## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 2778: ท่าไม้ตายสังหาร** ร่างของจักรพรรดิเผ่ามารปริแตกไปด้วยรอยร้าวทั่วทั้งสรรพางค์กาย จวนเจียนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ “หมื่นสรรพสิ่งล้วนคือมาร!” พลัน กองทัพเผ่ามารก็พร้อมใจกันเปล่งเสียงคำรามกึกก้อง ปราณมารอันมหาศาลพลันระเบิดออกจากร่างของพวกมันทุกคน ขณะที่พวกมันเริ่มสวดพระคัมภีร์บางอย่าง อักขระบนหน้าผากของแต่ละคนก็สว่างวาบขึ้น จากนั้น รอยแตกร้าวบนร่างของจักรพรรดิก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ รอยร้าวทั้งหมดก็อันตรธานหายไป “เจ้าโง่! แค่เหรียญห่วยๆ ของเจ้า คิดหรือว่าจะสังหารข้าได้!” จักรพรรดิเผ่ามารแค่นเสียงกล่าว บัดนี้ ปราณมารของเขากับปราณมารของกองทัพทั้งหมดได้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถต้านทานพลังเย้ายวนของเหรียญทองมหาพิภพได้ “เจ้าคิดผิดแล้ว สิ่งที่จะสังหารเจ้า...หาใช่ข้า ไม่ใช่เหรียญทองมหาพิภพ แต่คือตัวของเจ้าเองต่างหาก” หม่าหรูหยุนกล่าว พลางประสานอินด้วยมือ เหรียญทองมหาพิภพจึงเริ่มหมุนวนอย่างเชื่องช้า ในชั่วขณะนั้น สรรพชีวิตทั้งหมด ไม่ว่าจะมาจากทวีปสวรรค์ยุทธ์หรือโลกอื่นใด ต่างรู้สึกถึงอาการวิงเวียนอย่างรุนแรง ผลลัพธ์คือจักรพรรดิเผ่ามารกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง แรงกดดันที่เขารู้สึกได้ทวีคูณขึ้นในพริบตา ความปรารถนาที่เคยถูกกดข่มไว้ปะทุขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของมันปริแตกไปด้วยรอยร้าวอีกครา สำหรับกองทัพเผ่ามาร ร่างกายของพวกมันก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าพวกมันก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน ทว่าบัดนี้พลังของพวกมันได้เชื่อมโยงกันแล้ว จึงไม่อาจถอนตัวได้ มิเช่นนั้น หากจักรพรรดิสิ้นชีพ มันจะกลายเป็นการสูญเสียอันใหญ่หลวงที่เผ่าพันธุ์มิอาจรับไหว ดวงวิญญาณของพวกมันเชื่อมต่อกับจักรพรรดิเพื่อแบ่งเบาภาระ นี่คือการกระจายพลังของเหรียญทองมหาพิภพออกไป ให้แต่ละคนร่วมแบกรับภาระนั้น หม่าหรูหยุนอดถอนหายใจไม่ได้ “ในฐานะนักการค้า พวกเราไม่นิยมการฆ่าฟัน ความคิดนี้เป็นของหลงเฉิน ดังนั้นเมื่อเจ้าตายไป ก็อย่าได้โทษข้าเลย” ทันใดนั้น ช่องสี่เหลี่ยมด้านในของเหรียญทองมหาพิภพก็สั่นไหว ปรากฏร่างนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น ร่างเหล่านั้นล้วนมีตราประทับบนหน้าผาก เป็นอักขระคำว่า 'มาร' สีทองอร่าม เยว่เสี่ยวเชียนปรากฏตัวขึ้น นำเหล่าผู้เชี่ยวชาญแห่งเผ่ามารดั้งเดิมมาด้วย พวกนางได้สั่งสมพลังมาเป็นเวลานาน ผนึกเทวะสะกดมารบนหน้าผากจึงสั่นสะเทือนด้วยพลังอำนาจมหาศาล ในทางกลับกัน จักรพรรดิเผ่ามารกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดหวั่น มันแผดเสียงคำรามอย่างตื่นตระหนก “ไม่!” ลำแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องลงมา อาบร่างของมัน ผลก็คือปราณมารของมันพลันหยุดนิ่ง แม้จะรวบรวมพลังจากกองทัพเผ่ามารทั้งหมดไว้ เขาก็ยังถูกสะกดไว้ชั่วคราว เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจอาจไม่มีความหมายในยามปกติ แต่ในยามนี้มันคือความตาย เมื่อปราศจากการสนับสนุนจากกองทัพ ร่างของมันก็พองบวมขึ้นในทันที ตู้มมม! ร่างของมันพลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ปราณมารและโลหิตแก่นแท้ที่อัดแน่นได้สาดกระจายทำลายล้างม่านเหรียญทองคำจนแหลกสลาย แม้กระทั่งเหรียญทองมหาพิภพเองก็ยังถูกแรงกระแทกซัดจนกระเด็นถอยหลัง ด้วยแรงปะทะอันทรงพลัง ทั่วทั้งทวีปสวรรค์ยุทธ์สั่นสะเทือน ผืนน้ำแห่งวงแหวนทะเลสวรรค์ยุทธ์แตกกระจาย ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์สึนามิกลางเวหา จากนั้นจึงโถมเข้าใส่เทือกเขาและกลืนกินเมืองต่างๆ หากสามัญชนแห่งทวีปสวรรค์ยุทธ์ไม่ได้รับการคุ้มครองอยู่ที่ใจกลาง ก็มิอาจทราบได้ว่าจะมีผู้คนล้มตายไปมากเพียงใด กองทัพเผ่ามารก็ถูกลูกหลงเข้าไปเต็มๆ ศีรษะของพวกมันระเบิดออก เหลือรอดเพียงผู้บัญชาการราวสิบกว่าคนที่ไม่ได้เข้าร่วมเท่านั้น “ล่อให้กำลังเสริมมาถึง แล้วสังหารหมู่ให้สิ้นซาก...เฮ้อ ท่าไม้ตายเช่นนี้ไม่เหมาะกับการค้าเอาเสียเลย” หม่าหรูหยุนส่ายหน้า ท่าไม้ตายนี้ของหลงเฉินช่างอำมหิตโดยแท้ เมื่อหลงเฉินได้ทราบถึงพลังของเหรียญทองมหาพิภพ เขาก็ได้วางแผนการตอบโต้เผ่ามารไว้สามกระบวนท่า โดยใช้เหรียญทองนี้ร่วมกับเผ่ามารดั้งเดิม กระบวนท่าที่ใช้ในครั้งนี้คือหนึ่งในสามแผนการนั้น เดิมทีหลงเฉินไม่ได้คาดหวังกับแผนนี้มากนัก เพราะมันต้องอาศัยโชคช่วยอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าโชคของตนเองคงไม่มีทางดีถึงเพียงนั้น อีกสองกระบวนท่าแม้จะมีประสิทธิภาพด้อยกว่าเล็กน้อย แต่หากทำได้อย่างถูกต้อง ก็ยังสามารถกวาดล้างหนึ่งในสี่ของกำลังรบเผ่ามารได้ในพริบตา สิ่งที่หลงเฉินคาดไม่ถึงก็คือ ในเมื่อเขาเป็นเพียงผู้วางแผน แต่ตัวละครหลักที่ลงมือคือหม่าหรูหยุน จึงไม่มีโชคร้ายเข้ามาเกี่ยวข้อง หม่าหรูหยุนคือบุรุษผู้มั่งคั่งและเปี่ยมโชค ไม่ใช่คนที่ถูกสาปด้วยโชคชะตาอันเลวร้ายเหมือนหลงเฉิน ในตอนนี้ ร่างของกองทัพเผ่ามารร่วงหล่นจากท้องฟ้า ทุกคนได้แต่จ้องมองด้วยความตกตะลึงเงียบงัน แม้แต่หม่าหรูหยุนเองก็ยังตัวสั่นสะท้าน การโจมตีครั้งนี้มันโหดเหี้ยมเกินไป โหดเหี้ยมจนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักการค้า ไม่ใช่นักฆ่า การที่ชีวิตมากมายต้องมาดับสูญเพราะเขา... “เทพเจ้าแห่งโภคทรัพย์โปรดเป็นพยาน ศิษย์ผู้นี้มิได้มีจิตใจกระหายการสังหาร…” หม่าหรูหยุนสวดภาวนา ทันใดนั้น ทวีปสวรรค์ยุทธ์ก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง พร้อมๆ กับวังอมตะของตระกูลเทวะ แท่นบูชาของเผ่ามารและเผ่าอสูร และไข่ยักษ์ของเผ่าโลหิต ผืนดินเริ่มยกตัวสูงขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “แย่แล้ว! สังหารไปมากเกินไปในชั่วพริบตา! พลังวิญญาณโลหิตของพวกมันมหาศาลเกินไป!” สีหน้าของหม่าหรูหยุนเปลี่ยนไปในทันที เสียงพิณของจื่อเยียนแฝงไว้ด้วยพลังอันแปลกประหลาดที่ทำให้พลังวิญญาณโลหิตจากผู้ตายสลายไป ซึ่งหมายความว่ากำไลฟ้าทลายสวรรค์และแท่นบูชาของเผ่าอื่นๆ ไม่สามารถดูดซับพลังงานนั้นได้ ทว่า การโจมตีครั้งนี้มันอำมหิตเกินไป พวกเขาสังหารไปมากเกินไป และเสียงพิณของนางก็ไม่สามารถชำระล้างได้ทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ พลังงานจำนวนมหาศาลจึงเอ่อล้นไปในอากาศ มอบพลังงานอันไม่สิ้นสุดให้แก่กำไลฟ้าทลายสวรรค์และแท่นบูชา ผลก็คือ แผ่นดินระเบิดออกเมื่อกำไลฟ้าทลายสวรรค์หดตัวลง ดูราวกับต้องการจะบดขยี้โลกทั้งใบ ส่วนหลงเฉิน เขายังคงไล่ล่าเย่หมิงที่กำลังหนีหัวซุกหัวซุนราวกับหนูสกปรก ร่างกายของมันอาบไปด้วยโลหิต และหลงเฉินก็ยังคงซัดการโจมตีเข้าใส่ร่างมันอย่างต่อเนื่อง ในจังหวะที่กองทัพเผ่ามารถูกกวาดล้างจนสิ้นซากนั้นเอง มิติของสุสานเทวะเสื่อมทรามก็ระเบิดออก ในที่สุด นครมรณะเคืองแค้นก็ได้ทะลวงผ่านกำแพงมิติและเข้าสู่ทวีปสวรรค์ยุทธ์ ในชั่วพริบตานั้น มงกุฎจักรพรรดิของเย่หมิงก็กลายเป็นของแข็งและเป็นสีทองอย่างสมบูรณ์ “ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุด!” เย่หมิงคำรามลั่น พลันคลื่นพลังปราณก็ระเบิดออกจากร่างของเขา มันรุนแรงมากจนซัดหลงเฉินกระเด็นถอยไปหลายลี้ เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวใจของหลงเฉินก็สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ บัดนี้กลิ่นอายของเย่หมิงได้เปลี่ยนไปแล้ว เดิมทีอาจกล่าวได้ว่าเย่หมิงก้าวเข้าสู่ขอบเขตแห่งมรรคาสวรรค์ได้เพียงครึ่งก้าว แต่บัดนี้ เขาได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตนั้นอย่างสมบูรณ์แล้ว “จงถูกสะกด!” เย่หมิงฟาดฝ่ามือเข้าใส่หลงเฉินในทันที ทำให้โลกและกฎเกณฑ์ของมันพังทลาย เศษเสี้ยวของกาลอวกาศแตกกระจาย นี่คือพลังที่แท้จริงของจักรพรรดิ พลังที่จักรพรรดิควรจะมี ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว สวรรค์และปฐพีก็ล่มสลาย ตู้มมม! แม้จะใช้พลังทั้งหมดแล้ว หลงเฉินก็ยังถูกซัดจนกระเด็นถอยหลัง มันให้ความรู้สึกราวกับถูกดวงดาวพุ่งเข้าชน เขาถึงกับกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง เขากระทืบเท้าลงบนพื้นเพื่อทรงตัว “แย่แล้ว พลังของข้าไม่เพียงพอที่จะใช้เกราะยุทธ์หกดาราที่แท้จริง หากไม่มีมัน ข้าก็ไม่อาจต่อกรกับจักรพรรดิที่แท้จริงได้” “หลงเฉิน ข้าจะมอบพลังเฮือกสุดท้ายของข้าให้แก่เจ้า... เพื่อผลักดันให้เจ้าก้าวขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิ” พลัน ปรากฏเสียงส่งสารดังขึ้นในห้วงความคิดของหลงเฉิน