บทที่ 8: การปล้น “ให้ตายเถอะ ไปไล่ไอ้อ้วนโน่นสิ จะตามผมมาทำไม!” หลินซิ่วหันไปตะโกนขณะวิ่งหนี และเขาก็เห็นงูหลามเปลี่ยนสีตัวนั้นกำลังพุ่งตรงมาหาเขาอย่างชัดเจน หยางเทียนเองก็วิ่งหนีสุดชีวิตเช่นกัน เมื่อเขาหันกลับไปมองก็พบว่าหลินซิ่วกำลังวิ่งมุ่งหน้าลึกลงไปในป่า เขาอยากจะเตือนหลินซิ่วว่าเขากำลังวิ่งไปผิดทาง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะร่างของหลินซิ่วหายลับไปกับตา “เอ๊ะ? มันหายไปแล้วเหรอ?” หลินซิ่วใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งมาไกลพอสมควร เมื่อเขาหันกลับมามองอีกครั้งก็พบว่างูยักษ์ตัวนั้นหายไปแล้ว อย่างไรก็ตาม หลินซิ่วไม่กล้าประมาท เพราะงูหลามเปลี่ยนสีตัวนี้สามารถพรางตัวไปกับสภาพแวดล้อมได้ นี่คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด มันอาจกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อรอจังหวะลอบโจมตีเขา ในจังหวะที่หลินซิ่วหยุดพักหายใจเพียงครู่เดียว เขาก็สังเกตเห็นกลุ่มคนอยู่เบื้องหน้า คนเหล่านั้นสวมชุดเกราะต่อสู้ แต่ดูแตกต่างจากชุดที่หลินซิ่วสวมใส่อย่างชัดเจน นอกจากนี้พวกเขายังถืออาวุธหลากหลายชนิด หนึ่งในนั้นแบกซากของสัตว์กลายพันธุ์เอาไว้ด้วย คนเหล่านี้ดูแข็งแกร่งมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นนักรบทางการ! “โอ้ จากโรงเรียนซิงเหยาอย่างนั้นเหรอ?” หัวหน้ากลุ่มมองชุดเกราะต่อสู้ของหลินซิ่วแล้วเลิกคิ้วขึ้น หลินซิ่วรู้ดีว่าเขามาอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่เสียแล้ว คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นทีมผจญภัยและเป็นนักรบทางการ หากพวกเขาคิดจะฆ่าเขา เขาคงไม่มีปัญญาต่อกรได้เลย สถานการณ์นี้เลวร้ายสุดๆ “พี่ชาย ผมแค่ผ่านมาเฉยๆ ครับ” หลินซิ่วกล่าวพร้อมกับยิ้มแห้งๆ “ไอ้เด็กนี่มันก็แค่คนจนๆ สินะ” ชายคนหนึ่งที่แบกดาบยักษ์เดินเข้ามาและกวาดสายตามองสำรวจหลินซิ่ว มีร่องรอยของจิตสังหารในดวงตาของเขา ทำให้เขามองดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง “ทิ้งดาบต่อสู้ของแกไว้ แล้วไสหัวไปซะ” “ได้ครับ” หลินซิ่วกำหมัดแน่น หากปราศจากดาบต่อสู้ มันก็เท่ากับเขาสูญเสียพลังในการต่อสู้ไปเลย แม้จะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น “เอามานี่!” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากดาบต่อสู้จากมือของหลินซิ่ว วินาทีที่เขาสามารถคว้าดาบมาจากมือของหลินซิ่วได้ ชายคนนั้นก็ยิ้มเหี้ยมแล้วหมายจะเงื้อดาบฟันใส่หลินซิ่วทันที! “ฟ่อ!” ทันใดนั้น เสียงขู่คำรามที่น่าขนลุกก็ดังขึ้น หลินซิ่วรู้สึกเย็นสันหลังวาบและกระโจนหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ไอ้คนที่จะมาปล้นดาบของเขาถูกปากมหึมาที่เต็มไปด้วยเลือดงับเข้าที่ช่วงเอวเต็มๆ! “อ๊าก!!!” ชายคนนั้นไม่ทันตั้งตัวและถูกงูหลามเปลี่ยนสีฉีกกระชากจนร่างขาดสะบั้น หลินซิ่วที่กระโจนออกไปด้านข้างเหงื่อกาฬแตกพลั่ก นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว ถ้าเขาไม่ระวังตัวในวินาทีก่อนหน้านี้ คนที่ถูกกินคงเป็นเขาแน่นอน คนในทีมผจญภัยต่างพากันตกตะลึง ร่างของงูหลามเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวมรกตกลมกลืนไปกับต้นไม้โดยรอบ แถมสัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้ยังซ่อนตัวได้แนบเนียน เหล่านักรบถึงเพิ่งจะตั้งสติได้ในตอนนี้ “มันคือสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 งูหลามเปลี่ยนสี!” ชายคนหนึ่งร้องตะโกนเมื่อเห็นฉากอันน่าสยดสยองตรงหน้า “งูหลามเปลี่ยนสีงั้นเหรอ!?” พวกเขาอุทานด้วยความตกใจ งูหลามเปลี่ยนสีไม่ใช่สายพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่มันก็น่าสะพรึงกลัวมาก ผิวหนังของมันที่สามารถพรางตัวไปกับสภาพแวดล้อมรอบข้างได้ทำให้มันกลายเป็น ‘นักฆ่า’ โดยสมบูรณ์ “ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ——” ชายที่เพิ่งจะปล้นดาบของหลินซิ่วไปถูกงูหลามเปลี่ยนสีกลืนลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว หัวของมันขนาดใหญ่โตและแลบลิ้นสีแดงฉานออกมา มันดูคุกคามอย่างยิ่งขณะจ้องมองทุกคนด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ชายที่ถือดาบยักษ์มองไปที่เพื่อนร่วมทีมแล้วตะโกนว่า “จัดการมัน! ผลึกประหลาดของสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 3 และหนังของงูตัวนี้ขายได้เป็นล้านเลยนะ!” ดวงตาของคนกลุ่มนั้นเป็นประกายทันทีที่ได้ยิน อย่างที่เขาว่ากัน ‘นกตายเพราะอาหาร มนุษย์ตายเพราะทรัพย์สิน’ ในวินาทีนี้ พวกเขากำลังตื่นเต้นอย่างที่สุด ดูเหมือนว่าการปรากฏตัวของงูหลามเปลี่ยนสีจะทำให้คนกลุ่มนั้นลืมไปสนิทว่ายังมีหลินซิ่วที่ซ่อนตัวอยู่ข้างๆ หลินซิ่วหมอบลงตรงนั้นและเฝ้ามองสถานการณ์ผ่านพุ่มไม้ เขาเปิดใช้งาน ‘เนตรวิเคราะห์’ และเห็นว่าคนพวกนั้นเป็นเพียงนักรบระดับ 1 เท่านั้น นักรบมีตั้งแต่ระดับ 1 ถึง 9 โดยที่ระดับ 9 คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ว่ากันว่าพลังของนักรบระดับ 9 นั้นเทียบเท่ากับอาวุธนิวเคลียร์ประจำชาติหนึ่งลูกเลยทีเดียว ชายถือดาบยักษ์พุ่งตัวเข้าไปและฟาดฟันดาบขนาดมหึมาของเขาออกไป ราวกับว่าอากาศโดยรอบถูกฉีกกระชาก เขาเล็งเป้าหมายไปที่งูหลามเปลี่ยนสีโดยตรง งูหลามเปลี่ยนสีเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วท่ามกลางป่าแห่งนี้ เมื่อชายคนนั้นตวัดดาบใส่ตัวมัน มันก็หลบหลีกไปได้ทันที จากนั้น มันก็อ้าปากกว้างหมายจะงับชายคนนั้น ในจังหวะเดียวกัน ชายร่างกำยำอีกคนก็พุ่งเข้ามา เขาสวมสนับมือเหล็กที่มีหนามแหลมและชกเข้าที่หัวของงูตัวนั้น “อะไรกัน!?” ทว่าหมัดของเขาไม่สามารถทำอันตรายงูตัวนั้นได้เลย กลับกัน มันสะบัดหางฟาดชายร่างกำยำจนกระเด็นไปไกล ชายอีกคนหรี่ตาลงและขว้างมีดสั้นหลายเล่มออกจากมือ “ฉึก ฉึก ฉึก” มีดสั้นแหวกอากาศพุ่งไป เป้าหมายเดิมคือดวงตาของงู แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น งูตัวนั้นขยับร่างทำให้มีดพลาดไปปักที่ใต้ลำคอแทน “ฟ่อ!” บริเวณใต้ลำคอของมันไม่มีเกล็ดปกป้อง ทำให้มีดสั้นแทงทะลุเข้าไปได้อย่างง่ายดาย สิ่งนี้ทำให้งูโกรธจัดในทันที ด้วยเสียงดังโครม หางของมันฟาดฟันอย่างรุนแรง ในจังหวะนี้ ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังคนพวกนั้นหักโค่นลงทันที บ้าเอ๊ย! เมื่อเห็นภาพนั้น หลินซิ่วรีบกลิ้งตัวหลบอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นแทบจะล้มทับเขาอยู่แล้ว “อ๊าก!!!” ชายที่สวมสนับมือเหล็กคำราม กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาปูดโปน เขาพุ่งเข้าหางูหลามเปลี่ยนสีเพื่อระดมหมัดเข้าใส่ร่างของมัน เขาได้รับการฝึกฝนด้านการต่อสู้ระยะประชิดมาอย่างดี ในวินาทีนั้น หมัดที่รัวเร็วของเขาทำให้อากาศสั่นสะเทือน “ปัง ปัง ปัง” เมื่องูหลามเปลี่ยนสีพยายามโจมตีเพื่อนร่วมทีมของเขา หมัดของเขาก็ซัดเข้าที่หัวของมันเต็มๆ หลังจากถูกกระแทกอย่างหนักต่อเนื่อง งูหลามเปลี่ยนสีก็เริ่มมีอาการมึนงงเล็กน้อย “โอกาสดี!” ชายถือดาบยักษ์รีบพุ่งเข้าไปหมายจะแทงจุดตายของงู “ฉัวะ” แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้างูจะพ่นของเหลวสีเขียวจำนวนมากออกมา เขาไม่ทันตั้งตัวจึงถูกละอองของเหลวนั้นเข้าเต็มๆ เขาแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างกายของเขาเริ่มถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว “รีบโจมตีจุดตายของมันเร็วเข้า!!!”