บทที่ 16: คราวหน้าถ้าเจอแกอีก ฉันจะฆ่าแกทิ้ง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงสองวันที่ผ่านมา หลินซิวใช้ดาบยาวของลั่วเยว่และคอยกำจัดสัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นตามคำสั่งของเธอ ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว เธออายุน้อยก็จริง แต่กลับมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในอุปนิสัยและวิธีการโจมตีของสัตว์กลายพันธุ์ทุกรูปแบบ หลินซิวจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าเขาจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์ไปทั้งหมดกี่ตัวแล้ว สองวันต่อมา ในช่วงเช้ามืด หลินซิวก็เลเวลอัพถึงเลเวล 9! เขาเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาในหัวโดยสัญชาตญาณ: โฮสต์: หลินซิว เลเวล: เลเวล 9 ค่าประสบการณ์: 11280 (ต้องการอีก 1008 ค่าประสบการณ์เพื่อเลเวลอัพ) ความแข็งแกร่ง: 67 ร่างกาย: 40 ความเร็ว: 40 (หมายเหตุ: คนทั่วไปจะมีค่าสถานะแต่ละด้านอย่างน้อย 38) สกิล: เนตรวิเคราะห์ การสะสมความโกรธ: 0/100 พลังต่อสู้โดยรวม: 588 "เธอต้องการผลึกประหลาดพวกนี้ไหม?" หลินซิวถือถุงใบเล็กที่มีผลึกประหลาดอยู่เต็มข้างใน ลั่วเยว่ส่ายหน้า ในตอนนี้เธอฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์แล้ว และดูเย็นชายิ่งกว่าเดิมเสียอีก "เธอจะไปไหน?" เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินถือดาบยาวไปอีกทิศทางหนึ่ง หลินซิวจึงถามขึ้น หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาสองสามวัน หลินซิวก็รู้ว่าเธอแค่เย็นชาเพียงเปลือกนอกเท่านั้น "เสือดาวสายฟ้า" ลั่วเยว่หยุดชะงักก่อนจะตอบ "เธอยังจะไปฆ่าไอ้ตัวนั้นอีกเหรอ..." หลินซิวแค่คิดถึงเสือดาวสายฟ้าตัวนั้นก็ปวดหัวแล้ว "ฉันไม่พลาดหรอก" ลั่วเยว่กล่าวอย่างเรียบเฉย หลังจากฟื้นกำลังขึ้นมา เธอก็ดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง "แล้วก็ คราวหน้าถ้าเจอหน้าแกอีก ฉันจะฆ่าแกทิ้งซะ!" ลั่วเยว่พูดขณะเดินแยกออกไปอีกทาง "หมายความว่าไง?" หลินซิวถึงกับอึ้ง ตาเบิกกว้าง ผู้หญิงคนนี้มันเนรคุณกันชัดๆ! ลั่วเยว่ไม่พูดอะไรต่อ เธอรู้ดีว่าจากเหตุการณ์ในคืนนั้น หลินซิวได้ทิ้งเงาดำไว้ในใจของเธอ แต่เธอจำเป็นต้องฝึกฝนอย่างเร่งรีบและมีสมาธิ "แล้วเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่?" หลินซิวตะโกนไล่หลังไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทว่าหลังจากเงียบไปได้หนึ่งนาที ก็มีเสียงแว่วดังมาจากระยะไกล "แดนศักดิ์สิทธิ์" 'แดนศักดิ์สิทธิ์? ที่นั่นมันที่ไหนกัน?' เมื่อหลินซิวได้สติ เธอก็หายตัวไปเสียแล้ว หลินซิวส่ายหัวแล้วสะพายถุงใบเล็กไว้กับตัว ก่อนจะมุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง หลังจากการต่อสู้ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามีความมุ่งมั่นมากขึ้นและความคล่องตัวก็ดีขึ้น อีกทั้งยังจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์ทั่วไปได้ง่ายกว่าเดิม แต่เขาก็ยังคงต้องระวังตัว แม้จะไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงแถวนี้มากนัก แต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย หลินซิวถือดาบต่อสู้ที่ค่อนข้างเป็นสนิมไว้ในมือ แล้วเดินลึกเข้าไปในป่า ตามพละกำลังในปัจจุบัน เขาควรจะปีนเถาวัลย์ขึ้นจากหน้าผาและกลับไปยังจุดเดิมได้ หลินซิวเดินไปในทิศทางนั้นอย่างระมัดระวัง และไม่นานเขาก็มาถึงบริเวณที่มีแม่น้ำ ในตอนนี้ หลินซิวมีความระแวดระวังตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ล่าสัตว์กลายพันธุ์ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาก็ต้องคอยระวังพวกคนจากคืนนั้นด้วยเช่นกัน อย่างไรเสีย ทีมผจญภัยนั้นก็มีสมาชิกห้าถึงหกคน พวกเขาล้วนเป็นนักรบระดับ 1 และหัวหน้าของพวกเขายังเป็นถึงนักรบระดับ 2 จนถึงช่วงเที่ยง เขาพบว่าตนเองกำลังจะถึงจุดที่เขาเคยย่างปลา และดูเหมือนจะมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น หลินซิวขมวดคิ้ว 'นั่นสัตว์กลายพันธุ์... หรือว่าคนกันแน่!?' เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นก็มีประกายแสงเย็นเยียบวูบผ่านหน้าไป ม่านตาของหลินซิวหดวูบ เขารีบก้มตัวหลบอย่างรวดเร็ว "ฉัวะ" เส้นผมกระจุกหนึ่งถูกตัดขาด "เฮ้ย แกเสนอหน้ามาเองนะ!" หลี่หงแสยะยิ้ม เขาคือหนึ่งในนักรบจากคืนนั้น เมื่อนึกถึงตอนที่เขาต้องมาเสียท่าให้กับนักรบฝึกหัดอย่างหลินซิว เขาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า สายตาของหลินซิวเหลือบมองไปรอบๆ และพบว่าหลี่หงมาเพียงคนเดียว เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันที ตราบใดที่ไม่ใช่นักรบระดับ 2 หลินซิวก็ยังมีโอกาส! ดาบยาวในมือของหลี่หงเลื้อยเหมือนงูขณะที่พุ่งเข้าใส่หลินซิว หลินซิวใช้ดาบต่อสู้ของเขาตั้งรับตรงๆ "เคร้ง!" เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นจนสนิมบนดาบต่อสู้หลุดร่วงออกมาไม่น้อย ดาบยาวนั้นยังคงสะบัดเข้าหาหลินซิวราวกับงู ปลายดาบที่คมกริบส่ายไปมาไม่หยุด หากโดนแทงเข้า เนื้อคงต้องหลุดติดปลายดาบออกมาแน่—มันช่างโหดเหี้ยมจริงๆ สกิลระดับทองแดง— "อสรพิษคายพิษ"!!! หลี่หงหัวเราะอย่างชั่วร้าย ขณะมองดาบยาวของเขาที่พันรัดรอบดาบของหลินซิวราวกับงู และพยายามทิ่มแทงไปที่มือของหลินซิวอย่างต่อเนื่อง ในจังหวะนี้ ถ้าหลินซิวไม่ยอมทิ้งอาวุธ มือของเขาก็จะถูกตัดขาด หลินซิวสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วยกขาขึ้นเตะเข้าที่ท้องของหลี่หง! สัมฤทธิ์ผล! หลี่หงแค่นเสียงหัวเราะและใช้มือซ้ายป้องกันหน้าท้องไว้ทันที ในฐานะนักรบระดับ 1 ค่าสถานะทางร่างกายของเขาถือว่าใช้ได้ ดังนั้นแรงเตะของหลินซิวไม่มีทางทำอันตรายเขาได้! ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น—เสียงกระดูกแตกดังออกมาจากมือซ้ายข้างที่ใช้ป้องกันแรงเตะของหลินซิว กระดูกหัก! ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ใบหน้าของหลี่หงซีดเผือด และดาบยาวที่พันอยู่รอบดาบของหลินซิวก็ถูกดึงกลับไปทันที เป็นไปได้อย่างไร! นักรบฝึกหัดที่ไม่มีแม้กระทั่งสกิลติดตัวกลับทำให้มือซ้ายของเขาหักได้ด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว? เขามีพละกำลังขนาดไหนกันแน่? ในดวงตาของหลี่หงมีความอำมหิตปรากฏขึ้น เขาประมาทคู่ต่อสู้จนมือหัก ครั้งนี้เขาจะไม่พลาดซ้ำรอยเดิมอีก อย่างไรเสีย หลินซิวก็เป็นเพียงนักรบฝึกหัด ต่อให้มือซ้ายของเขาจะหัก หลินซิวก็ไม่มีทางฆ่าเขาได้! หลี่หงกุมดาบยาวไว้ด้วยมือขวา และในจังหวะที่หลินซิวฉวยโอกาสเตรียมบุก หลี่หงก็ตวัดดาบยาวเข้าใส่เขา เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมากและสามารถแทงเข้าที่หน้าอกของหลินซิวได้ "แคว่ก" ชุดต่อสู้ของหลินซิวขาดวิ่น และเลือดสดๆ ก็ซึมออกมา เมื่อโจมตีโดนเป้าหมายได้เพียงครั้งเดียว หลี่หงก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง หลินซิวก็แค่เด็กฝึกหัด ไม่มีทางสู้เขาได้เลย อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของหลินซิวรวดเร็วมาก ทุกครั้งที่ดาบยาวกำลังจะแทงเข้าจุดสำคัญ หลินซิวก็จะเบี่ยงตัวหลบได้เสมอ เขามักจะโดนโจมตีแค่จุดที่ไม่สำคัญ ซึ่งทำให้หลี่หงรู้สึกเหมือนหลินซิวจงใจปล่อยให้เขาโจมตี "ไปตายซะ!" หลังจากพลาดเป้ามาหลายครั้ง หลี่หงก็เริ่มโกรธจัด แต่ทันใดนั้นเอง หลินซิวที่เอาแต่หลบการโจมตีมาตลอด ก็ฟาดดาบต่อสู้ของเขาเข้าใส่หลี่หงโดยตรง! "เฮ้ย! แกคิดว่าดาบสนิมเขรอะนั่นจะฟันฉันตายเหรอ หือ?"