บทที่ 52 - แผนการของลิซ โจวเหวินเดินออกมาจากบ้านของหลี่เสวียนไปตามถนน แม้ละแวกนั้นจะเป็นย่านที่อยู่อาศัยชั้นดี แต่กลับไม่มีซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ตั้งอยู่เลย โจวเหวินเปิดแผนที่ในโทรศัพท์ดูและพบว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร ทุกอย่างที่นี่ดีหมด ยกเว้นระยะทางในการออกมาซื้อของ โจวเหวินไม่ได้รังเกียจการเดิน แต่เขาไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการเดินเท้าเปล่าๆ เขาเชื่อว่าการปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉยๆ ไม่ต่างอะไรกับการผลาญชีวิต เขาจึงหยิบโทรศัพท์ลึกลับออกมาเล่นเกมไประหว่างเดิน ลิซ ซึ่งได้รับคำสั่งจากเฉียวซือหยวนให้นำตัวโจวเหวินกลับมา ได้ส่งคนไปคอยจับตาดูบ้านของหลี่เสวียนไว้แล้ว เมื่อเห็นโจวเหวินเดินออกมาจากบ้าน ลูกน้องคนหนึ่งก็กระซิบถาม “หัวหน้าลิซ เราควรจะเข้าไปรวบตัวเขาเลยไหมคะ?” ลิซกลอกตา “โจวเหวินมีสถานะพิเศษ เราจะให้คนอื่นรู้ไม่ได้ว่าเขาถูกเราจับตัวไป อีกอย่างในย่านหรูแบบนี้มีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด ถ้าเราบุกเข้าไปจับเขาตรงๆ เราได้เผยตัวแน่” “แล้วเราควรทำยังไงดีครับ?” ลิซโบกมืออย่างหงุดหงิด “ถอยไปก่อน เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” หลังจากไล่ลูกน้องออกไปหมดแล้ว ลิซก็เสยผมบลอนด์ที่เป็นลอนสวยของเธอพลางคิดในใจ ‘ด้วยเสน่ห์ของฉัน การจัดการเด็กนี่จะเป็นเรื่องกล้วยๆ ไม่ใช่หรือไง?’ ลิซไม่ได้รีบร้อน เธอรอจนกระทั่งโจวเหวินเดินพ้นเขตย่านที่อยู่อาศัยชั้นดีออกไป ก่อนจะสตาร์ทรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงของเธอ เมื่อเห็นถนนช่วงที่ปลอดกล้องวงจรปิด เธอก็ขับตรงเข้าไป เธอตั้งใจจอดรถเทียบข้างโจวเหวินแล้วสะบัดผมบลอนด์ของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่หัวไหล่ จากนั้นก็เหลือบมองโจวเหวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและเย้ายวน ‘เด็กนั่นต้องก้มหัวแทบเท้าแน่ๆ ที่เห็นรถสปอร์ตคู่กับสาวสวยอย่างฉัน’ เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาและท่าทางของลิซก็ยิ่งดูยั่วยวนมากขึ้น พร้อมด้วยรอยยิ้มพริ้มพรายที่ดูชวนฝัน ทว่ารอยยิ้มของเธอกลับแข็งค้างในเวลาต่อมา โจวเหวินยังคงเดินเล่นเกมในโทรศัพท์ก้มหน้าก้มตา เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามองเธอและเดินผ่านรถไปเฉยๆ ทำให้ความพยายามทั้งหมดในการอวดโฉมของเธอสูญเปล่า ‘ไอ้เด็กเหลือขอนี่!’ ลิซเดือดดาลด้วยความโกรธ แต่เธอยังคงรักษาท่าทางที่เย้ายวนเอาไว้ ก่อนจะตะโกนด้วยน้ำเสียงที่สามารถทำให้ผู้ชายคนไหนก็ตามต้องใจละลายว่า “พ่อหนุ่ม สนใจช่วยพี่สาวหน่อยได้ไหมคะ?” ขณะที่พูด ลิซก็กะพริบตาถี่ เตรียมจะทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ตราบใดที่โจวเหวินหันมามองเธอ เธอวางแผนที่จะทำให้เขารีบวิ่งเข้าหาเธอเอง ลิซคงท่าทางยั่วยวนไว้พลางรอให้โจวเหวินหันกลับมา ทว่าเขากลับไม่ได้ยินเสียงเธอเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเดินหน้าต่อไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหันหลังกลับ “พ่อหนุ่ม... พ่อหนุ่ม...” ลิซพยายามสะกดกลั้นความต้องการที่จะลากคอโจวเหวินมาสั่งสอนให้หายแค้น เธอจงใจตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงหวานหูอีกสองสามครั้ง อย่างไรก็ตาม โจวเหวินหมกมุ่นอยู่กับการเล่นเกมอย่างเต็มที่จนเมินลิซไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่รู้เลยว่าลิซกำลังตะโกนเรียกเขาอยู่เพราะไม่ได้ยินเสียงตัวเองเลยด้วยซ้ำ ลิซตระหนักได้ในที่สุดว่าแผนของเธอล้มเหลว เมื่อเห็นโจวเหวินเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ‘ไอ้เด็กเวรนี่...’ ลิซกัดฟันกรอด ยืนกรานที่จะไม่ยอมแพ้ เธอเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตไปขวางหน้าโจวเหวินอีกครั้ง คราวนี้ลิซไม่ทำพลาดซ้ำสอง เธอลงจากรถมายืนขวางทางเดินของโจวเหวิน มือหนึ่งเท้าไว้กับตัวรถ ส่วนอีกมือนึงม้วนผมเล่นพลางโพสต์ท่าที่ดูมีเสน่ห์และเย้ายวนที่สุด เพื่อเน้นสัดส่วนที่โค้งเว้าของเธอให้ชัดเจนที่สุด โจวเหวินไม่มีทางเลือกนอกจากต้องละสายตาจากโทรศัพท์เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างมาขวางทาง เขาเห็นลิซทันทีที่เงยหน้าขึ้น “พ่อหนุ่ม ช่วยพี่หน่อยได้ไหม?” ลิซถามพลางกะพริบตา ‘ใช่ จ้องเข้าไป แล้วชื่นชมเสน่ห์ของฉันซะ เดี๋ยวแกจะได้รู้ซึ้ง’ ลิซคิดอย่างอาฆาต เธอเตรียมบทพูดไว้หมดแล้ว ทันทีที่โจวเหวินตอบรับ เธอจะชวนเขาขึ้นรถแล้วพาตัวเขากลับไปทันที “ไม่” ทว่าคำตอบสั้นๆ เพียงคำเดียวของโจวเหวินทำให้คำพูดของลิซติดแหง็กอยู่ที่ลำคอทันที หลังจากพูดจบ เขาก็ก้มหน้าลงไปจ้องหน้าจออย่างตั้งใจ จากนั้นเขาก็เดินอ้อมตัวลิซผ่านไปหน้าตาเฉย หางตาของลิซกระตุกรัว ราวกับมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากดวงตา อารมณ์โกรธแค้นแทบจะระเบิดออกมาจากอกอวบอิ่มของเธอ ‘ไอ้เด็กเหลือขอ... แกกล้าเมินเสน่ห์ของฉันงั้นเหรอ... แกตายแน่...’ ลิซคิดด้วยความอาฆาตขณะค่อยๆ หันหลังกลับไปนั่งในรถ บรื้น! เครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามดั่งความโกรธเกรี้ยวในใจของเธอ รถสปอร์ตสีแดงพุ่งทะยานราวกับม้าพยศบนทุ่งกว้าง มุ่งตรงไปยังโจวเหวินที่เดินอยู่ข้างทาง ในเมื่อไม้ละมุนไม่ได้ผล ลิซจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผน เธอวางแผนจะพาโจวเหวินกลับไปโดยการสร้างสถานการณ์อุบัติเหตุ การควบคุมแรงปะทะและจุดที่จะพุ่งชนด้วยรถไม่ใช่เรื่องยากสำหรับระดับตำนานชั้นยอดอย่างลิซ ถ้าเธออยากให้ขาซ้ายของเขาหัก ขาขวาของเขาก็ไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน ‘ฉันอุตส่าห์อยากให้แกกลับไปกับฉันดีๆ แต่แกกลับยืนกรานที่จะเจอไม้แข็งเองนะ’ ลิซเหยียบคันเร่งมิดพร้อมกับลวดลายประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเธอ กระแสแสงจางๆ แผ่ซ่านออกจากร่างของเธอและห่อหุ้มตัวรถเอาไว้ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เธอไม่เชื่อว่าเธอจะพลาด ในเมื่อระยะห่างใกล้ขนาดนี้ ความเร็วของรถ การควบคุมของเธอ และการที่โจวเหวินกำลังหมกมุ่นอยู่กับการเล่นเกม ดูเหมือนโจวเหวินจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย เขายังคงเล่นเกมต่อไปแม้ว่ารถสปอร์ตจะเข้ามาใกล้เขามากแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตาม เมื่อรถพุ่งขึ้นมาบนฟุตบาท ในที่สุดโจวเหวินก็มีปฏิกิริยาและเห็นรถสปอร์ตพุ่งเข้ามาหาเขา ‘จะรู้สึกตัวตอนนี้ก็สายไปแล้ว’ ลิซเหยียบคันเร่งด้วยความเคียดแค้นขณะพุ่งรถเข้าชน ในวินาทีที่เธอกำลังจะทำสำเร็จ จู่ๆ ที่แผ่นหลังของโจวเหวินก็งอกปีกสีเงินโปร่งใสออกมาสี่ข้าง พร้อมกับกระแสแสงสีเงินสว่างวาบ โจวเหวินเคลื่อนที่ถอยหลังด้วยความเร็วที่ฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์ทั่วไป หลบรถสปอร์ตไปได้อย่างเฉียดฉิว ปัง! รถสปอร์ตพลาดเป้าและชนเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างถนนจนหักสะบั้น ส่วนหน้ารถบุบยุบลงไป ชิ้นส่วนรถกระจายเกลื่อนเต็มพื้น “ฮัลโหล? ตำรวจจราจรใช่ไหมครับ? เกิดอุบัติเหตุที่นี่...” โจวเหวินหยิบโทรศัพท์ธรรมดาออกมาแล้วโทรแจ้งสายด่วนตำรวจ ลิซถลึงตาใส่โจวเหวินอย่างดุร้ายก่อนจะถอยรถออกมาบนถนน แล้วเธอก็เหยียบคันเร่งหายลับไปในพริบตา ‘รถยี่ห้ออะไรเนี่ย? คุณภาพดีจัง ชนแรงขนาดนั้นยังขับต่อได้อีกเหรอ?’ โจวเหวินมองตามรถสปอร์ตที่หายลับสายตาไปด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาฉายความมืดมนออกมา ชัดเจนว่ารถสปอร์ตคันนั้นตั้งใจพุ่งชนเขา ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น เขาจำคนขับที่เป็นผู้หญิงคนนั้นได้ ในคืนที่เขาพบกับจิ่งเต้าเซียน เธอเป็นหนึ่งในคนที่ไล่ตามอีกฝ่ายมานั่นเอง