## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 2779: การปรากฏกายของเหล่าจอมจักรพรรดิ** และในชั่วขณะนั้นเอง, โลกาก็พลันแปรเปลี่ยน. เงามายาของระฆังแดนร้างบูรพา, ขวานทะเลทรายประจิม, พิณสมุทรทักษิณ, กระบี่ต้นกำเนิดอุดร และกระถางศักดิ์สิทธิ์จงหยวนได้ปรากฏขึ้นพร้อมเพรียงกันบนฟากฟ้า ในที่สุด, สมบัติเทวะทั้งห้าก็มารวมตัวกันจนครบ. แม้กายแท้ของพวกมันจะยังคงอยู่ในมือของทุกคน, ทว่าเงามายาที่ปรากฏบนท้องฟ้านั้นดูราวกับเป็นจิตวิญญาณของพวกมัน เมื่อแสงแห่งสมบัติเทวะทั้งห้าฉายฉาน, กำไลทำลายสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นเหนือวงแหวนสมุทรสวรรค์ยุทธ์ กำไลทำลายสวรรค์นั้นมีขนาดมหึมา, ใหญ่โตจนน่าพรั่นพรึง. หลังจากที่มันดูดซับพลังงานวิญญาณโลหิตทั้งหมดเข้าไป, อักขระประหลาดก็ปรากฏขึ้นทั่วร่างของมัน, ดุจดังอสรพิษนับไม่ถ้วนที่กำลังเลื้อยพล่าน กำไลทำลายสวรรค์เป็นดั่งหัตถ์ที่บีบกุมหัวใจของทวีปสวรรค์ยุทธ์เอาไว้. หลงเฉินเองก็ไม่คาดคิดว่าการโจมตีของหม่าหรูหยุนจะนำไปสู่สถานการณ์เช่นนี้ “ท่านผู้อาวุโส, ท่านคือจิตวิญญาณแห่งทวีปสวรรค์ยุทธ์หรือ?” หลงเฉินเอ่ยถาม “ข้าคือหัวใจแห่งทวีปสวรรค์ยุทธ์. ทุกชีวิตในโลกใบนี้ถือกำเนิดขึ้นจากข้า. บัดนี้, ไม่มีหนทางใดที่จะหลีกเลี่ยงมหันตภัยนี้ได้อีกต่อไป, และมันถูกกำหนดไว้แล้วว่ายุคนี้จะต้องสิ้นสุดลง. ข้าไม่เกรงกลัวต่อการดับสูญ, แต่ข้าหวังว่าลูกๆ ของข้าจะสามารถหลบหนีจากภัยพิบัตินี้ไปได้. ด้วยพลังสุดท้ายที่ข้ามี, ข้าสามารถช่วยเหลือเจ้าให้กลายเป็นจอมจักรพรรดิได้. ข้าเพียงหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยทุกคนที่นี่เอาไว้” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและอ่อนโยน. มันเป็นดั่งเสียงของมารดา, เสียงที่อยู่ห่างจากจุดสิ้นสุดเพียงก้าวเดียว ด้วยเหตุผลบางอย่าง, น้ำเสียงนี้ทำให้หัวใจของหลงเฉินเจ็บปวดรวดร้าว. นี่คือความอบอุ่นสุดท้ายที่ทวีปสวรรค์ยุทธ์จะมอบให้กับผู้คนของตนได้ ตูม! เย่หมิงจู่โจมอีกครั้ง, ส่งผลให้โลหิตภายในกายของหลงเฉินปั่นป่วน. หลังจากกลายเป็นจอมจักรพรรดิโดยมีนครมรณะแสนแค้นลอยเด่นอยู่เบื้องหลัง, เย่หมิงก็มีแหล่งพลังงานที่ไม่มีวันสิ้นสุด “หลงเฉิน, อย่าได้กลัวไป. เจ้าทำให้อัปยศมาหลายครั้ง, ดังนั้นข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายเร็วเกินไป. ข้าจะคืนความอัปยศนี้ให้เจ้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า” ห้วงมิติปริแตก. กฎเกณฑ์และมรรคาวิถีแห่งโลกหล้าพังทลายในทุกการเคลื่อนไหวของเย่หมิง ตูม! หลงเฉินต้านรับไว้อีกครา, ก่อนจะถูกลูกเตะส่งให้ร่วงกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง “มันเปล่าประโยชน์. แม้ว่าเจ้าจะเป็นผู้สืบทอดเก้าดารา, แต่เจ้าก็ยังไม่ปลุกรัศมีแห่งจ้าวขึ้นมา. เจ้าไม่สามารถชนะศึกนี้ได้. ข้าเลือกเจ้าเป็นผู้พลิกกระดานเพราะเจ้าคือผู้สืบทอดเก้าดารา, แต่หากเจ้าต้องการจะพลิกกระดานนี้, เจ้าต้องกลายเป็นจอมจักรพรรดิ. อย่าลังเลอีกเลย” เสียงนั้นกล่าวขึ้น “หากข้าใช้พลังสุดท้ายของท่านเพื่อกลายเป็นจอมจักรพรรดิ, ท่านก็จะไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่. ท่านจะตาย” หลงเฉินกล่าว หลงเฉินตระหนักดีถึงปริมาณพลังงานที่เคล็ดกายาจ้าวเก้าดาราต้องการในขอบเขตสวรรค์สุดท้ายที่เหนือกว่าขั้นเก้า มันเป็นจำนวนที่น่าสะพรึงกลัว. เขาประเมินว่าการดึงพลังงานนี้จากแก่นแท้ของทวีปสวรรค์ยุทธ์จะทำให้แกนกลางดับสูญในทันที ทวีปสวรรค์ยุทธ์เพียงปรารถนาที่จะปกป้องผู้คนในโลกนี้. เขาจะทำให้มันต้องตายได้อย่างไร? “อย่ากังวลเรื่องของข้าเลย. ข้าอยู่ภายใต้การควบคุมของกำไลทำลายสวรรค์. แม้ข้าจะไม่ตาย, ข้าก็จะตกอยู่ในมือของพวกมันและกลายเป็นเครื่องมือ. แต่หากข้าตาย, กำไลทำลายสวรรค์ก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน. นั่นจะเป็นโอกาสของเจ้าที่จะทลายกระดานหมากนี้. เมื่อเจ้ากลายเป็นจอมจักรพรรดิ, คนเหล่านี้จะไม่ใช่คู่มือของเจ้าอีกต่อไป. ข้าขอร้องให้เจ้าพาผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ไปยังที่ปลอดภัยเพื่อให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไป...” “กำไลทำลายสวรรค์!” ความคิดหนึ่งพลันวาบขึ้นในหัวของหลงเฉิน, และผืนดินก็ระเบิดออกเมื่อเขาทะยานร่างขึ้นไป “เจ้าคิดจะซ่อนตัวไปถึงเมื่อไหร่? ไม่ใช่ว่าเจ้าหยิ่งผยองมากรึ? ทำไมไม่ทำต่อไปเล่า?” เย่หมิงกำลังรอเขาอยู่และเหวี่ยงฝ่ามือเข้าใส่ใบหน้าของหลงเฉิน ทว่า, เหนือความคาดหมาย, ฝ่ามือของหลงเฉินกลับตบเข้าที่ใบหน้าของเขาก่อน. จากนั้นเขาก็ยืมแรงส่งนั้นเพื่อถอยกลับและหลบฝ่ามือของเย่หมิง ในขณะนี้, แท่นบูชาของเผ่าอสูรปีศาจ, เผ่าโลหิต และเผ่ามารเริ่มสั่นสะเทือน. รัศมีแห่งจอมจักรพรรดิเริ่มเอ่อล้นขึ้นมา “ข้าไม่มีเวลาเล่นกับเจ้าอีกแล้ว. ไปตายซะ!” สีหน้าของเย่หมิงเปลี่ยนไป. เขาไม่คาดคิดว่าคนอื่นๆ จะเตรียมพร้อมถึงเพียงนี้. ราชสีห์เก้าเศียร, ผู้ท่องสวรรค์สารพัดมาร และจ้าวมารอสูรโลหิตกำลังจะกลายเป็นจอมจักรพรรดิเช่นกัน. ดังนั้น, เย่หมิงต้องชิงแก่นกลางมาให้ได้ก่อน, มิฉะนั้นโอกาสที่เขาจะได้มันมาจะลดลงฮวบฮาบ เขากระทืบเท้ากลางอากาศ, ปลดปล่อยฝ่ามือที่ซัดหลงเฉินให้กระเด็นถอยไป, จากนั้นหอกกระดูกเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ, แทงตรงไปยังลำคอของหลงเฉิน เสี้ยววินาทีที่ปลายหอกกำลังจะทะลวงคอของหลงเฉิน, พลันมีมือหนึ่งยื่นมาจับหอกเล่มนั้นไว้, ทำให้หลงเฉินตกใจจนเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว. หอกกระดูกนั้นเป็นอาวุธที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งทำให้ผมของเขาลุกชันทันทีที่มันปรากฏกาย ร่างในอาภรณ์ขาวปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลงเฉิน. ร่างนั้นหันกลับมามองหลงเฉินแล้วยิ้ม “น้องชาย, เราได้พบกันอีกแล้ว” “พี่ใหญ่หยุนซาง!” หลงเฉินอุทานด้วยความตกใจ. ผู้ที่มาช่วยเขาคือจอมจักรพรรดิหยุนซาง เย่หมิงถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นจอมจักรพรรดิหยุนซาง. หอกของเขาสั่นสะท้าน, สลัดตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมของจอมจักรพรรดิหยุนซาง. ในตอนนี้, เขาสับสนงุนงงไปหมด. เขามองไปรอบๆ และพลันบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นจับใจ หลงเฉินมองตามสายตาของเย่หมิง. ณ จุดใดจุดหนึ่งใต้สมบัติเทวะสูงสุดทั้งห้า, ปรากฏร่างของแต่ละคนขึ้นเมื่อใดก็มิอาจทราบได้ หลงเฉินเห็นจอมจักรพรรดิชิงซี, จอมจักรพรรดิโม่หลี, จอมจักรพรรดิหานเวย และจอมจักรพรรดิจื่อหยาง. จอมจักรพรรดิทั้งห้าได้ปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน เมื่อมองไปยังเหล่าจอมจักรพรรดิ, ผู้คนที่อยู่ใจกลางต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดี, คุกเข่าลงกับพื้น. พวกเขาตื้นตันใจอย่างยิ่งจนบางคนถึงกับร่ำไห้ออกมา ด้วยการปรากฏกายของจอมจักรพรรดิทั้งห้า, พวกเขารู้สึกว่าทวีปสวรรค์ยุทธ์จะรอดพ้นจากวิกฤตแล้ว “หลงเฉิน, ไปเถอะ. ฟังการจัดการของนาง. ความปรารถนาของนางก็คือความปรารถนาของพวกเรา. เจ้าเคยถามข้าว่าเหตุใดพวกเราจึงตาย. ตอนนั้นข้าไม่ได้ตอบเจ้า, แต่ตอนนี้ข้าจะบอกเจ้า. ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารพวกเราได้. พวกเรายอมตายโดยสมัครใจ, คืนโชคชะตากรรมของพวกเรากลับสู่โลกหล้าเพื่อให้มันสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้. รุ่นแล้วรุ่นเล่า, พวกเรารอคอยผู้ที่จะมาทำลายทางตันอันสิ้นหวังนี้. บัดนี้, เราได้มาถึงยุคนี้แล้ว” จอมจักรพรรดิหยุนซางตบไหล่หลงเฉินเบาๆ. “ข้าเชื่อในตัวเจ้า. เจ้าทำได้อย่างแน่นอน” “คนตายไม่ควรจะยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง! ตายซะ!” เย่หมิงหวาดกลัวในตอนแรก, แต่แล้วเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองเป็นถึงจอมจักรพรรดิแล้ว, และคู่ต่อสู้ของเขาก็เป็นเพียงคนตาย. เขามีอะไรต้องกลัว? ดังนั้น, เขาจึงปลดปล่อยการโจมตีด้วยหอกอีกครั้ง, ครอบคลุมทั้งหลงเฉินและจอมจักรพรรดิหยุนซาง จอมจักรพรรดิหยุนซางพลันปลดปล่อยฝ่ามือออกไป. เมื่อฝ่ามือของเขาปะทะกับหอกกระดูก, รอยปริร้าวก็แพร่กระจายไปในอากาศ, และหอกก็ถูกหยุดยั้งไว้ จอมจักรพรรดิหยุนซางมองไปยังเย่หมิงแล้วส่ายศีรษะ. “หากข้ายังมีชีวิตอยู่, เจ้าคงตายไปแล้ว, มรรคาของเจ้าคงถูกลบล้าง. เจ้าอ่อนแอเกินไป” หลังจากนั้น, ฝ่ามือของจอมจักรพรรดิหยุนซางก็สั่นสะท้าน, และเย่หมิงก็รู้สึกถึงพลังระลอกหนึ่งซัดกระแทกจนเขากระเด็นถอยไป. โลหิตสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปากของเขา “หลงเฉิน, เวลาเหลือน้อยเต็มที. อย่าให้พวกมันหลอกได้. พวกมันเป็นเพียงตัวประกอบเท่านั้น” หยุนซางกล่าว. เขาผลักหลงเฉิน, และร่างของหลงเฉินก็หายวับไปในทันใด