บทที่ 29 - คัมภีร์อมตะสาบสูญ ตำราประวัติศาสตร์หลายเล่มในลีกได้บรรยายถึงการต่อสู้ครั้งนั้นที่เรียกว่า 'วันมหันตภัยปีศาจ' จิงเต้าเซียนมีฉายาว่า 'ราชาปีศาจ' ในยุคนั้นจำนวนยอดฝีมือระดับมหากาพย์ไม่ได้มีมากเท่าปัจจุบัน การสังหารยอดฝีมือระดับมหากาพย์ไปถึงยี่สิบเจ็ดคนจึงเปรียบได้กับการกวาดล้างยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดส่วนใหญ่ของมนุษยชาติ ซึ่งส่งผลให้ขีดความสามารถของมนุษย์ถดถอยลงไปอย่างน้อยสิบปี โจวเหวินจ้องมองชายชราตรงหน้า เขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อมโยงชายชราท่าทางขี้โรคคนนี้กับราชาปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวในตำนานเข้าด้วยกัน "เจ้าคือราชาปีศาจ จิงเต้าเซียน งั้นหรือ?" โจวเหวินไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อการถูกพันธนาการ เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร "เจ้าอยากได้มันไหมล่ะ?" จิงเต้าเซียนกล่าวกับโจวเหวินด้วยรอยยิ้มจางๆ "อยากครับ" โจวเหวินตอบโดยไม่ลังเล เพราะเขาไม่มีเจตนาจะตายด้วยน้ำมือของปีศาจตนนี้ เมื่อจิงเต้าเซียนได้ยินคำตอบของโจวเหวิน เขาก็หรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า "เจ้าอาจจะพูดเช่นนั้น แต่ในก้นบึ้งจิตใจเจ้าไม่ได้ต้องการมันหรอก ต่อให้เจ้าได้มันไป ข้าเกรงว่าเจ้าก็คงไม่ฝึกฝนมันอยู่ดี" หมอนี่สติไม่ดีหรือไง? โจวเหวินคิดในใจ "ผมก็ไม่คิดจะฝึกมันอยู่แล้ว ถ้า 'คัมภีร์มารสวรรค์' นั่นเป็นวิชาพลังปราณของคุณจริงๆ รัฐบาลของลีกคงคิดว่าผมมีความเกี่ยวข้องกับคุณแน่หากผมฝึกจนสำเร็จ ผมคงถูกหมายหัวไปด้วย" จิงเต้าเซียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปล่งประกายราวกับนึกอะไรบางอย่างออก เขาเก็บสมุดบันทึกเล่มนั้นไปแล้วหยิบของอีกชิ้นออกมาแทน มันคือกล่องโลหะสีม่วงที่ดูคล้ายทองแดง ทว่ามันไม่มีความแวววาวของทองแดง แต่กลับมีพื้นผิวเป็นโลหะขัดสีเข้ม กล่องโลหะนี้ดูเล็กและประณีต ทรงสี่เหลี่ยม มีขนาดเท่ากับกล่องใส่บุหรี่ บนนั้นสลักลวดลายประหลาดและยุ่งเหยิง โดยมีตัวอักษรสามตัวเขียนไว้ในแนวตั้งตรงกลาง "คัมภีร์อมตะสาบสูญ!" โจวเหวินอ่านตัวอักษรทั้งสามนั้นออก แต่ไม่เข้าใจความหมายของมัน ชายชราถือกล่องใบจิ๋วไว้ตรงหน้าโจวเหวินก่อนจะเปิดฝาออก ในตอนนั้นเอง โจวเหวินจึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่กล่อง แต่เป็นแผ่นโลหะสีม่วงหลายแผ่นที่เชื่อมต่อกัน พวกมันดูเหมือนนามบัตรโลหะสีม่วง มีแผ่นโลหะบางเฉียบสีม่วงทั้งหมดสิบสามแผ่น แต่ละแผ่นสลักด้วยตัวอักษรขนาดเท่าหัวแมลงวัน เนื่องจากตัวหนังสือที่เล็กมาก โจวเหวินจึงไม่สามารถอ่านสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นได้ จิงเต้าเซียนไม่ได้มองตัวอักษรเหล่านั้นเลย หลังจากเปิดออก สิ่งที่เขาทำคือเพียงแค่โบกแผ่นโลหะเหล่านั้นไปมาตรงหน้าโจวเหวินก่อนจะพับเก็บกลับเข้าที่เดิม เปลี่ยนมันให้กลายเป็นก้อนโลหะสีม่วงที่ดูคล้ายกล่องบุหรี่อีกครั้ง สุดท้ายเขาก็ยัดมันใส่มือโจวเหวิน "บนนั้นมีวิชาพลังปราณเขียนอยู่ มันน่าสนใจทีเดียว เจ้าค่อยๆ ฝึกไปแล้วกัน" จิงเต้าเซียนยิ้มแปลกๆ เผยให้เห็นฟันสีขาว ซึ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกขนลุก จิงเต้าเซียนยัดคัมภีร์อมตะสาบสูญใส่มือโจวเหวินก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเสียงไอและหลังที่ค่อมลง ไม่นานเขาก็หายวับไปจากถนนที่มืดมิด เมื่อนั้นเอง โจวเหวินจึงรู้สึกว่าพลังที่มองไม่เห็นรอบตัวเขาจางหายไป เมื่อควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง เขาก็เหลือบมองไปยังทิศทางที่จิงเต้าเซียนหายตัวไป เมื่อมองไม่เห็นใครแล้ว เขาก็รีบก้มลงมองแผ่นโลหะในมือทันที ตำราประวัติศาสตร์กล่าวว่าจิงเต้าเซียนมีนิสัยประหลาดและไร้เหตุผล เขาทำอะไรตามอำเภอใจ ซึ่งคำบรรยายนั้นถูกต้องจริงๆ ตำนานเล่าว่าจิงเต้าเซียนเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ การฆ่าคนสำหรับเขาไม่ต่างจากการกินข้าว เขาไร้ซึ่งศีลธรรม โจวเหวินไม่เชื่อหรอกว่าจิงเต้าเซียนจะใจดีถึงขั้นมอบวิชาพลังปราณระดับสูงให้เขาเพียงเพราะความบังเอิญ โจวเหวินสำรวจแผ่นโลหะแต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ หากไม่เปิดออก มันก็ดูเหมือนกล่องใส่บุหรี่โลหะธรรมดาเท่านั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินก็ไม่ได้ตรวจสอบเนื้อหาของคัมภีร์อมตะสาบสูญ เขาถือครองโทรศัพท์ลึกลับและวิชาอาคมตะวัน ซึ่งกำหนดให้เขาต้องกลายเป็นยอดฝีมืออยู่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงฝึกวิชาพลังปราณที่จิงเต้าเซียนหยิบยื่นให้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งขณะถือแผ่นโลหะ โจวเหวินก็เก็บมันใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง ประการแรก เขากลัวว่าจิงเต้าเซียนอาจกำลังจับตามองอยู่ใกล้ๆ หากเขาทิ้งมันไป เขากลัวว่าจิงเต้าเซียนอาจบันดาลโทสะแล้วฆ่าเขาทิ้ง ประการที่สอง โจวเหวินไม่รู้ว่าในคัมภีร์อมตะสาบสูญจะมีกับดักที่เป็นอันตรายหรือไม่ เขาไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะเป็นอันตรายไหมหากเขาทิ้งมันไว้เฉยๆ เมื่อมองไปทางทิศที่จิงเต้าเซียนหายไป โจวเหวินก็หันหลังกลับแล้วมุ่งหน้าไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ต ในจังหวะที่เขาหันหลัง จิงเต้าเซียนซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งของถนนก็ขยับริมฝีปาก เขาเหยียดยิ้มด้วยสีหน้าประหลาด 'เดิมทีข้าอยากมอบโอกาสให้เพราะเจ้าถูกใจข้า ใครจะไปคิดว่าเจ้าจะเป็นคนตื้นเขินเช่นนี้ ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะอยู่อย่างสุขสบายได้หลังจากปฏิเสธข้า เจ้าจะต้องตายไม่ว่าจะฝึกคัมภีร์อมตะสาบสูญหรือไม่ ถ้าจะโทษใคร ก็จงโทษตัวเองที่ไม่รู้จักดีชั่วเถอะ' ทันใดนั้น จิงเต้าเซียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย 'พวกนั้นตามมาเร็วขนาดนี้เลยหรือ?' เมื่อกล่าวจบ จิงเต้าเซียนก็เดินไปยังอีกฝั่งของเมือง และหายตัวไปจากทัศนียภาพของเมืองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่โจวเหวินจะเดินไปได้ไกล เขาก็เห็นกลุ่มคนวิ่งตรงเข้ามาหาเขาจากถนนด้านหน้า พวกเขาสวมเครื่องแบบสีดำที่ดูคล้ายชุดตำรวจแต่ก็มีความแตกต่างกันเล็กน้อย แม้จะพยายามพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว แต่เขาก็จำเครื่องแบบนั้นไม่ได้ ในกลุ่มมีทั้งชายและหญิง ทุกคนดูอายุราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบปี คนที่นำหน้ามาเป็นชายวัยสามสิบกว่าๆ เขาโกนหนวดเคราสะอาดสะอ้านเว้นแต่หนวดเส้นบางๆ เหนือริมฝีปาก เขามีรูปร่างผอมบาง จมูกงุ้ม และดวงตาที่คมกริบราวกับใบมีด "นี่ นายเห็นชายชราอายุประมาณเจ็ดสิบหรือแปดสิบปีผ่านมาทางนี้บ้างไหม?" คนกลุ่มนั้นวิ่งผ่านโจวเหวินไปโดยไม่ได้หันมามองเขาเป็นครั้งที่สอง ทว่าก่อนจะไปไกล ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็หยุดและหันกลับมาถามโจวเหวิน "ผมว่ามีคนหนึ่งนะครับ เขาไปทางนั้น" โจวเหวินชี้ไปยังทิศทางที่จิงเต้าเซียนจากไป ชายคนนั้นจ้องมองโจวเหวินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและกล่าวขอบคุณ จากนั้นเขาก็นำกลุ่มเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบไปยังทิศทางที่โจวเหวินชี้ โจวเหวินรอจนกระทั่งพวกเขาไปไกลแล้วจึงหันหลังและรีบเดินจากไป เขาไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากเช่นนี้จริงๆ เขาเพียงต้องการใช้ชีวิตเล่นเกมอย่างสงบสุขในขณะที่เรียนหนังสือเท่านั้น ครั้งนี้เขาสามารถไปถึงซุปเปอร์มาร์เก็ตโดยไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น และซื้ออาหารมามากมาย เช่นเดิม โจวเหวินมุ่งหน้ากลับบ้านและเริ่มการฟาร์มเลเวลต่อ เขาเล่นเกมจนเลยเวลาตีหนึ่งกว่า ก่อนจะบังคับตัวเองให้วางโทรศัพท์แล้วเข้านอน คุณภาพการนอนของโจวเหวินนั้นดีเสมอมา ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ของเขาที่สามารถเข้าสู่สมาธิได้เมื่อเรียนรู้สิ่งต่างๆ มันก็เช่นเดียวกันกับการนอน เขาสามารถหลับได้ภายในสามวินาทีหลังจากล้มตัวลงนอน โจวเหวินนึกว่าเขาจะหลับไปจนถึงรุ่งสาง แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติขณะที่กำลังหลับใหลในช่วงกลางดึก ในอดีตโจวเหวินสามารถหลับยาวได้ทั้งคืนเว้นแต่จะมีคนปลุก แต่ทว่าวันนี้กลับต่างออกไป ห้องนั้นเงียบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก แต่โจวเหวินกลับลืมตาตื่นขึ้นมา