บทที่ 502: อดีตของสตีเฟน (ตอนที่ 2) ค่ำคืนแห่งการชกมาถึงเสียที ค่ำคืนที่ควรจะเป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาชีพนักมวยของสตีเฟน เขาเคยขึ้นชกในเวทีต่างๆ มาก่อนก็จริง แต่ไม่มีที่ไหนแม้แต่จะเทียบกับงานคืนนี้ได้เลย อาคารแห่งนี้ใหญ่โตมหึมา ตั้งแต่วินาทีที่สตีเฟนเดินไปยังทางเข้าด้านหลัง เสียงของฝูงชนก็กระเพื่อมสะท้อนผ่านกำแพงราวกับเสียงฟ้าคำรามที่ดังมาแต่ไกล และเมื่อในที่สุดเขาก็ก้าวออกสู่พื้นที่เปิด เขาจึงได้เห็นมันอย่างชัดเจนจริงๆ ผู้คนนับพัน มากกว่าที่เขาเคยจินตนาการว่าจะมาชมการแข่งขันของเขา ทะเลแห่งใบหน้า แสงไฟวูบวาบ เสียงพูดคุยตื่นเต้น และความคาดหวังที่กึกก้อง มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของเขา มันควรจะเป็นค่ำคืนที่เขาจะได้แสดงให้โลกเห็นว่าความยากลำบาก การฝึกฝน และความพากเพียรตลอดหลายปีมีหน้าตาเป็นอย่างไร ทว่าแทนที่จะรู้สึกภูมิใจ สตีเฟนกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกแน่นอยู่ในอก ความเศร้าหนักอึ้งและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแสดงฝีมือที่ดีที่สุดให้พวกเขาเห็น เขามาที่นี่เพื่อโกหก เพื่อพ่ายแพ้ เพื่อทรยศทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทุ่มเทสร้างมันขึ้นมา ขณะที่เขากวาดตามองฝูงชนอย่างช้าๆ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ‘ในฝูงชนนั่น... ที่ข้างนอกนั่น... มันต้องมีอย่างน้อยสักสองสามคนที่คอยเชียร์ฉันอยู่บ้างใช่ไหม? คนที่เดิมพันกับฉัน คนที่ติดตามอาชีพของฉันและเชื่อว่าฉันจะไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้?’ ความคิดแบบนั้นไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวเขามาก่อนเลย สตีเฟนเป็นคนที่มักตัดทุกอย่างที่ไม่เกี่ยวกับการชกทิ้งไปเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเสียงเชียร์ คำวิจารณ์ หรือความคาดหวัง ไม่มีอะไรพวกนั้นสำคัญอีกต่อไปเมื่อระฆังดัง แต่การที่เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะยอมแพ้โดยตั้งใจ... กำลังจะทำให้ทุกคนผิดหวัง... มันทำให้สายตาที่มองมาจากทุกทิศในสนามดูเปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกในชีวิต ฝูงชนทำให้เขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว เสียงเพลงเปิดตัวดังสนั่นไปทั่วสถานที่ บอกว่าถึงเวลาแล้ว สตีเฟนก้าวไปข้างหน้า โดยมีคนจากยิมไม่กี่คนเดินประกบมาด้วย พวกเขามาที่นี่เพื่อมาส่งเขา การมีอยู่ของพวกเขาควรจะทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ ควรจะเป็นก้าวเดินที่คุ้นเคยของเพื่อนร่วมทีมเคียงข้างกัน เป็นบรรยากาศของนักสู้ที่กำลังเดินเข้าสู่เวที แต่สตีเฟนกลับรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตัดขาดจากทุกอย่างโดยสิ้นเชิง คริส เทรนเนอร์ของเขา ไม่ได้อยู่กับเขา คริส ผู้ที่คอยชี้นำเขามาตลอดเส้นทางอาชีพ ผู้ที่สอนทุกอย่างให้เขา ผู้ที่เชื่อว่าเขาจะกลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้... ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล ขยับตัวไม่ได้ และหมอก็กำลังผ่าตัดอยู่ในขณะนี้ ในแง่บิดเบี้ยวบางอย่าง สตีเฟนกลับรู้สึกโล่งใจที่คริสไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขาไม่คิดว่าตัวเองจะรับมือกับสายตาผิดหวังของคริสได้ เขาก้าวเข้าไปในกรง ประตูปิดลงด้านหลัง คู่ต่อสู้ของเขา รูบู ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเวที สูง เพรียว และจดจ่อ เป็นพรสวรรค์โดยกำเนิด เป็นนักสู้ประเภทที่วันหนึ่งอาจก้าวขึ้นเป็นแชมป์ได้ไม่ยาก เป็นดาวรุ่ง ผู้ที่โลกอยากผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า ระฆังดังขึ้น การชกเริ่มต้น ในช่วงแรก สตีเฟนเคลื่อนไหวเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยทำมาโดยสัญชาตญาณ เยือกเย็น และดำเนินตามรูปแบบที่เขาฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายปี แต่เพราะตอนนี้สติของเขาไม่ได้อยู่กับอารมณ์การต่อสู้ ร่างกายจึงถอยกลับไปทำงานบนโหมดอัตโนมัติ รูบูหลบหมัดชุดแรกของเขาได้หลายครั้ง เคลื่อนซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว สตีเฟนซึ่งเริ่มเข้าจังหวะการต่อสู้เต็มที่แล้ว ป้องกันการโต้กลับ ก่อนจะวนตัวกลับไปเตรียมแลกหมัดอีกครั้ง จากนั้นหมัดที่เฉียบคมก็ปะทะเข้าด้านข้างศีรษะของเขา มันไม่ถึงกับรุนแรงสะเทือนหนัก แต่ก็เป็นหมัดเตือนสติ ‘ทำไม...?’ สตีเฟนคิดในขณะที่ขากรรไกรของเขากำแน่น ‘ทำไมคนอย่างแก คนที่มีพรสวรรค์จริงๆ ถึงยอมเล่นตามเรื่องไร้สาระแบบนี้? แกไม่มีศักดิ์ศรีเหรอ? แกไม่อยากชนะด้วยความสามารถของตัวเองหรือไง? ทำไมต้องพึ่งอะไรที่น่าอับอายขนาดนั้น?’ หมัดอีกลูกพุ่งมา สตีเฟนหลบมันได้ด้วยสัญชาตญาณ แล้วตอบโต้ด้วยฮุกแม่นยำสองครั้งเข้าที่สีข้างของรูบู หมัดนั้นเข้าเต็มๆ ทำให้รูบูหลุดเสียงครางสั้นๆ ก่อนที่นักสู้หนุ่มจะสวนกลับด้วยหมัดคมกริบ ซึ่งสตีเฟนกันเอาไว้ได้ทันเวลา ‘ฉันเห็นแล้ว...’ สตีเฟนตระหนักได้ ‘เขาเก่ง แข็งแกร่ง เร็ว ถ้าพวกเราต่างก็เล่นสุดตัวจริงๆ มันไม่มีทางรู้ได้เลยว่าใครจะชนะ เขายังหนุ่ม ยังมีเวลาให้พัฒนาอีกมาก... แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเห็นช่อง ฉันเห็นการปรับที่ฉันทำได้ มุมที่ฉันใช้ได้ ชุดหมัดที่ฉันต่อได้ ฉันชนะไฟต์นี้ได้ ฉันชนะไฟต์นี้ได้’ เป็นครั้งแรกในคืนนี้ มีบางอย่างวูบไหวขึ้นภายในสตีเฟน ไม่ใช่ความหวัง แต่เป็นสิ่งล่อใจ สิ่งล่อใจที่อันตราย ถ้าเขาไม่สนใจทุกอย่างล่ะ? ถ้าเขาไม่สนใจเงินล่ะ? ไม่สนใจคำขู่ล่ะ? ไม่สนใจขาที่หักของชายผู้ฝึกเขาล่ะ? ถ้าเขาแค่สู้สุดชีวิตไปเลยล่ะ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาชนะ? พวกนั้นจะฆ่าเขาจริงๆ เหรอ? พวกนั้นจะทำลายชีวิตเขาจริงๆ เหรอ? พวกมันกล้าทำหรือ? พวกมันจะรอดพ้นจากเรื่องแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ ในที่สาธารณะเนี่ย? สตีเฟนแสร้งหลอกสองครั้ง ก่อนจะซัดหมัดเข้าเต็มๆ ใบหน้าของรูบูที่แก้ม เสียงเฮของฝูงชนระเบิดดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เมื่อเห็นจังหวะการแข่งขันพลิกกลับอย่างกะทันหัน รูบูถอยโซเซไปด้วยความตกใจ และสตีเฟนก็รู้สึกถึงบางอย่างที่อบอุ่นขึ้นมาภายในอก ‘นี่แหละ... นี่แหละคือความรู้สึกของการก้าวขึ้นมาสู่เวทีจริงเสียที ถ้าฉันชนะเขา... ถ้าฉันชนะคนแบบเขา... พวกเขาจะได้เห็นเสียที พวกเขาจะรู้เสียทีว่าฉันคู่ควรจะอยู่ตรงนี้’ เมื่อระฆังดังขึ้น เขาก็กลับไปยังมุมของตัวเอง พอนั่งลง เหงื่อท่วมตัวและหอบหายใจแรง เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เสียงเชียร์ดังกว่าทุกอย่างที่เขาเคยได้ยินมาในชีวิต เป็นพายุแห่งเสียงที่หนุนหลังภาพการต่อสู้ที่เขาสร้างขึ้นเอง ‘นี่คือพลังของดาวเด่นที่พวกเขาพูดถึงกันเหรอ? มันเป็นแบบนี้เองสินะ? บางที... บางทีฉันอาจกลายเป็นแชมป์โลกได้จริงๆ...’ แต่แล้วหนึ่งในคนมุมก็เอนตัวเข้ามากระซิบ เสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว “สตีเฟน... จำสิ่งที่เกิดขึ้นกับคริสไว้ จำยิมไว้ด้วย ได้โปรด เราต้องการให้นายทำตามแผนให้จบ เราต้องการให้นายแพ้” ระฆังดังขึ้นอีกครั้ง สตีเฟนลุกขึ้น ยกต่อไปเริ่มแล้ว เขาก้าวไปข้างหน้า ทว่าภายในใจกลับฉีกขาดระหว่างสัญชาตญาณกับหน้าที่ ช่องว่างที่สมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นจริงๆ เป็นช่องจริงๆ โอกาสที่จะสร้างความเสียหายอย่างมหาศาล และอาจพลิกทั้งไฟต์ให้เป็นของเขา เขาเหวี่ยงหมัดออกไป แต่ภาพหนึ่งก็แวบวาบขึ้นมาในหัว คริสกรีดร้องอยู่บนพื้นยิม คริสคว้าขาที่แหลกยับของตัวเองไว้ คริสพยายามปกป้องเขาจากพวกผู้ชายที่ไม่สนใจเลยว่าเป้าหมายของพวกมันจะเป็นหรือตาย หมัดของสตีเฟนชะงัก มันช้าลง มันเบี่ยงหลุดเป้าออกไป รูบูเห็นความผิดพลาดนั้นในทันที เขาสอดเข้ามาด้านใน ลดระดับท่า แล้วปล่อยอัปเปอร์คัตอันโหดร้ายพุ่งเข้าใส่คางของสตีเฟน ภาพตรงหน้าของสตีเฟนสะบัดวูบ ขาทั้งสองของเขาสั่นคลอน เขารู้ดี อย่างแน่ชัดว่าเขาสามารถกัดฟันฝืนต่อไป ฟื้นตัว พยุงตัวเองผ่านยกนี้ไป แล้วค่อยหาช่องใหม่ในภายหลังได้ แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าเขาต้องทำอะไร เขาปล่อยตัวเองล้มลง ร่างกายกระแทกผืนผ้าใบ ผู้ตัดสินเริ่มนับ แล้วก็โบกมืออย่างรวดเร็ว ยุติการแข่งขันลงทั้งหมด จบแล้ว สตีเฟนจงใจแพ้ไฟต์ ตามที่พวกนั้นต้องการ