บทที่ 65: อยู่กับฉัน เจ็บ. เจ็บ. ความเจ็บมาจากไหนกันแน่? มันไม่เหมือนโดนโจมตี แต่ร่างกายของฉันกลับเย็นเฉียบ โดยเฉพาะเลือด และฉันก็เริ่มกังวลเรื่องการหายใจของตัวเองจริงๆ แล้ว “ลีรา!” คลารา. ทริสตัน. บาบา. ทุกคน! ฉันเซถลาเดินด้วยท่าทีโงนเงนเกือบล้มใส่วิกตอเรีย ก่อนจะฝืนข้ามไปยังโถงต้อนรับและก้าวเข้าสู่ฮอลล์ของกิลด์ สิ่งที่ฉันเห็น... ดวงตาของฉันเบิกกว้าง โลกทั้งใบรอบตัวราวกับหมุนคว้างอย่างรุนแรง เมื่อภาพสีแดงน่าอัปยศของเลือดที่กระจายอยู่เต็มคานไม้ ผนัง โต๊ะ และเก้าอี้เริ่มชัดขึ้นต่อหน้า คน. ทุกคน. พวกผู้ชายถูกผ่าท้องกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ร่างของพวกเขาเย็นชืด ไร้สีสัน ไร้ชีวิต บางคนถึงกับตายทับกันเอง กองทับถมกันอย่างน่าสยดสยอง ร่างของบาร์เทนเดอร์ถูกหอกที่หยาบกระด้างและแหลมคมแทงตรึงไว้กับชั้นเก็บเอล เขาห้อยค้างอยู่อย่างน่าขนลุก มือเทียมของเขาห้อยลงมา ศีรษะตกพับไปข้างหน้า หัวใจของฉันเต้นดังเสียจนแทบระเบิด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยลมหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าของฉันไม่เหมือนของตัวเองเลย เพราะมันบิดเบี้ยวในแบบที่ฉันลืมไปนานแล้วว่าตัวเองเคยทำหน้าแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร ครั้งเดียวที่ฉันจำได้ว่าตัวเองทำหน้าอย่างนี้ หน้าซึ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโศกเศร้าอย่างที่สุด คือครั้งที่ฉันเสียแม่ไปตอนอายุเก้าขวบ ฉันลืมไปแล้วว่าตัวเองก็แสดงสีหน้าแบบนั้นได้เหมือนกัน มากกว่าความเจ็บที่บีบรัดปอด หัวใจ และลำคอ มากกว่าความอยากจะก้มตัวลงกรีดร้องจนเสียงแหบหายไป คือความกลัว ความกลัวที่น่าสะพรึงจนกลืนกินทุกอย่าง ฉันหันตัวพรวดแล้ววิ่งไปทางห้องครัว กระแทกเข้ากับประตู เปิดเข้าไป แล้วกวาดตามองรอบๆ ภาพที่เห็นยิ่งเลวร้ายกว่าข้างนอกเสียอีก พนักงานในครัวนอนหงายคอพับคาโต๊ะขนาดใหญ่ เลือดสาดกระจายเต็มอาหารที่พวกเขากำลังเตรียม ทุกอย่างกระจัดกระจาย คนที่สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวซึ่งตอนนี้กลายเป็นสีแดงเจ็บแสบ นอนเกลื่อนอยู่ในท่าทางบิดเบี้ยว ถูกเชือดฆ่าอย่างโหดเหี้ยมเกินกว่าที่มนุษย์จะทำได้ ลำคอของฉันแห้งผาก ฉันเซถลาไปข้างหน้าด้วยขาที่อ่อนแรง มุ่งไปยังทางเข้าอีกฝั่งที่นำไปสู่ลานหลังบ้าน บาบานอนตายอยู่ตรงนั้น ใบหน้ากดราบกับพื้น มือซ้ายของเขายื่นออกไป และจากตรงนั้นก็มีมืออีกข้างหนึ่งเชื่อมติดอยู่ สายตาของฉันไล่ตามมันไป ร่างส่วนที่เหลืออยู่ใต้โต๊ะ คว่ำหน้าเหมือนกัน แต่แผ่นหลังของเขาก็ชัดพอให้ฉันจำได้ว่าเป็นใคร “เปเล...” ฉันพยายามเปล่งชื่อเขาออกมา แต่เสียงกลับไม่ออกจากปาก ฉันยังคงเซถลาต่อไป ทุกก้าวหนักหน่วงกว่าก้าวก่อนหน้า “ลีรา เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ต้อง... ต้องหาลีราให้เจอ” ความเจ็บแผ่ซ่านไปทุกการเคลื่อนไหว ขณะฉันเปิดประตูหลังออกไป ทันทีที่พ้นธรณีประตูออกไป ร่างของคลาราก็ปรากฏให้เห็น เธอนอนทรุดอยู่บนพื้น เลือดแห้งกรังที่ไหลออกมาดูเหมือนจะนานเป็นชั่วโมง แผ่นหลังของเธอพิงอยู่กับชั้นเหล็กที่ตั้งชิดผนังระหว่างห้องของเธอกับประตูห้องครัว มือของฉันสั่นเทา เหงื่อเย็นไหลชื้นใต้เสื้อ ขาไร้เรี่ยวแรงก่อนที่ฉันจะทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเธออย่างช้าๆ ฉันพยายามตะโกน แต่เสียงกลับหายไปอย่างกะทันหัน มันหายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว เสียงแห่งความเจ็บปวดนั้น ถึงอย่างนั้นหัวใจของฉันก็หนักอึ้ง เจ็บปวดเสียจนเหมือนมีเข็มนับไม่ถ้วนกำลังถูกตอกลงไปอย่างจงใจและโหดร้าย “เจ็บ เจ็บมาก หายใจไม่ออกเลย...” คลาราตายแล้ว บาบาตายแล้ว เปเลตายแล้ว วิกตอเรียตายแล้ว ทุกคนในกิลด์ทหารรับจ้างตายหมดแล้ว “อาาาาาาาา...” เสียงครางกรีดร้องทะลักออกมาจากลำคออย่างแหบพร่า น่าสงสาร “ลีรา! ลีรา!” ฉันไม่เคยเป็นคนศรัทธาศาสนามาก่อนเลย แม่ของฉันเคยเป็น แต่ท่านกลับล้มป่วย ฉันอธิษฐานแทนท่าน เราสวดไปด้วยกัน แต่ท่านก็ยังตายอยู่ดี ดังนั้นฉันจึงเลิกเชื่อ แต่ตอนนี้... ฉันกลับพบว่าตัวเองกำลังคว้าเอาความหวังเลือนรางนั้นเอาไว้ ดูชัดเจนว่าฉันยังไม่เคยเรียนรู้บทเรียนจากครั้งก่อน ฉันสิ้นหวังเกินไปแล้ว ลีราไม่สมควรตาย ไม่มีใครสมควรตายทั้งนั้น แต่ฉันติดค้างลีรามากเหลือเกิน ช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกอย่างที่เป็นอยู่ในตอนแรก มันกลายเป็นสิ่งที่พอทนได้ กลายเป็นความทรงจำ กลายเป็นความงดงาม เพราะเธอ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลีรา ฉันคงพังไม่เหลือชิ้นดี ฉันฝืนลุกขึ้นและมองไปรอบๆ อย่างละเอียดขึ้น แต่ก็ไม่พบใครอีกเลย ฉันใช้เวลาอีกหลายนาทีในการค้นหา พลิกเศษซาก ตรวจทุกมุม แต่ก็ยังไม่มีใครอยู่ที่นั่น เมื่อแน่ใจแล้วว่าลีราไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันตัดสินใจว่าจะไปที่บ้านของเธอหรือไม่ก็คลินิก ฉันยังไม่รู้ทางไปบ้านของเธออย่างถูกต้อง แต่ฉันจะลอง ฉันจะถามเอาจากคนอื่น แล้วหาทางไปให้ได้เอง ฉันย้อนกลับเข้าไปในห้องครัว ทอดมองภาพน่าสะอิดสะเอียนนั้นด้วยความเจ็บปวดที่แทงทะลุหัวใจ ที่นั่นเงียบสนิท เงียบอย่างน่ากลัว เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ กลิ่นเอล กลิ่นชีวิต กลิ่นอาหาร ทั้งหมดหายไปหมดแล้ว ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนของโลหะและกลิ่นเหม็นคาวของความตาย ทว่าในความเงียบนั้น... ฉันกลับได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ เสียงหนึ่ง ฉันขมวดคิ้ว บางทีอาจเป็นฉันเองที่ทำเสียงนั้น แต่แล้วมันก็ดังมาอีก แล้วก็อีก ฉันรีบตามเสียงไปจนถึงตู้ใบหนึ่ง ก่อนจะกระชากเปิดออก แล้วก็เห็นเธอ เด็กผู้หญิงผมสีน้ำเงินสั้นคนหนึ่ง กำลังขดตัวอยู่ในช่องแคบๆ ร้องไห้ตัวสั่น ทันทีที่ฉันเปิดตู้ เธอก็สะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว แต่พอจำฉันได้ สีหน้าเธอก็ถูกท่วมทับด้วยความโล่งอก เธอพุ่งตัวออกมา โผเข้ามากอดฉันแน่น แล้วปล่อยโฮเสียงดังอย่างเจ็บปวด “คะ-คุณ... อาาาาา ทุกคนตายหมดแล้ว! พวกมันฆ่าทุกคน! อ๊ากกกกก!” เธอกรีดร้องและร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดในน้ำเสียงเสียจนเหมือนเศษแก้วกำลังขูดหูฉัน น้ำตาไหลลงมาบนหน้าโดยที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร ฉันยังคงก้มตัวอยู่ตรงนั้น แล้วลูบหลังเธอเบาๆ ไม่ว่ามันจะไม่สะดวกแค่ไหน ไม่ว่าฉันจะต้องการคำตอบมากเพียงใด ฉันก็ไม่ขยับไปไหนจนกว่าเธอจะร้องไห้พอ ในที่สุดเธอก็เริ่มสงบลงได้บ้าง ฉันประคองไหล่เธอเบาๆ แล้วสบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเธอ “เอ็มมา... ฉันอยากให้เธอบอกฉันหน่อย ลีราอยู่ที่ไหน เธอรู้ไหม ลีราอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นที่นี่” เธอสะอื้นแล้วเช็ดน้ำตา แต่กลับร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก “ป้าลีรา! พวกมันพาเธอไป! พาลาดินแห่งแสง! พวกมันฆ่าทุกคน!” เธอร้องไห้อีกครั้ง เสียงแตกพร่า ลำคอของฉันแห้งจนแสบ แต่ฉันก็กลืนลงไปอย่างยากลำบาก เด็กน่าสงสารคนนี้เจ็บปวดมาก และฉันก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลยที่ต้องยิงคำถามใส่เธอ แต่ฉันก็ยังหน้าด้านดันคาดคั้นต่อไป เพราะตอนนี้เธอคือความหวังเดียวของฉัน “เอ็มมา คุยกับฉันหน่อยนะ ได้โปรด ใครพาลีราไป พวกมันพาเธอไปที่ไหน” เธอเช็ดน้ำตาอีกครั้งได้ ในที่สุดก็พอจะกดเสียงสะอื้นลงได้เล็กน้อย พอที่จะพูดผ่านลมหายใจสะดุดๆ “พวกทหาร... พวกเขาบอกว่าราชินีอยากพบเธอ จากนั้น...” เธอสะอื้นอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง “จากนั้นพาลาดินแห่งแสงก็เดินเข้ามาแล้วเริ่มฆ่าทุกคน เปเล... เปเลซ่อนหนูไว้ตรงนี้ แล้วบอกว่าห้ามส่งเสียง ห้ามออกไปไหน เด็ดขาด” เธอสะอื้นติดๆ กัน และเสียงของเธอก็แตกพร่าไปทุกครั้งที่พูด มีบางอย่างตกผลึกขึ้นในใจฉันอย่างชัดเจนราวคริสตัล ศาสนจักร... และตัวอาณาจักรเอง คือผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ความโกรธเดือดพล่านอยู่ในอก ร้อนจัด ดุเดือด และเรียกร้องให้ลงมือ แต่ก่อนอื่น ก่อนอื่นฉันต้องหาลีราให้เจอ “วัง ต้องรีบไป ก่อนที่จะสายเกินไป”