Chapter 11: หญิงสาวปริศนา เสือดาวสายฟ้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่สายฟ้าที่เคยห่อหุ้มร่างของมันเริ่มจางหายไป ร่างขนาดใหญ่ของมันทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างกะทันหันพร้อมเสียงดังตึง ‘นั่นคือการโจมตีสวนกลับครั้งสุดท้ายก่อนตายงั้นเหรอ?!’ ดวงตาของหลินซิ่วหรี่ลง ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น เขาไม่แน่ใจว่าเสือดาวสายฟ้าตายสนิทแล้วหรือยัง หากมันยังไม่ตายแล้วเขาเป็นคนลงมือปิดฉาก จะถือว่าเขาเป็นคนสังหารบอสตัวใหญ่ตัวนี้หรือไม่?! เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินซิ่วก็กัดฟันแน่น มือกระชับดาบในมือพลางปีนลงจากต้นไม้อย่างช้าๆ เขากลั้นหายใจและย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง เขาสังเกตการณ์จากระยะไกลอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใจเดินเข้าไปต่อเมื่อมั่นใจแล้วว่าเสือดาวสายฟ้าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก “ดูเหมือนว่าฉันจะโชคดีได้ลาภลอยเข้าให้แล้ว” หลินซิ่วพึมพำกับตัวเอง นี่เป็นอีกครั้งที่เขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ฟรีๆ ซึ่งทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ทว่าในขณะที่เขายื่นดาบออกไป ร่างกายของเขาก็แข็งค้างราวกับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองเขาอยู่ เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมลงมาตามแผ่นหลัง เขาหันขวับไปมองแล้วก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งในป่าละแวกใกล้เคียง ดวงตาคู่นั้นโค้งมนและดูน่าเกรงขามไม่น้อย หลินซิ่วเปิดใช้งานเนตรวิเคราะห์โดยสัญชาตญาณ แต่กลับไม่สามารถวิเคราะห์อะไรได้เลย! หากเป็นเช่นนั้น ดวงตาคู่นี้ต้องเป็นของสัตว์กลายพันธุ์ที่มีระดับ 3 ขึ้นไปอย่างแน่นอน! ‘บ้าเอ๊ย อาจารย์ไม่ได้บอกเหรอว่าที่นี่มีแค่ซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์ระดับต่ำน่ะ?’ ‘ทำไมพวกสัตว์ประหลาดถึงเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้!’ แม้จะรู้สึกไม่ยอมแพ้ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง หากเขาไม่รีบหนีไปตอนนี้ เขาต้องเดือดร้อนแน่! หนี! ต้องหนีให้เร็วที่สุด!! “โฮก!” เขาทุ่มสุดกำลังวิ่งหนีและพบกับหน้าผาในเวลาไม่นานจนต้องหยุดชะงักลงทันที เขาหันกลับไปมองและในที่สุดก็เห็นว่าดวงตาคู่นั้นเป็นของใคร! เสือดาวสายฟ้า! อีกตัวหนึ่ง! จริงสิ ความทรงจำของหลินซิ่วเริ่มผุดขึ้นมา เสือดาวสายฟ้ามักจะอาศัยอยู่เป็นคู่ นั่นหมายความว่าตัวที่ตายไปคือคู่ของมัน ‘ซวยแล้ว มันคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าคู่ของมันหรือเปล่าเนี่ย?’ หลินซิ่วรู้สึกเสียใจในทันที “อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ!” หลินซิ่วตะโกนบอกหลังจากถ่มน้ำลายออกมา “โฮก!” เสือดาวสายฟ้าคำรามเสียงดังสนั่น สายฟ้าพุ่งพล่านออกมาจากร่างของมัน เขี้ยวที่แหลมคมและยาวของมันทำให้ร่างของหลินซิ่วชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น “ให้ตายสิ!” หลินซิ่วสบถ พลางก้มมองด้านล่างและกัดฟันแน่น เขาต้องเลือกระหว่างการถูกกัดจนตายกับการกระโดดลงไป “โฮก!” ในวินาทีที่เสือดาวสายฟ้ากระโจนเข้ามา หลินซิ่วก็กระโดดลงจากหน้าผาไปแล้ว ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสประหนึ่งถูกรถสปอร์ตพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล่นพล่านไปทั่วร่าง “นี่มัน... ที่ไหนกัน...” หลินซิ่วพยายามลืมตาขึ้น เขาขยับศีรษะพลางปรับสายตาให้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกเย็นเยือกไปทั่วร่าง เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในทะเลสาบแห่งหนึ่ง มีน้ำตกขนาดเล็กอยู่ใกล้ๆ ที่ไหลลงมากระทบผิวน้ำจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง ก่อให้เกิดเป็นลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยพืชพรรณแปลกตา และท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวราวกับว่าพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว เขายังจำได้ว่าตอนที่กระโดดลงมามันยังเป็นช่วงเช้าอยู่เลย ใครจะไปคิดว่าเขาจะหมดสติไปนานขนาดนี้! โชคยังดีที่เขาเพิ่มค่าสถานะให้กับร่างกายไว้ ถึงจะเจ็บปวดสาหัสแต่บาดแผลก็ไม่ได้ถือว่าร้ายแรงจนเกินไป เขาค่อยๆ ยืนขึ้นและมองขึ้นไปด้านบน หน้าผาสูงชันมาก เขาคงรอดมาได้เพราะการกระแทกกับต้นไม้ระหว่างร่วงหล่นลงมา ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปแล้วอย่างแน่นอน แต่เขาจะกลับขึ้นไปได้อย่างไร? หลินซิ่วถึงกับมึนตึ๊ง “เอ๊ะ?” ในขณะนั้นเอง หลินซิ่วสังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังลอยคออยู่บนผิวน้ำใต้ทางน้ำตก เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วพบว่านั่นคือผู้หญิงที่ถูกกระแทกลงมา กระโปรงของเธอมีรอยขาดหลายจุด และบางส่วนถึงกับไหม้เกรียม เนื่องจากนักรบหญิงในโลกนี้แข็งแกร่งมาก ผู้คนจึงออกแบบกระโปรงสำหรับต่อสู้ขึ้นมาโดยเฉพาะ และเนื่องจากกระโปรงเหล่านี้ส่วนใหญ่ทำจากวัสดุพิเศษ การป้องกันของมันจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าชุดคลุมต่อสู้ทั่วไป คราวนี้หลินซิ่วจึงได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ ระยะห่างที่ใกล้ชิดเผยให้เห็นความงามที่น่าตะลึงงันของเธอ แก้มของเธอขาวนวลไร้ที่ติ ราวกับว่าพระเจ้าได้บรรจงสร้างสรรค์รายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้าของเธอมาเป็นอย่างดี ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มีอยู่จริงหรือ? ไม่สิ ดูแล้วเธอน่าจะเป็นเพียงเด็กสาวอายุประมาณ 17 หรือ 18 ปีเท่านั้น มีเลือดซึมออกมาจากมุมปากของเธอ หลินซิ่วคาดว่าเธอคงได้รับบาดเจ็บหลายจุดจากการโจมตีครั้งสุดท้ายของเสือดาวสายฟ้า หากเขาทิ้งเธอไว้ที่นี่ สัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนผ่านไปมาก็อาจจะกินเธอเป็นอาหารได้ เช่นเดียวกับที่นักรบออกล่าสัตว์กลายพันธุ์ พวกมันเองก็ปรารถนาที่จะกินนักรบเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองเช่นกัน โดยไม่ลังเล หลินซิ่วอุ้มร่างของเธอขึ้นมาจากน้ำตก ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ เมื่อผิวที่แขนของเธอสัมผัสโดนตัวเขา หลินซิ่วสัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มของผิวพรรณ ‘แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกหนักจังนะ...’ เขาพาเธอไปพิงไว้กับต้นไม้ใหญ่ เธอยังคงหมดสติอยู่ และเขาไม่รู้เลยว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ มือขวาของเธอยังคงกำดาบที่แผ่ไอเย็นเยือกเอาไว้แน่น หลินซิ่วไม่ใช่หมอและไม่มีเวชภัณฑ์ติดตัวเลย ดังนั้นเขาจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก “จ๊อก...” ท้องของหลินซิ่วส่งเสียงร้องออกมา เขาไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าจนรู้สึกหิวโหยเหลือเกิน เขามองไม่เห็นต้นไม้ที่ให้ผลไม้ เห็นเพียงแค่พวกสัตว์ร้ายเท่านั้น หลินซิ่วเหลือบไปเห็นปลาสองสามตัวว่ายอยู่ในน้ำก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที ปลาเหล่านั้นก็เป็นสัตว์กลายพันธุ์เช่นกัน และมีขนาดใหญ่กว่าปลาทั่วไปถึงสองเท่า แต่มันไม่ได้ดุร้ายและถูกจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์กลายพันธุ์ที่ไม่เป็นอันตราย สัตว์กลายพันธุ์แตกต่างจากซอมบี้ ไวรัสในร่างของพวกมันดูเหมือนจะกลายพันธุ์จนไม่ทำให้เนื้อติดเชื้อ แต่กลับทำให้มีปริมาณโปรตีนสูงมาก ดังนั้นพวกมันจึงเหมาะสำหรับการนำมาประกอบอาหารสุดๆ! โดยไม่รอช้า หลินซิ่วหยิบกิ่งไม้ที่ยาวและแข็งแรงขึ้นมาหักปลายให้แหลมคม เขาถือหอกปลาทำเองแล้วกระโดดลงไปในน้ำ