ นางสวมชุดสีเลือดและมีผมสีดำยาวสลวยราวกับน้ำตก เตี๋ยเย่ว์! เมื่อจิ้งจอกปีศาจเก้าหางเห็นเตี๋ยเย่ว์ นางก็แสร้งทำเป็นน่าสงสารทันที หางจิ้งจอกที่พันรอบตัวร่างต้นวิถีจอมยุทธ์หดกลับไปอย่างรวดเร็ว นางพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเตี๋ยเย่ว์พร้อมกล่าวด้วยความน้อยใจว่า “พี่สาวผีเสื้อโลหิต คนที่พี่หามานี่มันร้ายกาจเหลือเกิน!” “เพียงเพราะเขาเพิ่งสร้างผลงานใหญ่โต ก็ทำตัวเย่อหยิ่งและบุกมาถึงเทือกเขาชิงชิว เขาพยายามจะฉวยโอกาสและครอบครองร่างกายข้า…” “พี่สาวดูสิ คอข้ายังเป็นรอยช้ำจากแรงบีบของเขาเลย” จริงอย่างว่า รอยฝ่ามือปรากฏชัดบนลำคอขาวระหงของจักรพรรดินีปีศาจเก้าหาง มันมีสีเขียวช้ำอย่างเห็นได้ชัด ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ไม่ได้อธิบายอะไรเมื่อได้ยินคำปดของจิ้งจอกปีศาจเก้าหาง เตี๋ยเย่ว์ส่ายหน้าอย่างจนใจ นางยื่นนิ้วออกไปดีดหน้าผากจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางอย่างแรงแล้วเอ็ดว่า “เลิกเล่นเป็นเด็กๆ ได้แล้ว” แน่นอนว่าลูกไม้ตื้นๆ เหล่านี้หลอกเตี๋ยเย่ว์ไม่ได้ ในขณะที่นางกำลังจะเข้าสู่สภาวะปิดด่านฝึกตน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าซูจื่อโม่บอกว่าจะมาที่เทือกเขาชิงชิว นางจึงตระหนักได้ว่าอาจเกิดความเข้าใจผิดระหว่างทั้งสองคนจึงรีบตามมา “พี่สาว ท่านไม่เชื่อข้าหรือ?” จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางถาม “ไม่เลยสักนิด” เตี๋ยเย่ว์ตอบเรียบๆ “ฮึ่ม!” จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางพ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะถลึงตาใส่ร่างต้นวิถีจอมยุทธ์ “ต่อไปห้ามไปหาเรื่องเขาอีก” เตี๋ยเย่ว์กล่าวกับจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางอีกประโยคก่อนจะหันไปหาซูจื่อโม่ นางส่งสายตาให้กันและกันก่อนจะพากันเดินออกจากเต็นท์ไป ทั้งสองเดินออกไปไกลพอสมควร แล้วหันกลับมามองหน้ากันโดยไร้คำพูด หลังจากจ้องตากันอยู่นาน ทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน “เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?” ซูจื่อโม่ถามด้วยรอยยิ้ม เตี๋ยเย่ว์กล่าวว่า “ข้าช่วยนางไว้ตอนที่นางยังเด็ก ดังนั้นความรู้สึกที่นางมีต่อข้าจึงค่อนข้างพิเศษ และนางก็ค่อนข้างยึดติดกับข้ามาก” ซูจื่อโม่อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเจ้าจิ้งจอกน้อยจึงพยักหน้า “ข้าเข้าใจดี” เตี๋ยเย่ว์กวาดสายตามองซูจื่อโม่ “เจ้าไม่ได้พักผ่อนเลยตั้งแต่จบศึก แต่ยังสามารถต้านทานมนต์สะกดของเก้าหางได้เนี่ยนะ?” “ข้าแค่โชคดีน่ะ” ซูจื่อโม่ยังคงรู้สึกหวาดเสียวไม่หาย หากไม่ใช่เพราะจี้หยกขาว เขาก็คงหลงอยู่ในโลกแห่งมนต์สะกดของจิ้งจอกปีศาจเก้าหางจนถอนตัวไม่ขึ้น หากเตี๋ยเย่ว์มาเห็นสภาพนั้นเข้า เขาคงอธิบายเรื่องราวได้ยากเต็มที “ทิวทัศน์เป็นอย่างไรบ้าง?” จู่ๆ เตี๋ยเย่ว์ก็ถามขึ้น คำถามนั้นโผล่มาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ในขณะที่ซูจื่อโม่กำลังจะพยักหน้าตามสัญชาตญาณ เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาตั้งสติอย่างรวดเร็วแล้วแสร้งทำเป็นงุนงง “อะไรนะ?” เตี๋ยเย่ว์หรี่ตาลงเล็กน้อยและจ้องมองซูจื่อโม่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วโบกมือปัด “ข้าจะปล่อยเจ้าไปครั้งหนึ่งก็แล้วกัน” ซูจื่อโม่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อครู่เขารู้สึกกดดันยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับจิ้งจอกปีศาจเก้าหางเสียอีก! ภายในเต็นท์ จิ้งจอกปีศาจเก้าหางมองทั้งสองที่เดินจากไปข้างๆ กันพลางกำหมัดแน่น จู่ๆ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจจนดวงตาเริ่มพร่ามัว ครั้งนี้นางไม่ได้เสแสร้ง นางรู้สึกน้อยใจจริงๆ ก่อนที่จอมยุทธ์บรรพกาลจะปรากฏตัว เตี๋ยเย่ว์เคยตำหนิหรือกล่าววาจาร้ายกาจกับนางที่ไหนกัน? ทว่าเมื่อครู่นี้ เตี๋ยเย่ว์ถึงกับดีดหน้าผากนางเพียงเพื่อปกป้องจอมยุทธ์บรรพกาล นั่นเป็นการดีดที่เจ็บมากทีเดียว ฉับพลัน นางตระหนักได้ว่าคนในหัวใจของนางอาจถูกแย่งชิงไปจริงๆ “จอมยุทธ์บรรพกาล เจ้าจอมยุทธ์บรรพกาล!” ยิ่งจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางคิด นางก็ยิ่งโกรธและรู้สึกน้อยใจมากขึ้น เพื่อจะสะกดจอมยุทธ์บรรพกาล นางถึงกับเรียกโลกแห่งมนต์สะกดออกมาและเปลื้องผ้าออก เพื่อให้จอมยุทธ์บรรพกาลเห็นร่างกายของนางไปครึ่งค่อน ถึงกระนั้นมันก็ไร้ประโยชน์! นั่นไม่ได้หมายความว่านางขาดทุนยับเยินและถูกจอมยุทธ์บรรพกาลฉวยโอกาสไปฟรีๆ หรอกหรือ? เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางก็แดงก่ำ นางรู้สึกทั้งกังวล โกรธเคือง คับข้องใจ และอับอาย เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกเต็นท์ จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางรีบตั้งสติและหยิบชุดออกมาจากถุงเก็บของอย่างลนลานก่อนจะสวมใส่มันอีกครั้ง หลังจากจัดการธุระเสร็จสิ้น เตี๋ยเย่ว์ก็กลับไปยังหุบผาผีเสื้อเพื่อปิดด่านฝึกตนต่อ หลังจากแยกทางกับเตี๋ยเย่ว์ ซูจื่อโม่ก็เดินกลับมา เขาตั้งใจจะตามหาพยัคฆ์และอีกสองสหายเพื่อสอบถามเรื่องที่อยู่ของเจ้าจิ้งจอกน้อย เมื่อก้าวเข้าสู่เต็นท์ ซูจื่อโม่ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงเมื่อเห็นจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางแต่งกายมิดชิดเรียบร้อย เขามิได้มีความคิดอื่นใดแอบแฝง แต่ทว่าในขณะนี้ จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางดูแตกต่างจากภาพลักษณ์ก่อนหน้านี้ของนางเหลือเกิน จนเขาปรับตัวไม่ทัน อย่างไรก็ตาม ในสายตาของจักรพรรดินีปีศาจเก้าหาง สายตาของซูจื่อโม่ทำให้ความรู้สึกของนางถูกกระตุ้นขึ้นอีกครั้ง! จักรพรรดินีปีศาจเก้าหางรู้สึกว่าภายใต้สายตาของซูจื่อโม่ นางยังคงอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยและมองเห็นทุกอย่างลางๆ เช่นเดิม…