Chapter 11
11 / 83
6 min read
Chapter 11
Published Mar 27, 2026, 03:12 AM
Chapter 11: หญิงสาวปริศนา
เสือดาวสายฟ้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่สายฟ้าที่เคยห่อหุ้มร่างของมันเริ่มจางหายไป
ร่างขนาดใหญ่ของมันทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างกะทันหันพร้อมเสียงดังตึง
‘นั่นคือการโจมตีสวนกลับครั้งสุดท้ายก่อนตายงั้นเหรอ?!’
ดวงตาของหลินซิ่วหรี่ลง ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่แน่ใจว่าเสือดาวสายฟ้าตายสนิทแล้วหรือยัง หากมันยังไม่ตายแล้วเขาเป็นคนลงมือปิดฉาก จะถือว่าเขาเป็นคนสังหารบอสตัวใหญ่ตัวนี้หรือไม่?!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินซิ่วก็กัดฟันแน่น มือกระชับดาบในมือพลางปีนลงจากต้นไม้อย่างช้าๆ
เขากลั้นหายใจและย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เขาสังเกตการณ์จากระยะไกลอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใจเดินเข้าไปต่อเมื่อมั่นใจแล้วว่าเสือดาวสายฟ้าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก
“ดูเหมือนว่าฉันจะโชคดีได้ลาภลอยเข้าให้แล้ว” หลินซิ่วพึมพำกับตัวเอง นี่เป็นอีกครั้งที่เขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ฟรีๆ ซึ่งทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก
ทว่าในขณะที่เขายื่นดาบออกไป ร่างกายของเขาก็แข็งค้างราวกับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองเขาอยู่
เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมลงมาตามแผ่นหลัง
เขาหันขวับไปมองแล้วก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งในป่าละแวกใกล้เคียง
ดวงตาคู่นั้นโค้งมนและดูน่าเกรงขามไม่น้อย
หลินซิ่วเปิดใช้งานเนตรวิเคราะห์โดยสัญชาตญาณ แต่กลับไม่สามารถวิเคราะห์อะไรได้เลย!
หากเป็นเช่นนั้น ดวงตาคู่นี้ต้องเป็นของสัตว์กลายพันธุ์ที่มีระดับ 3 ขึ้นไปอย่างแน่นอน!
‘บ้าเอ๊ย อาจารย์ไม่ได้บอกเหรอว่าที่นี่มีแค่ซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์ระดับต่ำน่ะ?’
‘ทำไมพวกสัตว์ประหลาดถึงเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้!’
แม้จะรู้สึกไม่ยอมแพ้ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง หากเขาไม่รีบหนีไปตอนนี้ เขาต้องเดือดร้อนแน่!
หนี! ต้องหนีให้เร็วที่สุด!!
“โฮก!”
เขาทุ่มสุดกำลังวิ่งหนีและพบกับหน้าผาในเวลาไม่นานจนต้องหยุดชะงักลงทันที
เขาหันกลับไปมองและในที่สุดก็เห็นว่าดวงตาคู่นั้นเป็นของใคร!
เสือดาวสายฟ้า! อีกตัวหนึ่ง!
จริงสิ ความทรงจำของหลินซิ่วเริ่มผุดขึ้นมา เสือดาวสายฟ้ามักจะอาศัยอยู่เป็นคู่
นั่นหมายความว่าตัวที่ตายไปคือคู่ของมัน
‘ซวยแล้ว มันคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าคู่ของมันหรือเปล่าเนี่ย?’
หลินซิ่วรู้สึกเสียใจในทันที
“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ!” หลินซิ่วตะโกนบอกหลังจากถ่มน้ำลายออกมา
“โฮก!” เสือดาวสายฟ้าคำรามเสียงดังสนั่น สายฟ้าพุ่งพล่านออกมาจากร่างของมัน เขี้ยวที่แหลมคมและยาวของมันทำให้ร่างของหลินซิ่วชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
“ให้ตายสิ!” หลินซิ่วสบถ พลางก้มมองด้านล่างและกัดฟันแน่น เขาต้องเลือกระหว่างการถูกกัดจนตายกับการกระโดดลงไป
“โฮก!” ในวินาทีที่เสือดาวสายฟ้ากระโจนเข้ามา หลินซิ่วก็กระโดดลงจากหน้าผาไปแล้ว
ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสประหนึ่งถูกรถสปอร์ตพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล่นพล่านไปทั่วร่าง
“นี่มัน... ที่ไหนกัน...”
หลินซิ่วพยายามลืมตาขึ้น เขาขยับศีรษะพลางปรับสายตาให้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
เขารู้สึกเย็นเยือกไปทั่วร่าง เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในทะเลสาบแห่งหนึ่ง
มีน้ำตกขนาดเล็กอยู่ใกล้ๆ ที่ไหลลงมากระทบผิวน้ำจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง ก่อให้เกิดเป็นลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง
บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยพืชพรรณแปลกตา และท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวราวกับว่าพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว
เขายังจำได้ว่าตอนที่กระโดดลงมามันยังเป็นช่วงเช้าอยู่เลย ใครจะไปคิดว่าเขาจะหมดสติไปนานขนาดนี้!
โชคยังดีที่เขาเพิ่มค่าสถานะให้กับร่างกายไว้ ถึงจะเจ็บปวดสาหัสแต่บาดแผลก็ไม่ได้ถือว่าร้ายแรงจนเกินไป
เขาค่อยๆ ยืนขึ้นและมองขึ้นไปด้านบน หน้าผาสูงชันมาก เขาคงรอดมาได้เพราะการกระแทกกับต้นไม้ระหว่างร่วงหล่นลงมา ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปแล้วอย่างแน่นอน
แต่เขาจะกลับขึ้นไปได้อย่างไร? หลินซิ่วถึงกับมึนตึ๊ง
“เอ๊ะ?” ในขณะนั้นเอง หลินซิ่วสังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังลอยคออยู่บนผิวน้ำใต้ทางน้ำตก
เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วพบว่านั่นคือผู้หญิงที่ถูกกระแทกลงมา
กระโปรงของเธอมีรอยขาดหลายจุด และบางส่วนถึงกับไหม้เกรียม
เนื่องจากนักรบหญิงในโลกนี้แข็งแกร่งมาก ผู้คนจึงออกแบบกระโปรงสำหรับต่อสู้ขึ้นมาโดยเฉพาะ และเนื่องจากกระโปรงเหล่านี้ส่วนใหญ่ทำจากวัสดุพิเศษ การป้องกันของมันจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าชุดคลุมต่อสู้ทั่วไป
คราวนี้หลินซิ่วจึงได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ ระยะห่างที่ใกล้ชิดเผยให้เห็นความงามที่น่าตะลึงงันของเธอ
แก้มของเธอขาวนวลไร้ที่ติ ราวกับว่าพระเจ้าได้บรรจงสร้างสรรค์รายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้าของเธอมาเป็นอย่างดี
ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มีอยู่จริงหรือ?
ไม่สิ ดูแล้วเธอน่าจะเป็นเพียงเด็กสาวอายุประมาณ 17 หรือ 18 ปีเท่านั้น
มีเลือดซึมออกมาจากมุมปากของเธอ หลินซิ่วคาดว่าเธอคงได้รับบาดเจ็บหลายจุดจากการโจมตีครั้งสุดท้ายของเสือดาวสายฟ้า
หากเขาทิ้งเธอไว้ที่นี่ สัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนผ่านไปมาก็อาจจะกินเธอเป็นอาหารได้
เช่นเดียวกับที่นักรบออกล่าสัตว์กลายพันธุ์ พวกมันเองก็ปรารถนาที่จะกินนักรบเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองเช่นกัน
โดยไม่ลังเล หลินซิ่วอุ้มร่างของเธอขึ้นมาจากน้ำตก
ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ เมื่อผิวที่แขนของเธอสัมผัสโดนตัวเขา หลินซิ่วสัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มของผิวพรรณ
‘แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกหนักจังนะ...’
เขาพาเธอไปพิงไว้กับต้นไม้ใหญ่
เธอยังคงหมดสติอยู่ และเขาไม่รู้เลยว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่
มือขวาของเธอยังคงกำดาบที่แผ่ไอเย็นเยือกเอาไว้แน่น
หลินซิ่วไม่ใช่หมอและไม่มีเวชภัณฑ์ติดตัวเลย ดังนั้นเขาจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก
“จ๊อก...” ท้องของหลินซิ่วส่งเสียงร้องออกมา เขาไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าจนรู้สึกหิวโหยเหลือเกิน
เขามองไม่เห็นต้นไม้ที่ให้ผลไม้ เห็นเพียงแค่พวกสัตว์ร้ายเท่านั้น
หลินซิ่วเหลือบไปเห็นปลาสองสามตัวว่ายอยู่ในน้ำก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
ปลาเหล่านั้นก็เป็นสัตว์กลายพันธุ์เช่นกัน และมีขนาดใหญ่กว่าปลาทั่วไปถึงสองเท่า แต่มันไม่ได้ดุร้ายและถูกจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์กลายพันธุ์ที่ไม่เป็นอันตราย
สัตว์กลายพันธุ์แตกต่างจากซอมบี้ ไวรัสในร่างของพวกมันดูเหมือนจะกลายพันธุ์จนไม่ทำให้เนื้อติดเชื้อ แต่กลับทำให้มีปริมาณโปรตีนสูงมาก ดังนั้นพวกมันจึงเหมาะสำหรับการนำมาประกอบอาหารสุดๆ!
โดยไม่รอช้า หลินซิ่วหยิบกิ่งไม้ที่ยาวและแข็งแรงขึ้นมาหักปลายให้แหลมคม
เขาถือหอกปลาทำเองแล้วกระโดดลงไปในน้ำ
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.