Chapter 504: Begging For A Champion

Published Mar 21, 2026, 07:49 PM

บทที่ 504: ขอร้องเพื่อแชมป์ ผ่านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่สตีเฟนพ่ายแพ้ให้กับรูบา แต่ความหนักอึ้งของคืนนั้นกลับไม่เคยจากเขาไปจริงๆ กาลเวลาผ่านไป ฤดูกาลเปลี่ยนหมุน และการต่อสู้มากมายนับไม่ถ้วนก็เกิดขึ้นแล้วจบลง ทว่าบาดแผลที่ความพ่ายแพ้ครั้งนั้นทิ้งไว้ ยังคงค้างอยู่เงียบๆ เป็นเงาดำอยู่เบื้องหลังชีวิตของเขา ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างสตีเฟนกับคริสไม่เคยกลับมาเหมือนเดิมได้อย่างแท้จริง ทั้งคู่ยังเจอกันเกือบทุกวัน ยังทำงานอยู่ในยิมเดียวกัน ยังพูดคุยกันเมื่อจำเป็น แต่ความอบอุ่นที่เคยมีต่อกัน ความเชื่อใจ ความศรัทธา ความฝันร่วมกัน ล้วนหายไปหมดแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่เป็นอะไรที่เย็นชาและว่างเปล่า ราวกับชายสองคนที่ถูกผูกไว้ด้วยกันเพียงเพราะกิจวัตรและความเสียใจเท่านั้น คริสยังคงฝึกนักชกอยู่ที่ยิม แม้ขาของเขาจะบาดเจ็บ เขาเคลื่อนไหวช้าลงมากแล้ว ส่วนใหญ่ต้องพึ่งไม้ค้ำ ช่วงก้าวเดินของเขาหนักอึ้งและไม่มั่นคง อายุเล่นงานเขาเร็วกว่าที่คาด และอาการบาดเจ็บจากคืนนั้นเมื่อหลายปีก่อนก็ไม่เคยหายสนิท แพทย์เตือนเขาว่า ขาข้างนั้นจะไม่มีวันกลับมาแข็งแรงได้เต็มที่อีกแล้ว ตัวยิมเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ตอนนี้มีเทรนเนอร์รุ่นใหม่เพิ่มขึ้น หลายคนอายุน้อยกว่า เสียงดังแหลมกว่า และเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่า นักชกมาแล้วก็ไป บางคนไล่ล่าความฝัน บางคนก็แค่พยายามเอาตัวรอดไปวันๆ เมื่อเวลาผ่านไป คริสก็เริ่มตระหนักได้ถึงสิ่งหนึ่งที่เขาเคยพยายามไม่ยอมรับมานาน นั่นคือเขากำลังเดินเข้าใกล้จุดสิ้นสุดของเส้นทางอาชีพแล้ว ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องวางมือจากวงการมวย และสตีเฟน... สตีเฟนก็น่าจะเดินตามเส้นทางคล้ายๆ กัน อีกไม่กี่ปีข้างหน้า พอร่างกายของเขาทนการลงโทษจากสังเวียนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็คงกลายเป็นเทรนเนอร์เสียเอง ถ้างานเดินสายหมดลง ถ้าเงินไม่ไหลเข้ามาอีก นั่นก็คืออนาคตที่เป็นไปได้ที่สุดที่รอเขาอยู่ แต่ก่อนที่คริสจะยอมทิ้งวงการมวยไปตลอดกาล มีอยู่หนึ่งอย่างที่เขาต้องทำ หนึ่งอย่างที่เขาจำเป็นต้องทำให้ได้ เพราะเหตุนี้เอง ณ วินาทีนี้ คริสจึงยืนอยู่ภายในสำนักงานห้องใหญ่ที่ให้ความรู้สึกราวกับอยู่ห่างไกลจากยิมสกปรกดิบเถื่อนที่เขาใช้ชีวิตมาทั้งหมด พรมใต้เท้าหนานุ่มและราคาแพง กลืนเสียงทุกอย่างจนเงียบ วงกำแพงเรียบสะอาดขัดเงา ประดับด้วยโปสเตอร์กรอบรูปของศึกชิงแชมป์และนักชกยิ้มแย้มที่ถือเข็มขัดสีทองอยู่ในมือ หลังโต๊ะทำงานกว้างขนาดใหญ่ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในชุดสูทลายทางสีเข้ม ซิการ์คาอยู่ระหว่างนิ้วควันสีเทาลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศ เติมเต็มห้องด้วยกลิ่นเข้มขมอันหนักหน่วง ด้านข้างทั้งสองฝั่งของเขามีชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่ สวมเสื้อยืดสีดำที่มีคำว่า Game Changer Promotions พิมพ์อยู่บนหน้าอก หนึ่งในบริษัทโปรโมชันที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ นักชกทุกคนที่เคยขึ้นสังเวียนภายใต้สังกัดของพวกเขา ต่างก็กลายเป็นอะไรสักอย่างไปแล้ว ทั้งแชมป์ ดาวเด่น ตำนาน ที่นี่คือสถานที่ที่นักชกทุกคนใฝ่ฝันอยากไปให้ถึง และที่นี่ยังเป็นบริษัทเดียวกันกับที่เคยยื่นข้อเสนอให้สตีเฟนเมื่อหลายปีก่อน ชายหลังโต๊ะทำงานชื่อเครก คริสก้มศีรษะ ท่าทางเกร็งแข็งด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะกำแน่นอยู่ข้างลำตัว “ผมขอร้องคุณ” คริสพูด น้ำเสียงต่ำแต่ฝืดเคือง “ได้โปรด...ได้โปรดพิจารณาเขาสักหน่อย” เครกเอนหลังพิงเก้าอี้ สูดซิการ์เข้าลึกช้าๆ “รับสตีเฟนเข้ามาอยู่ใต้ปีกของคุณเถอะ” คริสพูดต่อ “เขาจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ผมรู้ว่าอายุเขาไม่เหมาะแล้ว แต่ไฟในตัวเขายังมีอยู่ เขายังชนะได้ เขายังเป็นแชมป์โลกได้” เครกพ่นควันออกมา มองมันลอยไปรวมตัวกันใต้เพดาน “คุณบอกว่าเขาเก่ง” เครกตอบเรียบๆ “แต่สิ่งที่คุณมี ก็มีแค่คำพูดของคุณ” คริสไม่ยอมเงยหน้า “ฉันจะปั้นใครให้เป็นดาวก็ได้ถ้าฉันต้องการ” เครกพูดต่อ “ตอนนี้มีนักชกมีฝีมือเป็นร้อยคน เด็กหนุ่มเต็มไปหมด หิวกระหายเต็มไปหมด แล้วคุณกำลังบอกฉันว่าฉันพลาดใครไปงั้นเหรอ” เขาหมุนโน้ตบุ๊กกลับมาให้หน้าจอหันไปทางคริส “ดูสถิตินี่สิ” สายตาของคริสสะดุดไปที่หน้าจอโดยไม่อาจห้ามตัวเองได้ แพ้แปดครั้ง เสมอสองครั้ง “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนอยากเห็น” เครกพูด “สถิติมันสำคัญ มันสำคัญเสมอมา นั่นแหละเหตุผลที่พวกเราปกป้องมันอย่างระมัดระวัง” กำปั้นของคริสกำแน่นขึ้นจนข้อขาวซีด “คุณไม่จำได้หรือว่าเขาเคยเป็นใคร” คริสพูดเบาๆ “นักชกคนนี้คือคนที่คุณจัดให้ไปเจอกับรูบา” ดวงตาของเครกหรี่ลงเล็กน้อย “ตอนนั้น คุณจ่ายเงินให้เขา” คริสพูดต่อ เสียงเริ่มสั่น “คุณทำให้แน่ใจว่ารูบาจะต้องชนะ และสตีเฟนก็ยอมรับ เขาสู้ได้ดี เป็นไฟต์ที่หนักที่สุดไฟต์หนึ่งที่รูบาเคยเจอ แต่เขารับเงินของคุณ” ในที่สุดคริสก็เงยหน้า ดวงตาร้อนผ่าวดั่งไฟ “ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้ชีวิตแบบนักชกเดินสาย คุณนั่นแหละที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น และถ้าคุณให้โอกาสเขาจริงๆ สักครั้งเดียว เขาจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าคุณคิดผิด” เครกยังไม่ตอบในทันที “คนเราชอบเรื่องราวการกลับมา” คริสเร่งเร้า “พวกเขาชอบม้ามืด ถ้าเขาคว้าชัยสามไฟต์ติดภายใต้การโปรโมตของคุณได้ คุณก็ปั้นมันให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ผมรับประกันว่าคุณจะไม่เสียใจแน่” เป็นครั้งแรกที่เครกเงียบไป เขาพิจารณาคริสอย่างละเอียด เคาะขี้เถ้าจากซิการ์ลงในถาดคริสตัล ห้องทั้งห้องเงียบจนแทบอึดอัด “บางที” เครกพูดขึ้นในที่สุด “บางทีฉันอาจจะเสี่ยงดูก็ได้” คริสกลั้นหายใจ “แต่เขาแก่เกินไปแล้ว” เครกเสริมอย่างเย็นชา “ไม่มีใครสนใจหรอก ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน บางทีอาจได้ แต่ตอนนี้น่ะเหรอ? ไม่” ขาคริสทรุด ไม่สนใจความเจ็บปวดที่กรีดร้องอยู่ทั่วร่าง เขาทรุดลงคุกเข่า แรงกระแทกส่งความเจ็บแปลบแล่นขึ้นไปถึงขาข้างที่บาดเจ็บ กระนั้นเขาก็ยังก้มศีรษะลงจนหน้าผากแตะพื้น “ได้โปรด” คริสอ้อนวอน “ขอโอกาสแค่ครั้งเดียว” เครกมองโดยไร้อารมณ์ “คุณทำอะไรได้สักอย่าง” คริสพูดต่อ เสียงสั่นแตก “ได้โปรด...ผมขอร้องคุณ” เขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง หน้าผากกระแทกพื้น “ได้โปรด” เครกผุดลุกขึ้นอย่างฉับพลัน “ฉันตัดสินใจแล้ว” เขาพูดเสียงแข็ง “ออกไป” คริสไม่ขยับ “คุณทำอะไรอยู่วะ” เครกร้อง “ฉันบอกให้ออกไป!” “ขอโอกาสแค่ครั้งเดียว” คริสกระซิบ ความอดทนของเครกขาดผึง เขาหันไปทางชายที่ยืนอยู่ข้างๆ “ถ้าเขาไม่อยากออกไป” เครกพูดเสียงเย็น “ก็ทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันเดินออกไปเองได้อีก” ชายสองคนนั้นก้าวออกมา “หักขามัน”

React

Discussion