บทที่ 758 - สังหารเซียน โจวเหวินนอนอยู่บนเตียง ร่างกายถูกพันด้วยผ้าพันแผลราวกับมัมมี่ มีภูติน้อยติดปีกตัวหนึ่งกำลังบินวนไปรอบๆ มันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะพ่นแสงสีเขียวออกมาเพื่อช่วยเยียวยาร่างกายที่บาดเจ็บของเขา ตามข้อมูลที่หวังลู่ได้รับมา แม้การเปลี่ยนแปลงภายในเมืองต้องห้ามจะรุนแรง แต่ก็จำกัดอยู่แค่เพียงภายในตัวเมืองเท่านั้น ไม่มีสิ่งมีชีวิตมิติใดหลุดรอดออกมา สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือ แม้ในยามที่ไม่มีพายุฝนฟ้าคะนอง ก็ยังมีเสียงประหลาดดังออกมาจากภายใน ซึ่งปกติแล้วเสียงเหล่านี้จะเกิดขึ้นเฉพาะในตอนที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนองภายในเมืองต้องห้ามเท่านั้น โชคร้ายที่ไม่มีใครสามารถเข้าไปในเมืองต้องห้ามได้ จึงไม่มีใครล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น เนื่องจากการหายตัวไปของท่านผู้เฒ่าเซี่ย ตระกูลเซี่ยจึงตกอยู่ในความโกลาหล เซี่ยหลิวชวนและเซี่ยซวนเยว่ไม่ได้เป็นอะไร ทั้งสองคนยังปรากฏตัวอยู่ใกล้กับเมืองต้องห้ามในช่วงสองวันที่ผ่านมาด้วย โจวเหวินพอจะคาดเดาผลลัพธ์ได้คร่าวๆ นอกเหนือจากเซี่ยจิ่วหวงแล้ว มีคนในตระกูลเซี่ยเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยากให้พวกเขาตาย เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็คือความหวังของตระกูลเซี่ย การตายของผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์กว่าหมื่นคนถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับตระกูลวีรบุรุษทั้งหก ซึ่งย่อมส่งผลกระทบอย่างหนักต่อตระกูลเซี่ยอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่โจวเหวินคิดไว้ ผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์หมื่นคนนั้นส่วนใหญ่ถูกเซี่ยจิ่วหวงเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยสำหรับการก้าวขึ้นสู่ระดับเทพ ดังนั้นคนเหล่านี้จึงมาจากเขตตะวันออกและไม่ได้ส่งผลกระทบต่อระบบการทำงานปกติของตระกูลเซี่ย จากจุดนี้จะเห็นได้ว่าเซี่ยจิ่วหวงยังคงมีความรู้สึกบางอย่างกับตระกูลเซี่ยอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่แยกคนเหล่านี้ออกมาจากตระกูลและจัดตั้งเขตตะวันออกขึ้นมาแยกต่างหาก นอกจากนี้ยังมีเซี่ยหลิวชวนและเซี่ยซวนเยว่ พรสวรรค์ เจตจำนงแห่งชีวิต และจิตวิญญาณแห่งชีวิตของพวกเขาอยู่ในระดับแนวหน้า เซี่ยจิ่วหวงสามารถเลือกใช้คนใดคนหนึ่งเป็นจิตวิญญาณแห่งชีวิตดวงที่เก้าของเขาได้ แต่สุดท้ายเขากลับไม่ทำ บางทีอาจมีเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ไม่ว่าจะอย่างไร การล่มสลายของเซี่ยจิ่วหวงและเขตตะวันออกได้สร้างความสั่นคลอนให้กับตระกูลเซี่ยไม่น้อย ส่งผลให้อิทธิพลของพวกเขาในสหพันธ์ลดลงอย่างมาก ตระกูลเซี่ยและสำนักตรวจสอบกำลังเร่งตามหาตัวท่านผู้เฒ่าเซี่ยและโจวเหวิน แต่ไม่มีใครเห็นโจวเหวินออกมาจากเมืองต้องห้าม พวกเขาจึงคิดว่าโจวเหวินติดอยู่ในเมืองต้องห้ามที่กลายพันธุ์ไปแล้วเช่นเดียวกับท่านผู้เฒ่าเซี่ย จึงไม่ได้ค้นหาตัวเขาในเมืองหลวง ตลอดสองวันที่ผ่านมา โจวเหวินพักฟื้นอยู่ในบ้านพักของคุณยายหวัง มันเป็นเรื่องแปลกที่ในบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ นอกจากคุณยายหวังแล้ว ก็มีเพียงหญิงชราอีกไม่กี่คนกับพ่อบ้านคนหนึ่ง เขาไม่เห็นคนรุ่นหลังของตระกูลหวังเลย โจวเหวินถามหวังลู่และได้ความว่าที่นี่คือสถานที่พักฟื้นของคุณยายหวัง สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลหวังไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ และที่พักอาศัยที่แท้จริงของตระกูลหวังก็ไม่ได้อยู่แถวนี้ โจวเหวินถือโทรศัพท์ด้วยมือที่แข็งทื่อและถูกพันด้วยผ้าพันแผล เขาเห็นดอกไม้สีม่วงงอกออกมาบนต้นไม้คนตาย ซึ่งน่าจะเป็นดอกไม้ที่ดูดกลืนเซี่ยจิ่วหวงเข้าไป โจวเหวินค่อนข้างตั้งตารอที่จะเห็นว่าดอกไม้นั้นจะให้ผลลัพธ์อย่างไร เซี่ยจิ่วหวงก้าวเข้าสู่ระดับเทพด้วยเจตจำนงแห่งชีวิตและจิตวิญญาณแห่งชีวิตระดับสูงสุดเก้าดวง อีกทั้งเขายังมีพลังของขอนไม้ควบแน่นอยู่ในร่าง ดังนั้นผลที่ได้จากตัวเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน "น่าเสียดายเจ้าหกปีกของฉัน" โจวเหวินถอนหายใจเบาๆ เจ้าหกปีกอยู่กับเขามานาน เขาจึงยังไม่ชินกับการที่ต้องเสียมันไปกะทันหัน เมื่อนอนอยู่บนเตียงโดยไม่มีอะไรทำ โจวเหวินจึงใช้โทรศัพท์ฟาร์มดันเจี้ยน เดิมทีเขาคิดว่าจะได้ฟาร์มมังกรดำเก้าตัวอย่างมีความสุข แต่ที่น่าแปลกใจคือพวกมันยังไม่เกิดใหม่ สิ่งมีชีวิตระดับเทพตัวอื่นจะเกิดใหม่ทุกวัน อย่าบอกนะว่ามังกรดำเก้าตัวนี้ต้องรอถึงเก้าวันกว่าจะเกิดใหม่? โจวเหวินคาดเดา ในเมื่อฟาร์มมังกรดำไม่ได้ โจวเหวินจึงหันความสนใจไปที่ผู้พิทักษ์อีกครั้ง ระหว่างการต่อสู้กับเซี่ยจิ่วหวง โจวเหวินได้รับความเข้าใจในแนวคิดเรื่องพลังจาก 'เสียงถอนหายใจของราชา' มาบ้าง และเขายังค้นพบวิธีใช้จิตวิญญาณแห่งชีวิต 'นักฆ่า' อีกด้วย อานุภาพของการโจมตีนั้นมหาศาลมาก ดังนั้นมันอาจเป็นภัยคุกคามต่อผู้พิทักษ์ได้ โจวเหวินเรียกท่าโจมตีนั้นว่า 'สังหารเซียน' มันเป็นการโจมตีที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว หากเขาไม่สามารถสังหารศัตรูได้ในการโจมตีครั้งเดียว โจวเหวินเองนั่นแหละที่จะต้องพิการ เหตุผลหลักก็คือ ท่าสังหารเซียนนั้นอาศัยพื้นฐานจากเสียงถอนหายใจของราชาและจิตวิญญาณแห่งชีวิตนักฆ่า ไม่ใช่ว่าจิตวิญญาณแห่งชีวิตนักฆ่าไม่มีพลังขับเคลื่อน แต่พลังงานที่ต้องใช้ในการขับเคลื่อนมันนั้นมหาศาลเกินไป หากไม่มีพลังมหาศาลจากเสียงถอนหายใจของราชาเป็นรากฐาน ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะขับเคลื่อนจิตวิญญาณแห่งชีวิตนักฆ่าได้ น่าเสียดายที่การใช้เสียงถอนหายใจของราชาจะสร้างภาระหนักอึ้งให้กับร่างกายของโจวเหวิน ยิ่งไปกว่านั้น ท่าสังหารเซียนจะรีดเร้นพลังทั้งหมดของเขาไปในทันที ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วโจวเหวินจะไม่มีความสามารถในการต่อสู้เหลืออยู่เลยหลังจากโจมตีไปหนึ่งครั้ง อานุภาพของการโจมตีนี้แม้แต่เซี่ยจิ่วหวงที่สวมชุดเกราะผู้พิทักษ์ยังต้านทานไม่ได้ เขายังเคยสังหารผู้พิทักษ์หยกดำได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว พลังระดับนี้อาจมีประโยชน์ในการรับมือกับผู้พิทักษ์ในเมืองมดและรถศึก มันอันตรายเกินไปที่จะใช้ท่าสังหารเซียนในชีวิตจริง บางทีเขาอาจตายก่อนที่จะได้สร้างบาดแผลให้ศัตรูด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ในเกมนั้นเขาไม่มีความกังวลอะไรขนาดนั้น เขาแค่ต้องลงมือทำ แขนทั้งสองข้างของโจวเหวินถูกเฝือกยึดไว้ เขาทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงและยกแขนขึ้นตรงๆ เหมือนซอมบี้ เขาถือโทรศัพท์และเริ่มเล่นเกม ก่อนที่มังกรดำทั้งเก้าจะเกิดใหม่ รถศึกยังคงอยู่ที่ก้นทะเล โจวเหวินมุ่งหน้าไปยังทะเลใต้ดินโดยตรง โดยหวังว่าจะดูว่าท่าสังหารเซียนสามารถสังหารผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างในได้หรือไม่ ก่อนที่โจวเหวินจะไปถึงทะเลใต้ดิน เขาก็ได้ยินเสียงจากทางหน้าต่าง หน้าต่างที่นี่ไม่ใช่กระจก แต่เป็นหน้าต่างที่ทำจากกระดาษไม้โบราณ มันเปิดออกด้วยการม้วนขึ้นและค้ำไว้ด้วยไม้ โจวเหวินหันหัวไปมองทางหน้าต่างและเห็นผมแกละสองข้างโผล่ออกมา จากนั้นเขาก็เห็นหัวของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ค่อยๆ ยื่นออกมา เธอโน้มตัวอยู่บนขอบหน้าต่าง จ้องมองโจวเหวินด้วยดวงตากลมโตแวววาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น โจวเหวินเห็นว่าเด็กหญิงคนนั้นอายุเพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองปีเท่านั้น เธอหน้าตาน่ารักและดูคล้ายกับหวังลู่เล็กน้อย "ไงแม่หนู ชื่ออะไรล่ะ?" โจวเหวินถามเธอ "หวังจ้าน" เด็กหญิงตอบ ขณะที่โจวเหวินกำลังจะถามคำถามต่อไป มือของเขาก็เกิดลื่นและโทรศัพท์ก็ร่วงลงมาฟาดเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง โจวเหวินตาเขียวปั๊ดพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวที่จมูก โจวเหวินอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เขาไม่สามารถงอแขนได้ "ให้หนูช่วยนะ" หวังจ้านผลักประตูและวิ่งเข้ามา เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหน้าของโจวเหวินแล้วยื่นให้เขา "ขอบใจนะ แม่หนูจ้าน..." โจวเหวินยื่นมือไปรับโทรศัพท์ แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนมาจากนอกบ้าน "คุณหนูจ้านคะ อยู่ไหนคะ? ออกมาเร็วเข้า!" แม่หนูจ้านสะดุ้งตกใจ เธอหันกลับไปมองที่ประตูแล้วส่งโทรศัพท์ให้โจวเหวิน ทว่าแขนของโจวเหวินแข็งทื่อเกินไป ก่อนที่เขาจะคว้าโทรศัพท์ได้ มันก็ร่วงลงมาด้วยเสียงดัง 'ตุ้บ' และฟาดเข้าที่หน้าของโจวเหวินอีกครั้ง เขาได้แต่บิดหน้าด้วยความเจ็บปวด