บทที่ 32 - การค้นพบครั้งใหม่ของวิทยาลัยซันเซ็ต เฉียวซือหยวนพยักหน้าเบาๆ “ใช่แล้ว เขาคือคนนั้น” “ท่านรัฐมนตรี คุณคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเกี่ยวข้องกับจิงเต้าเซียนหรือไม่คะ?” หญิงสาวผมบลอนด์นัยน์ตาสีเขียวถามเฉียวซือหยวน เฉียวซือหยวนจดจ้องไปยังแผนที่ที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะกล่าวว่า “ไม่น่าจะใช่ เขาดูเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ แต่เนื่องจากเขาได้พบกับจิงเต้าเซียนในช่วงเวลานั้น บางทีเราอาจจะเข้าใจได้ว่าทำไมจิงเต้าเซียนถึงใช้เวลาอยู่ในพื้นที่นั้นนานผิดปกติผ่านทางตัวเขาก็ได้ ลองหาวิธีตามหาเด็กมัธยมปลายคนนั้นดู” ทุกคนต่างมองหน้ากัน พวกเขาไม่ได้สังเกตเด็กหนุ่มที่เดินผ่านไปเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นช่วงเย็นและเด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้แต่งตัวอะไรที่โดดเด่น การจะตามหาเขาโดยไม่มีเบาะแสอะไรเลยทำให้พวกเขาค่อนข้างจนปัญญา “ฉันจะสเกตช์ภาพของเด็กหนุ่มคนนั้นให้พวกคุณ การที่ปรากฏตัวในบริเวณนั้นในเวลานั้นแถมยังสวมชุดอยู่บ้าน หมายความว่าเขาต้องพักอาศัยอยู่ใกล้ๆ ตรวจสอบกล้องวงจรปิดในละแวกนั้นดูว่าบันทึกภาพเขาไว้ได้บ้างไหม รีบพาตัวเขามาให้เร็วที่สุด” เฉียวซือหยวนสั่ง ... ด้วย ‘คัมภีร์อมตะสาบสูญ’ (Lost Immortal Sutra) ที่อยู่ในมือ เดิมทีโจวเหวินตั้งใจจะนำมันไปทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งที่ไกลจากบ้าน แต่ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน เขาก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน หลี่เสวียนที่นั่งอยู่ในรถกำลังโบกมือเรียกเขา “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” โจวเหวินเดินเข้าไปถาม “ขึ้นรถมาก่อน” หลี่เสวียนเปิดประตูและขยับเข้าไปด้านใน พร้อมกับทำสัญญาณมือให้เขาขึ้นมา โจวเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงก้าวขึ้นไป หลี่เสวียนปิดประตูและเลื่อนกระจกขึ้น จากนั้นเขาก็ปลดล็อกโทรศัพท์แล้วยื่นให้โจวเหวิน “ดูนี่สิ” โจวเหวินปรายตามองอย่างสงสัยและพบว่าบนหน้าจอแสดงรูปภาพเอกสารฉบับหนึ่ง เนื่องจากตัวหนังสือมีขนาดเล็กเกินไป โจวเหวินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากใช้นิ้วถ่างหน้าจอโทรศัพท์เพื่อซูมดู แล้วเขาก็ได้เห็นว่าเอกสารนั้นเกี่ยวกับอะไร ดูเหมือนจะเป็นร่างบันทึกที่ระบุว่ามีการค้นพบมิติทับซ้อนแห่งใหม่ในบริเวณใกล้เคียงกับ ‘อ่าวโบราณ’ (Ancient Inlet) ยิ่งไปกว่านั้นยังมีการค้นพบ ‘สัตว์อสูรคู่หู’ (Companion Beasts) ในรูปแบบอวัยวะอยู่ภายในด้วย รายงานฉบับนั้นได้ให้ข้อมูลและการวิเคราะห์เอาไว้บางส่วน “ทำไมนายถึงเอาเรื่องนี้มาให้ฉันดู?” โจวเหวินถามหลี่เสวียนด้วยสีหน้ามึนงง หลี่เสวียนตอบอย่างตื่นเต้น “อ่าวโบราณตั้งอยู่ภายในวิทยาลัยซันเซ็ต มิติทับซ้อนที่เพิ่งค้นพบใหม่นี้จะเป็นของวิทยาลัยซันเซ็ตในอนาคต” “แล้วยังไง?” โจวเหวินยังคงไม่เข้าใจความตื่นเต้นของหลี่เสวียน “ยังไงงั้นรึ? นั่นหมายความว่านักศึกษาวิทยาลัยซันเซ็ตจะมีโอกาสได้เข้าไปในมิติทับซ้อนแห่งใหม่นี้ในอนาคต พวกเขามีโอกาสที่จะได้รับสัตว์อสูรคู่หูประเภทอวัยวะยังไงล่ะ” เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของโจวเหวิน หลี่เสวียนจึงกล่าวต่อ “สัตว์อสูรคู่หูในรูปแบบอวัยวะนั้นหายากยิ่งนัก นายอาจจะไม่เคยได้ยินชื่อพวกมัน แต่ฉันบอกได้เลยว่าของพวกนั้นมีค่ามากกว่าสัตว์อสูรคู่หูทั่วไปหลายเท่านัก ให้ฉันเปรียบเทียบให้ฟังนะ หากหัวใจของนายถูกใครบางคนทำลาย หรือหากนายกำลังนอนรอความตายด้วยโรคหัวใจ การมีสัตว์อสูรคู่หูในรูปทรงหัวใจหมายความว่ามันสามารถหลอมรวมเข้ากับหัวใจของนายและเข้าไปแทนที่หัวใจดวงเดิมได้ มันจะช่วยเสริมประสิทธิภาพการทำงานของหัวใจนาย...” “ฟังดูมีประโยชน์ดีนะ” โจวเหวินกล่าวขึ้นหลังจากเงียบฟังมาได้สักพัก “มันไม่ใช่แค่มีประโยชน์ธรรมดาหรอกนะ ฉันจะถามนายหน่อย นายรู้ไหมว่าในแต่ละปีมีผู้สูงอายุในสมาพันธ์เสียชีวิตจากโรคหัวใจกี่คน? และมีกี่คนที่ต้องตายเพราะเนื้องอกในอวัยวะต่างๆ? สัตว์อสูรคู่หูประเภทอวัยวะสามารถขายได้ในราคาดาราศาสตร์ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นายไม่ขายและเก็บไว้ใช้เอง มันก็เทียบเท่ากับการได้รับชีวิตใหม่ตอนที่นายออกผจญภัยในมิติทับซ้อนเลยนะ...” หลี่เสวียนพร่ำบอกก่อนจะสรุปด้วยประโยคเดียว “ประโยชน์ของมิติทับซ้อนที่ผลิตสัตว์อสูรคู่หูประเภทอวัยวะนี้ เป็นสิ่งที่เฉพาะสมาชิกของวิทยาลัยซันเซ็ตเท่านั้นที่จะได้รับ อย่าลังเลอีกเลย ตามฉันไปที่วิทยาลัยซันเซ็ตเดี๋ยวนี้ ถ้าขืนชักช้ากว่านี้จะสายเกินไป หากข่าวนี้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ นักเรียนระดับหัวกะทิจากทั่วประเทศจะแห่กันไปสมัครที่วิทยาลัยซันเซ็ตจนโควตารับพิเศษนั่นไม่พอแน่ๆ” “ก็ได้ ฉันจะกลับไปจัดการเรื่องลงทะเบียน” โจวเหวินไม่ลังเลและตอบตกลง แม้เขาจะไม่อยากมีสายสัมพันธ์กับตระกูลอัน แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ตระกูลอันมากระทบต่อชีวิตปกติของเขา ในเมื่อการสมัครเข้าวิทยาลัยซันเซ็ตมอบผลประโยชน์มากมายขนาดนี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทิ้งโอกาสนั้นไป ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาจะไม่ยอมทิ้งโอกาสเพียงเพราะกลัวตระกูลอัน “กรอกใบสมัครบนอินเทอร์เน็ตแล้วส่งบัตรประจำตัวประชาชนให้นายมา ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” หลี่เสวียนรีบกล่าว อันที่จริง หลังจากโจวเหวินทราบผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สิ่งที่เขาต้องทำก็เพียงแค่สมัครผ่านเว็บไซต์ทางการของวิทยาลัยซันเซ็ตและรอการตอบรับ ด้วยผลการเรียนของโจวเหวิน การจะได้รับการตอบรับในสถานการณ์ปกตินั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อมีการประกาศเรื่องการค้นพบสัตว์อสูรคู่หูประเภทอวัยวะ การแข่งขันเพื่อแย่งชิงโควตาที่มีอยู่อย่างจำกัดจะทวีความรุนแรงขึ้น และผลลัพธ์อาจทำให้โจวเหวินไม่ได้รับคัดเลือก หลี่เสวียนรับบัตรประจำตัวของโจวเหวินมาโดยวางแผนจะใช้เส้นสายที่มีเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยซันเซ็ต โจวเหวินไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังจากลงทะเบียนผ่านโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว เขาก็ยื่นบัตรประจำตัวให้หลี่เสวียน “แค่นี้ก็เรียบร้อย ฉันจะกลับไปที่ลั่วหยางแล้ว ถ้าที่นี่ไม่มีอะไรต้องทำแล้วก็รีบเก็บของแล้วตามฉันไปลั่วหยางเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาไปเดินชมรอบๆ ลั่วหยางและวิทยาลัยซันเซ็ตเอง” หลี่เสวียนกล่าวพลางเก็บบัตรประจำตัว “ได้ รอแป๊บหนึ่งนะ” โจวเหวินก้าวลงจากรถและตรงกลับบ้านเพื่อเก็บของ “รอเรอะ? เดี๋ยวฉันช่วยเก็บ” หลี่เสวียนลงจากรถแล้วเดินตามโจวเหวินเข้าบ้านไป โจวเหวินไม่ได้มีอะไรต้องเก็บมากมายนัก หลังจากรวบรวมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นและเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินทางออกจากเมืองกุ้ยหยางพร้อมกับหลี่เสวียน เมืองกุ้ยหยางไม่ได้อยู่ไกลจากลั่วหยางมากนัก ก่อนที่จะเกิดพายุแห่งมิติทับซ้อน การเดินทางด้วยรถยนต์ใช้เวลาเพียงสามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม พื้นที่หลายแห่งในปัจจุบันได้กลายเป็นมิติทับซ้อนไปหมดแล้ว การต้องขับรถอ้อมทำให้ระยะเวลาเดินทางเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเป็นอย่างน้อย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้เวลาเดินทางกว่าสิบชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย หลี่เสวียนอยากจะชวนโจวเหวินคุยเล่นเพลินๆ แต่ก็น่าผิดหวังที่โจวเหวินเริ่มเล่นเกมทันทีที่ขึ้นรถ ดวงตาของเขาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอ ทำให้หลี่เสวียนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ไอ้หมอนี่มันเอาจริงเหรอ? เขามีทักษะขนาดนั้นทั้งที่บ้าเล่นเกมขนาดนี้เลยหรือ? หลี่เสวียนมีประสบการณ์มากในเรื่องการแสดง—โดยเฉพาะการแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ แต่ไม่ว่าจะมองยังไง โจวเหวินก็ไม่ได้ดูเหมือนกำลังแกล้งทำเลย เขาดูลุ่มหลงกับการเล่นเกมจริงๆ หลี่เสวียนนั่งดูโจวเหวินเล่นเกมอยู่พักใหญ่จนรู้สึกเบื่อหน่ายสุดขีด นี่มันก็แค่การฟาร์มมดปีศาจซ้ำๆ ไม่ใช่หรือไง? เกมที่น่าเบื่อและทำอะไรซ้ำซากจำเจแบบนี้มันตกยุคไปหลายทศวรรษแล้ว “โจวเหวิน เกมนั้นมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลี่เสวียนถามด้วยความเบื่อหน่ายหลังจากทนดูไปสักพัก “สนุกดี” โจวเหวินตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เพราะกลัวว่าหลี่เสวียนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาจึงไม่ได้เข้าไปใน ‘นครหลวงโบราณ’ แต่เลือกที่จะฟาร์มมดใน ‘รังมด’ ต่อไป หลังจากได้รับโทรศัพท์ปริศนามา โจวเหวินได้ตรวจสอบข้อมูลของมิติทับซ้อนส่วนใหญ่บนโลกไปหมดแล้ว แม้จะมีมิติทับซ้อนบางแห่งที่มีลักษณะคล้ายรังมด แต่มันก็แตกต่างจากสิ่งที่อยู่ในเกม และ ‘มดพลังปราณ’ ก็ไม่มีอยู่จริงในความเป็นจริงด้วย