### **บทที่ 2769: หนทางเดียว** หลงเฉินก้าวเข้าสู่โลกอันแปลกประหลาด มันคือโลกแห่งจินตนาการที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอย่างน่าอัศจรรย์ จากฟากฟ้า หลงเฉินทอดสายตามองลงไปยังทิวเขาที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา สถานที่แห่งนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง เขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเทือกเขา แม่น้ำ และภูมิประเทศที่คล้ายคลึงกับบางส่วนของที่ราบส่วนกลางได้อย่างเลือนราง ทว่า ณ ที่แห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมีขนาดมหึมา เกินกว่าจะใช้คำพูดใดๆ มาพรรณนาได้ “เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่คือ...?” สุรเสียงอันอ่อนโยนของทวีปสวรรค์ยุทธ์ได้ดังขึ้น “ใช่แล้ว นี่คือรูปลักษณ์ดั้งเดิมที่สุดของทวีปสวรรค์ยุทธ์ ในยุคสมัยนั้น มีผู้ฝึกตนถือกำเนิดขึ้นนับไม่ถ้วนในแต่ละวัน และมีผู้คนนับหมื่นนับแสนที่ทะยานขึ้นสู่ดินแดนที่สูงกว่าในแต่ละปี กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินยังคงสมบูรณ์พร้อม และเส้นทางสู่สรวงสวรรค์ก็เปิดกว้าง ทุกสิ่งดำเนินไปตามลำดับที่ควรจะเป็น ผู้คนในยุคนั้นต่างรู้ซึ้งถึงความเคารพและกตัญญูต่อสรวงสวรรค์ เมื่อทำการขุดแร่ ผู้คนจะทิ้งแหล่งแร่ต้นกำเนิดเอาไว้ เพื่อที่ในอีกหลายปีต่อมา คนแปลกหน้าจะสามารถเก็บเกี่ยวได้อีกครั้ง นิกายและสำนักต่างๆ ผุดขึ้นทั่วแผ่นดิน แม้จะมีการต่อสู้และการแข่งขันอยู่เสมอ แต่ก็ไม่เคยมีสงครามขนาดใหญ่เกิดขึ้นเลย ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ฝึกตนไม่เคยทำร้ายสามัญชน ข้าในตอนนั้นยังเยาว์วัยและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต ข้าสามารถดูดซับพลังงานจากจักรวาลเพื่อตัวเองและส่งต่อไปยังลูกหลานของข้าผ่านการเคลื่อนที่ของดวงดาว เมื่อได้เห็นพวกเขาหลุดพ้นจากข้อจำกัดของมรรคาสวรรค์และสยายปีกโบยบินในระนาบที่สูงกว่า ข้าก็เปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ...” ทวีปสวรรค์ยุทธ์เงียบเสียงลง ประหนึ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความทรงจำ จากนั้นจึงถอนหายใจยาว “ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลงในวันหนึ่ง วิกฤตการณ์ได้มาเยือน และข้าถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน ทำให้ไม่สามารถดูดซับพลังงานใดๆ จากจักรวาลได้อีกต่อไป ข้าเหลือเพียงร่างกายของตัวเอง ข้าเคยคิดว่าหากข้าสามารถผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ ทุกอย่างจะกลับมาดีดังเดิม แต่สิ่งต่างๆ กลับเลวร้ายลง เหล่าผู้รุกรานบุกเข้ามา โจมตีทวีป สังหารลูกหลานของข้า และทำลายร่างกายของข้า การปล้นสะดมและการสังหารอย่างโหดเหี้ยมได้สร้างความพินาศย่อยยับ ข้าทำได้เพียงเฝ้ามองพวกมันสังหารลูกหลานของข้า ข้าไม่สามารถบรรยายความเจ็บปวดนั้นได้เลย ด้วยมหาวิบัติครั้งนั้น ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรวบรวมพลังทั้งหมดของข้าไว้ในร่างผู้เชี่ยวชาญเพียงคนเดียว ด้วยเหตุนี้ หยุนซางจึงได้ถือกำเนิดขึ้นและกลายเป็นจักรพรรดิรุ่นแรก ทว่า เขาบอกข้าว่าดวงตาแห่งชะตาสวรรค์ของเขามองเห็นประกายแห่งความหวังในอนาคต เขาบอกให้ข้ารอคอยอย่างอดทน ต่อมา เขาได้สลายตัวเอง กลายเป็นหนึ่งเดียวกับมรรคา ข้าต้องการจะหยุดเขา แต่ข้าก็ทำไม่ได้... จากนั้นก็เป็น ชิงซู, โม่หลี, หานเวย, และ จื่อหยาง...” น้ำเสียงของทวีปสวรรค์ยุทธ์เริ่มสั่นเครือคล้ายเสียงสะอื้น “พวกเขาล้วนเป็นเด็กดี แต่เพื่อปกป้องข้า พวกเขายอมสละโอกาสในการกลับมาเกิดใหม่ พวกเขาเลือนหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล” ในที่สุดหลงเฉินก็ได้ล่วงรู้ประวัติศาสตร์ของเหล่าจักรพรรดิ พวกเขาคือตัวตนที่โชคชะตาแห่งทวีปได้รวมศูนย์อยู่ที่พวกเขา และในท้ายที่สุด เมื่อพวกเขาพบว่าตนเองไม่สามารถกอบกู้โลกจากหายนะได้ พวกเขาจึงเลือกที่จะหวนคืนสู่มรรคา ส่งมอบโชคชะตานั้นกลับคืนสู่ทวีป แม้ว่าพวกเขาจะสิ้นชีพไปแล้ว แต่แก่นแท้วิญญาณของพวกเขายังคงอยู่ และหัวใจของพวกเขายังคงคิดถึงทวีปสวรรค์ยุทธ์อยู่เสมอ จวบจนวาระสุดท้าย พวกเขาได้หลั่งโลหิตทุกหยาดหยด เผาผลาญแก่นแท้วิญญาณทุกอณูเพื่อทวีปแห่งนี้ นี่คือสิ่งที่เหล่าจักรพรรดิไม่เคยบอกเขามาก่อน บัดนี้หลงเฉินจึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าภาระที่เหล่าจักรพรรดิได้มอบหมายให้เขานั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด เขามิอาจห้ามใจมิให้รู้สึกเคารพยำเกรงต่อเหล่าจักรพรรดิมากยิ่งขึ้นไปอีก เพียงแค่ความจงรักภักดีต่อทวีปนี้ ความเต็มใจที่จะสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อทวีปนั้น เป็นสิ่งที่เขาจะไม่มีวันทำได้เลย “เหล่าผู้รุกรานได้กลับมาอีกครั้ง พลังวิญญาณโลหิตของพวกมันกำลังกระตุ้นกำไลทลายสวรรค์ แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ปลุกเจตจำนงแห่งการปกป้องของหยุนซาง, ชิงซู, โม่หลี, หานเวย, และจื่อหยางขึ้นมาด้วย เจตจำนงของจักรพรรดิทั้งห้าสามารถผนึกกำไลทลายสวรรค์ไว้ได้ชั่วคราวและซื้อเวลาให้กับพวกเรา บัดนี้ ช่างประจวบเหมาะนักที่พลังวิญญาณโลหิตจากภายนอกสามารถกระตุ้นพลังงานทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในตัวข้าได้ และข้าสามารถช่วยเหลือเจ้าให้กลายเป็นจักรพรรดิได้” เมื่อกล่าวจบ อักขระนับไม่ถ้วนพลันควบแน่นกลางอากาศ กลายสภาพเป็นแขนข้างหนึ่ง มือข้างนั้นลูบไล้แก้มของหลงเฉินอย่างอบอุ่นดุจดั่งมือของมารดา และปลายนิ้วได้จรดลงบนหน้าผากของหลงเฉิน พลันทั้งโลกก็สั่นสะเทือน อักขระนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้าสู่แขนข้างนั้น และพลังอันมหาศาลก็มารวมตัวกัน มันเป็นพลังที่ให้ความรู้สึกราวกับจะสามารถกลืนกินโลกทั้งใบนี้ได้ นี่คือพลังงานสุดท้ายจากแก่นกลางของดินแดนดารา หัวใจของโลกใบนี้ แม้จะใกล้ดับสูญเต็มที ทวีปสวรรค์ยุทธ์ก็ยังคงครอบครองพลังอันไพศาลเช่นนี้ “เตรียมตัวให้พร้อม” “ไม่!” หลงเฉินหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณเพื่อหลีกเลี่ยงพลังงานนั้น ส่วนเหตุผลที่เขาทำเช่นนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ เขารู้เพียงว่าสัญชาตญาณของเขากรีดร้องว่าหากเขายอมรับมัน โลกใบนี้จะต้องดับสูญอย่างแน่นอน เขามิอาจยอมรับมันได้ “หลงเฉิน นี่คือหนทางเดียวที่จะช่วยพวกเราได้ พวกเราทุกคนติดกับดัก ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี แต่ไม่มีเวลาให้สิ้นเปลืองอีกแล้ว นี่คือความหวังเดียวที่เหลืออยู่” ทวีปสวรรค์ยุทธ์กล่าว หลงเฉินเองก็รู้ดีว่ามีเพียงการดูดซับพลังงานนี้เท่านั้นที่เขาจะสามารถกอบกู้โลกได้ แต่ถึงแม้เขาจะช่วยชีวิตผู้คนได้ ทวีปสวรรค์ยุทธ์ก็จะถูกทำลาย โลกที่จักรพรรดิทั้งห้าฝากฝังไว้กับเขากำลังจะมาตายในมือของเขาเช่นนี้หรือ? “มันต้องมีหนทางอื่นสิ มันต้องมี...” หลงเฉินกำหมัดแน่น เค้นสมองเพื่อหาหนทาง แต่เขาก็คิดอะไรไม่ออกนอกจากวิธีนี้ “เปล่าประโยชน์ กระดานหมากนี้ถูกวางไว้เมื่อกว่าแสนปีที่แล้ว และจักรพรรดิทั้งห้าก็ได้ข้อสรุปเดียวกัน อย่ารู้สึกผิดไปเลย ตราบใดที่เจ้าสามารถปกป้องลูกหลานของข้าได้ ข้ายินดีที่จะสละทุกสิ่งทุกอย่าง” “ทำไม? เจ้ารักพวกเขา แต่พวกเขาไม่ได้รักเจ้า! พวกเขาสู้รบกันทั้งวัน หัวใจของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยเงามืด ทั้งยังทำลายร่างกายของเจ้า ไม่เคยแม้แต่จะมอบความเคารพหรือความกตัญญูให้แก่เจ้าเลย เหตุใดเจ้ายังคงปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้อีกเล่า?!” หลงเฉินพลันเกรี้ยวกราดขึ้นมา ความโกรธนี้เกิดจากคำถามที่ว่าเหตุใดโลกใบนี้จึงเป็นเช่นนี้ ผู้คนปฏิบัติต่อทวีปอย่างไร้ความกตัญญูและยังทำลายมัน ด้วยเหตุนี้ แม้จะไม่มีการโจมตีจากภายนอก ในที่สุดทวีปแห่งนี้ก็คงจะถูกทำลายอยู่ดี แต่ทวีปก็ยังคงต้องการที่จะช่วยพวกเขา ทวีปสวรรค์ยุทธ์เงียบงันไป ก่อนจะถอนหายใจ “พวกเขาคือลูกหลานของข้า ไม่ว่าพวกเขาจะดีหรือร้าย ข้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงพวกเขาได้ แต่พวกเขาก็คือลูกหลานของข้า ข้ารักพวกเขาทุกคน เจ้าอาจจะคิดว่ามันโง่เขลา แต่ในฐานะจิตวิญญาณของโลกใบนี้ ข้ารักลูกหลานของข้าทุกคน ไม่ว่าพวกเขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นไร” “หลงเฉิน ข้าขอร้องเจ้า อย่าลังเลอีกต่อไปเลย เรามีเวลาไม่มากนักก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป กำไลทลายสวรรค์เพียงถูกผนึกไว้ชั่วคราวเท่านั้น มันพันธนาการข้ามานานหลายปีเกินไปและดูดซับพลังงานของข้าไปมากเกินไป พลังงานที่มันสะสมไว้ทั้งหมดนั้นมีมากกว่าของข้าเสียอีก หนทางเดียวที่จะทำลายมันได้คือให้เจ้ากลายเป็นจักรพรรดิและควบคุมสุดยอดไอเทมเทวะทั้งห้า” “ตราบใดที่ข้าทำลายกำไลทลายสวรรค์ได้ เจ้าก็จะหลุดพ้นใช่หรือไม่? จากนั้นเจ้าจะสามารถช่วยพวกเราต่อสู้กับเหล่าผู้รุกรานได้หรือไม่?” หลงเฉินพลันตาวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง “อะไรนะ? นั่นมันเป็นไปไม่ได้!”