บทที่ 391: มาถึงทวีปเมฆดารา หวงเสี่ยวหลงรู้สึกตกตะลึงอย่างแท้จริง เพราะเคล็ดวิชาปรุงยาพญามังกรทองเล่มนี้ได้บันทึกวิธีการและสูตรการปรุงโอสถวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดของเผ่ามังกรเอาไว้ ไม่เพียงเท่านั้น ในตำรายังบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับเก้าเคล็ดวิชาการปรุงยาที่แตกต่างกันของเผ่ามังกรโบราณไว้อย่างถี่ถ้วนอีกด้วย วิชาการปรุงยานั้นมีการแบ่งแยกตามระดับความสูงต่ำ ได้แก่ ระดับต่ำ, ระดับกลาง, ระดับสูง และระดับก้าวหน้า รวมทั้งหมดสี่ระดับ ซึ่งในทั้งสี่ระดับนี้ยังถูกแบ่งย่อยออกเป็น ขั้นธรรมดา, ขั้นกลาง และขั้นสูงสุด ในบรรดาเก้าเคล็ดวิชาการปรุงยาที่บันทึกไว้นั้น มีหกวิชาที่เป็นวิชาระดับก้าวหน้าขั้นกลาง ส่วนอีกสามวิชาที่เหลือนั้นเป็นวิชาระดับก้าวหน้าขั้นสูงสุด ในโลกวิญญาณยุทธ์ปัจจุบัน เคล็ดวิชาการปรุงยาที่สูงที่สุดคือระดับก้าวหน้าขั้นกลาง ส่วนวิชาระดับก้าวหน้าขั้นสูงสุดนั้นได้สูญหายไปเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ทว่าตำราการปรุงยาพญามังกรทองเล่มนี้กลับมีบันทึกไว้ถึงสามวิชา! เคล็ดวิชาการปรุงยาระดับก้าวหน้าขั้นสูงสุดถึงสามวิชา! หวงเสี่ยวหลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากไม่นับรวมวิชาการปรุงยาระดับก้าวหน้าขั้นสูงสุดที่ประเมินค่าไม่ได้เหล่านี้ เพียงแค่วิชาการปรุงยาระดับก้าวหน้าขั้นกลางเพียงวิชาเดียว ก็มีค่ามากกว่าทักษะการต่อสู้หรือเคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับสวรรค์ขั้นสูงเสียอีก หวงเสี่ยวหลงต้องใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อสงบจิตใจที่เต้นรัวของเขาลง เมื่อตอนที่เขาได้ตำราเล่มนี้มาจากซากโบราณกาลของเผ่ามังกร เขาเคยวางมันทิ้งไว้ข้างๆ โดยคิดว่ามันคงบรรจุเพียงวิชาการปรุงยาทั่วไปของเผ่ามังกรเอาไว้ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะเป็นเคล็ดวิชาการปรุงยาระดับสูงสุดของเผ่ามังกร แถมยังมีถึงเก้าวิชา! หวงเสี่ยวหลงเชื่อว่าตราบใดที่เขาเรียนรู้ครบทั้งเก้าวิชา จะไม่มีโอสถใดในโลกวิญญาณยุทธ์ที่เขาไม่สามารถปรุงได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับหวงเสี่ยวหลงคือการฝึกฝน ทำความคุ้นเคย และเชี่ยวชาญในเก้าเคล็ดวิชานี้ แม้จะมีแผนการในใจ แต่เขาก็จำเป็นต้องมีวัตถุดิบที่เพียงพอสำหรับการฝึกฝนและทำความคุ้นเคยกับวิชาเหล่านี้ ในแหวนอสุราของหวงเสี่ยวหลงมีสมุนไพรและโอสถล้ำค่ามากมาย ซึ่งล้วนมีอายุมากกว่าหนึ่งหมื่นปีขึ้นไป เช่น เห็ดวิญญาณเจ็ดสี หญ้าเก้าใบ หรือผลอัคคีโลกันตร์ วัตถุดิบแต่ละอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ผู้อื่นได้แต่เฝ้าฝันถึง การจะนำสิ่งเหล่านี้มาใช้เป็นวัตถุดิบในการฝึกซ้อมจึงถือว่าสิ้นเปลืองเกินไป แม้แต่คนที่มีฐานะมั่งคั่งอย่างหวงเสี่ยวหลงก็ยังลังเลที่จะทำเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรอจนกว่าจะออกจากป่าสัตว์อสูรและหาซื้อวัตถุดิบที่จำเป็นจำนวนหนึ่งเมื่อเดินทางไปถึงทวีปเมฆดารา แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถฝึกปรุงยาได้ในทันที แต่เขาก็ยังสามารถศึกษาพวกมันได้ หวงเสี่ยวหลงเปิดเคล็ดวิชาปรุงยาพญามังกรทองอีกครั้ง เริ่มตั้งแตหน้าแรกและอ่านทุกอย่างซ้ำทั้งหมด ในครั้งแรกเขาเพียงแค่อ่านผ่านๆ อย่างรวดเร็ว แต่ในครั้งนี้ หวงเสี่ยวหลงอ่านทุกถ้อยคำและทุกบรรทัดอย่างระมัดระวังและตั้งใจ หน้าแรกบันทึกเคล็ดวิชาระดับก้าวหน้าขั้นกลางวิชาแรกของเผ่ามังกรที่มีชื่อว่า 'มังกรร่ายรำผ่านเมฆา' ตามที่ระบุในตำรา หลังจากที่เชี่ยวชาญในเคล็ดวิชานี้แล้ว การใช้มันในระหว่างการปรุงยาจะทำให้ปราณมังกรกลายร่างเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์หลายตัว หวงเสี่ยวหลงอ่านคำแนะนำซ้ำไปซ้ำมาสิบรอบจนจำขึ้นใจ เมื่อเสร็จสิ้นเขาก็ออกจากเขาสุเมรุศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งในเวลานั้นก็เป็นเวลาเช้าแล้ว กลุ่มของพวกเขาออกเดินทางต่อ ป่าสัตว์อสูรครอบคลุมพื้นที่อันกว้างขวาง เทียบเท่ากับจักรวรรดิของสัตว์อสูรเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น กลุ่มของหวงเสี่ยวหลงยังเดินทางในช่วงกลางวันและหยุดพักในตอนกลางคืนเพื่อบ่มเพาะพลัง ซึ่งทำให้ความเร็วในการเดินทางลดลง พวกเขาใช้เวลากว่ายี่สิบวันในการข้ามผ่านป่าสัตว์อสูรทั้งหมด ตลอดเส้นทางกลุ่มของหวงเสี่ยวหลงพยายามหลีกเลี่ยงบริเวณส่วนกลางของป่าให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น ถึงกระนั้นก็ยังมีปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในตอนที่พวกเขาหยุดพักผ่อนตอนกลางคืน สัตว์อสูรที่ไม่กลัวตายมักจะบุกเข้ามาโจมตีกลุ่มของหวงเสี่ยวหลง ซึ่งสัตว์อสูรเหล่านี้ก็ถูกจัดการได้อย่างง่ายดายจนทำให้พวกเขาไม่เคยขาดแคลนเนื้อสัตว์ในทุกค่ำคืน ทุกครั้งที่สัตว์อสูรเหล่านี้บุกเข้ามา เสี่ยวเทียนจะมองราวกับว่ามีเนื้อย่างหอมๆ กำลังกวักมือเรียกเขา และจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปหา สัตว์อสูรเหล่านั้นล้วนตายด้วยหมัดเดียวที่เข้าเป้าตรงหัวอย่างไม่มีข้อยกเว้น สัตว์อสูรส่วนใหญ่เหล่านั้นมีความแข็งแกร่งเพียงระดับเซียนเทียน พวกมันจะต้านทานหมัดของเสี่ยวเทียนได้อย่างไร หมัดเดียวนั้นไม่เพียงแต่ทำให้กะโหลกของพวกมันแตกกระจาย แต่ยังทำลายแกนอสูรในหัวของพวกมันจนแหลกลาญอีกด้วย ... “นี่คือทวีปเมฆดาราอย่างนั้นหรือ?” เมื่อออกจากป่าสัตว์อสูรและยืนอยู่บนยอดเขา หวงเสี่ยวหลงมองไปข้างหน้าซึ่งมีเมืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก “ขอรับ นายท่าน นี่คือทวีปเมฆดารา” จ้าวซูตอบพลางหยิบแผนที่ออกมา หลังจากตรวจสอบแผนที่เขาก็กล่าวว่า “พวกเราเพิ่งตัดผ่านป่าสัตว์อสูรมาจากเขตชายแดนทางใต้ ดังนั้นตามตำแหน่งในแผนที่ เมืองที่อยู่ข้างหน้านั้นน่าจะเป็นหนึ่งในเมืองของเขตปกครองทักษิณ” “เขตปกครองทักษิณ?” หวงเสี่ยวหลงทวนคำ “ขอรับ นายท่าน ตำแหน่งปัจจุบันของเราอยู่ในเขตปกครองทักษิณ ภายใต้เขตอิทธิพลของสำนักหงส์ขาว” จ้าวซูตอบ หวงเสี่ยวหลงพยักหน้า สำนักหงส์ขาว “ไปกันเถอะ” หวงเสี่ยวหลงกล่าวพลางชี้ไปยังเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า เขาต้องการหาซื้อวัตถุดิบเพื่อเริ่มฝึกฝนการปรุงยาของเขา นอกจากนี้ พวกเขาได้กินแต่เนื้อย่างมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา เครื่องเทศที่เขาสะสมไว้ในแหวนอสุราก็ใกล้จะหมดลงแล้ว เขาไม่อยากให้มื้อต่อไปต้องมีเพียงเหล้าเท่านั้น เพราะนั่นจะทำให้ความรื่นรมย์ในการกินลดลงไปมาก แม้ว่าเขตปกครองทักษิณนี้จะกล่าวกันว่าอยู่ภายใต้เขตอำนาจของสำนักหงส์ขาว แต่หวงเสี่ยวหลงก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เมื่อได้ยินหวงเสี่ยวหลงบอกว่าต้องการเข้าเมือง ทั้งจ้าวซูและจางฝู่ก็ไม่มีใครคัดค้าน เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังเมืองนั้น ครู่ต่อมา พวกเขาก็มายืนอยู่ใกล้ประตูเมือง “เมืองต้าชาง” หวงเสี่ยวหลงอ่านป้ายที่แขวนอยู่เหนือประตูเมือง “นายท่าน เมืองต้าชางแห่งนี้เป็นเมืองหลักของเขตปกครองทักษิณ ผู้ที่ควบคุมดูแลที่นี่คือผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักหงส์ขาว นามว่า หยางฉิง” จางฝู่อธิบายให้หวงเสี่ยวหลงฟังคร่าวๆ เมืองเขตปกครองนั้นเทียบเท่ากับเมืองหลวงของจักรวรรดิ ทวีปเมฆดารามีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล หากเป็นเมืองอื่นจ้าวซูและจางฝู่คงไม่มีข้อมูลมากนัก แต่เมืองต้าชางแห่งนี้เป็นเมืองหลักของเขตปกครอง ทั้งสองจึงพอจะมีข้อมูลเบื้องต้นอยู่บ้าง “โอ้ ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักหงส์ขาว หยางฉิงงั้นรึ? ความแข็งแกร่งของหยางฉิงคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” หวงเสี่ยวหลงถามขณะเดินมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองต้าชาง “หยางฉิงคนนี้แข็งแกร่งพอตัว อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ในระดับขอบเขตนักบุญขั้นที่สิบช่วงกลางหรือช่วงปลาย” จางฝู่และจ้าวซูเดินตามหลังหวงเสี่ยวหลงไป “พี่ใหญ่ ที่นี่คนเยอะจังเลย!” เมื่อเข้าสู่เมือง เสี่ยวเทียนที่เดินตามติดหวงเสี่ยวหลงก็อุทานออกมาเสียงดัง ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะมองไปทางซ้ายทีขวาทีที่ทะเลผู้คนที่สัญจรไปมาตามท้องถนน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ออกจากป่าสัตว์อสูร และเป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้าสู่เมืองของมนุษย์ การได้เห็นมนุษย์จำนวนมากพร้อมกันเช่นนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา หวงเสี่ยวหลงหัวเราะกับคำพูดของเขา “เดี๋ยวพวกเราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีไหม?” เสี่ยวเทียนตบมืออย่างร่าเริง “อ๊ะ ข้าอยากไป ข้าอยากไป!” เมื่อพูดถึงเรื่องอาหาร เสี่ยวเทียนก็ดีใจจนเนื้อเต้น แม้รูปลักษณ์จะดูเด็กแต่เสี่ยวเทียนก็เป็นนักกินตัวยง “งั้นก็ไปกันเถอะ” หวงเสี่ยวหลงหัวเราะเบาๆ แต่หวงเสี่ยวหลงตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าไปยังตลาดค้าขายวัตถุดิบปรุงยาก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากสอบถามเกี่ยวกับตลาดปรุงยาแล้ว หวงเสี่ยวหลง, จ้าวซู, จางฝู่ และเสี่ยวเทียน ก็มุ่งหน้าไปยังที่นั่นทันที