บทที่ 507: การเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้าย (ตอนที่ 1) เคร็กยืนตะลึง จ้องสตีเฟนที่ยืนอยู่ตรงหน้า หอบหายใจหนักท่ามกลางห้องทำงาน เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขายึดอำนาจของ Game Changer Promotions เขารู้สึกถึงสิ่งที่ไม่คุ้นเคยบีบรัดอยู่ในอก ความกลัว ไม่ใช่ความกลัวแบบเลือนรางที่ควบคุมได้ ซึ่งเกิดจากดีลคู่แข่งหรือการเจรจาที่ล้มเหลว แต่เป็นบางสิ่งที่ใกล้ตัวและรุนแรงกว่านั้นมาก นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เคร็กเคยจินตนาการว่าตัวเองจะต้องเผชิญ คนที่อยากไต่ขึ้นไปในโลกของวงการมวยรู้ดีว่าไม่ควรหาเรื่องเขา พวกนั้นจะคุกเข่า ขอร้อง ต่อรอง เสนอสินบน หรืออ้อนวอน แต่ไม่มีใครกล้าขู่เขาตรงๆ ใครที่โง่พอจะลองก็จะได้รู้ในไม่ช้าว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเคร็กและโปรโมชันที่เขาบริหารอยู่ แก๊งต่างๆ องค์กรใต้ดิน มือที่มองไม่เห็นซึ่งคอยทำให้ปัญหาหายไปก่อนมันจะมาถึงหน้าประตูเขา และถ้ายังไม่พอ ก็จะมีตัวอย่างให้เห็น คริสเคยเป็นหนึ่งในตัวอย่างพวกนั้น การหักขาของเขาไม่ได้ทำเพราะความโกรธ แต่เพราะความมีประสิทธิภาพ เป็นการส่งสาร ความเจ็บปวดเดินทางเร็วในโลกของพวกเขา แต่ความกลัวเดินทางเร็วกว่านั้นมาก สารนั้นควรถูกส่งต่อออกไปจากปากต่อปาก จากโค้ชสู่โค้ช จากนักสู้สู่นักสู้ จนไม่มีใครกล้าผลักดันกลับอีก แต่ตอนนี้สตีเฟนกลับยืนอยู่ตรงนี้ มีบางอย่างในตัวเขาที่แตกต่างออกไป บางอย่างที่เคร็กไม่ได้คำนึงถึง ขณะที่เคร็กมองเข้าไปในดวงตาของสตีเฟนตอนนี้ เขาก็เข้าใจความจริงนั้นอย่างชัดเจนจนชวนไม่สบายใจ ผู้ชายคนนี้แตกสลายไปแล้ว สตีเฟนเสียทุกอย่างที่สำคัญต่อเขาไปแล้ว ความฝันที่จะเป็นแชมป์โลกล่มสลายไปตั้งแต่ก่อนหน้าช่วงเวลานี้นานแล้ว และคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ความรู้สึกทางศีลธรรมที่สตีเฟนเคยยึดถือไว้ มันถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้น ถูกบดขยี้ลงด้วยการทรยศ ความกลัว และความเสียใจ ตอนนี้สตีเฟนไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องอีกแล้ว และนั่นทำให้เขาอันตราย ก่อนที่เคร็กจะทันพูดอะไรออกมา สตีเฟนก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเขา ใช้มือข้างเดียวกระชากเคร็กยกข้ามโต๊ะราวกับเขาไม่มีน้ำหนักเลย กระดาษปลิวกระจายไปทั่วห้อง เก้าอี้ถูกถอยครูดไปด้านหลัง และเคร็กร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อเท้าของเขาลอยพ้นพื้น “จากคำพูดเมื่อกี้ของแก” สตีเฟนพูด เสียงต่ำและสั่นด้วยความโกรธ “ดูแล้วแกคงเจอคนที่มาที่นี่ก่อนหน้าจริงๆ สินะ คนขาเป๋ ผมหงอก แกจัดการเขาไปแล้วใช่ไหม” สตีเฟนโน้มหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น มือที่กำเสื้อแน่นขึ้น “แกจัดการเขาได้ดีนี่นา แล้วก็โยนเขาทิ้งข้างถนนเหมือนขยะ” เคร็กดิ้นรนอยู่ในกำมือ ใบหน้าบิดเบี้ยวทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก “แกคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไอ้เด็กเวร!” เขาตะโกน “แกกำลังทำลายชีวิตตัวเอง!” สตีเฟนไม่ลังเลเลย เขาลากเคร็กข้ามโต๊ะไปจนสุด แล้วเหวี่ยงลงกระแทกพื้นอย่างแรง แรงปะทะทำให้อากาศในปอดของเคร็กหลุดหายไป เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด สตีเฟนตามลงไป ดึงช่วงบนของเคร็กให้ยกขึ้นจากพื้นเล็กน้อย หมัดของเขาลอยค้างอยู่ห่างจากหน้าเคร็กเพียงไม่กี่นิ้ว “ฉันกำลังทำลายชีวิตตัวเองงั้นเหรอ” สตีเฟนสวนกลับ “แกโง่หรือไง?” หมัดของเขาสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงมหาศาลที่เขากำลังสะกดกลั้นเอาไว้ “แกทำลายชีวิตฉันไปนานแล้ว” สตีเฟนพูดต่อ “นานมากแล้ว แกเข้ามายุ่ง บิดเบือนมัน แล้วก็โยนมันทิ้งเหมือนมันไม่มีค่าอะไร ฉันทำทุกอย่างที่แกสั่งเพื่อปกป้องเขา” เสียงของเขาแตกพร่า ความโกรธปะทุจนล้นออกมา “แล้วแกทำอะไรต่อ? แกยังไปแตะต้องคนคนนั้น คนเดียวที่เป็นเหตุผลให้ฉันยอมทำตามตั้งแต่แรก! แกจะโง่ได้ขนาดไหนกัน?” หมัดของสตีเฟนพุ่งลงมาอย่างหนัก หมัดนั้นอัดเข้าหน้าเคร็กเต็มๆ จนศีรษะของเขาสะบัดไปด้านข้าง เลือดทะลักออกจากปากทันที เคร็กร้องแหลมออกมา ตามด้วยเสียงหัวเราะสำลักอย่างเจ็บปวด “ฮะฮะ... ฮะฮะ...” เคร็กไอ เลือดไหลซึมลงมาตามคาง “ไอ้โง่ แกไม่มีทางรู้หรอกว่าแกเพิ่งทำอะไรลงไป” สตีเฟนไม่ตอบ เคร็กพูดต่อ เสียงของเขาหนักอึ้งเพราะความเจ็บ แต่ยังเต็มไปด้วยความอาฆาต “ทางที่ดีแกควรทำให้จบ ทำให้ดี เหมือนที่ฉันทำกับไอ้โง่นั่นก่อนหน้านี้ ไม่งั้นแกจะเสียใจไปตลอดชีวิต!” สตีเฟนตอบเขาด้วยหมัดอีกครั้ง หมัดนี้บดจมูกของเคร็กจนยับด้วยเสียงกรอบแกรบชวนสยอง เลือดสาดกระจายไปทั่วพื้น เคร็กร้องกรีด ปกหน้าตัวเองไว้ ขณะร่างกายกระตุกเกร็ง “ฉันจะไม่ปล่อยแกไป” สตีเฟนพูดเย็นชา “ต่อให้แกจะขอร้องฉันก็ไม่ปล่อย แกทำลายทุกอย่างไปแล้ว มวยคือชีวิตของฉัน” หมัดอีกครั้งตามมา คราวนี้กระแทกเข้าคางของเคร็ก ตาของเขาเหลือกขึ้นก่อนร่างจะอ่อนยวบ หมดสติไปทั้งตัว สตีเฟนชะงัก “ไม่... ไม่!” เขาตะโกน พลางเขย่าเคร็กอย่างรุนแรง “แกจะมาตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้!” เขาคว้าผมของเคร็ก กระชากศีรษะเขาเงยขึ้น แล้วลากให้ยืน ฝ่ามือของสตีเฟนกระแทกเข้าท้องเคร็กอย่างจัง บังคับให้เขาครางออกมาอย่างเจ็บปวด ขณะสติเริ่มกลับคืนมาเพียงบางส่วน เคร็กทรุดตัวไปข้างหน้า แทบไม่รู้เลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น สตีเฟนยกเขาขึ้นแล้วพาดไว้บนไหล่ด้วยความชำนาญ ลมหายใจของเขาหนักขึ้นแล้ว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ขณะก้าวออกจากห้องทำงาน เขาเดินลงบันไดไปทีละขั้น เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวสะท้อนไปทั่วอาคาร “ถ้าแกพยายามขยับตัว” สตีเฟนเตือน “แกอาจตกลงไปตายได้ เพราะงั้นทางที่ดีที่สุดสำหรับแกก็คืออยู่นิ่งๆ” ความโกลาหลเริ่มปะทุขึ้นทั่วทั้งอาคาร ทั้งพนักงานและนักสู้ต่างจ้องมองด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสตีเฟนเดินลงมาพร้อมเคร็กพาดอยู่บนบ่า ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปข้างหน้า พวกเขาเห็นได้จากแววตาของสตีเฟนว่า ถ้าใครขยับผิดเพียงครั้งเดียว เคร็กจะถูกโยนลงบันไดโดยไม่ลังเล ฝูงชนแหวกทางออก สตีเฟนออกจากอาคารแล้วเดินเข้าสู่ลานจอดรถ รองเท้าบู๊ตของเขากระทบพื้นคอนกรีตอย่างมุ่งมั่น พอถึงถนน เขาก็เหวี่ยงเคร็กไปข้างหน้า ปล่อยให้ร่างของอีกฝ่ายกระแทกกับพื้นแอสฟัลต์อย่างแรง เคร็กครางและดิ้นรน ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นด้วยมือกับเข่าทั้งสองข้าง ตอนนี้ความกลัวในดวงตาของเขาชัดเจนอย่างไม่ต้องสงสัย เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่ก่อนจะทันขยับ เท้าของสตีเฟนก็กดลงบนน่องเขาอย่างแรง กระดูกแตกร้าวใต้แรงกดนั้น และเคร็กร้องลั่น “แกโยนคริสทิ้งไว้ข้างถนน” สตีเฟนพูด “งั้นฉันก็จะทำแบบเดียวกัน” เสียงของเขาต่ำลง “ฉันไม่ได้ฆ่าเขา และฉันก็คิดว่าฉันคงไปได้ไม่ถึงจุดนั้น ฉันจะไม่กลายเป็นคนแบบแก” สตีเฟนถอยออกมา แล้วพุ่งเข้าไปข้างหน้า เตะเข้าไปที่ศีรษะของเคร็กอย่างโหดเหี้ยม แรงปะทะทำให้เขาหมดสติทันที ร่างนอนกระจายอยู่กลางถนน สตีเฟนหันหลังแล้วเดินจากไป ด้านหลังเขา เคร็กค่อยๆ ฟื้นขึ้นอย่างช้าๆ สายตาพร่ามัว มองไปยังแผ่นหลังของสตีเฟนที่กำลังเดินห่างออกไป แกน่าจะฆ่าฉันไปซะ เขาคิด ฉันจะทำให้ชีวิตแกเป็นนรก