## บทที่ 4285 – อิทธิฤทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ธาตุไม้ **ผู้แปล: ศิลายุทธ์ และ พีรญา** **---** เทพจักรพรรดิอีกาดำ ผู้ซึ่งกำลังควบคุมค่ายกลมหึมาอยู่ ตวาดเสียงเย็นชาใส่คำพูดเหล่านั้น "เจ้าหนู! อย่าได้คิดเบี่ยงเบนความรับผิดชอบของตน!" เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าหยางไค่ยังไม่ได้ทุ่มสุดกำลัง อย่างน้อยที่สุด เขาก็ยังไม่ได้ใช้ ‘สำแดงเทวภาพ’ ที่เคยแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้เลยด้วยซ้ำ สำแดงเทวภาพนั้นบรรจุพลังทำลายล้างอันน่าประทับใจ การปลดปล่อยกระบวนท่านั้นที่นี่จะเป็นประโยชน์อย่างใหญ่หลวงต่อสถานการณ์ปัจจุบันอย่างแน่นอน กระนั้น เทพจักรพรรดิอีกาดำก็มิอาจเพิกเฉยต่อคำร้องขอความช่วยเหลือของหยางไค่ได้ หากฝ่ายของหยางไค่พ่ายแพ้ ค่ายกลมหึมาของเขาก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน เขากำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญยิ่งที่จะทำลายม่านพลัง และไม่ปรารถนาให้ความพยายามทั้งหมดของเขาสูญเปล่า ดังนั้น แม้จะไม่พอใจในความหย่อนยานของหยางไค่ เขาก็ตวัดธงผืนยักษ์ในมือ มวลหมอกโลหิตส่วนใหญ่มหาศาลพลันควบแน่นก่อเกิดเป็นเมฆาโลหิตที่ลอยเข้าหาเต่าดาราและห่อหุ้มรอบตัวมัน ทันใดนั้น เมฆาโลหิตก็ควบรวมก่อร่างเป็นอสูรโลหิตสองตนซึ่งมีขนาดไม่ด้อยไปกว่าเต่าดารา พร้อมด้วยอสรพิษโลหิตอีกนับไม่ถ้วนที่เลื้อยขยับราวกับมีชีวิต อสูรโลหิตทั้งสองตนเข้าขนาบเต่าดาราจากทั้งสองด้านอย่างไม่เกรงกลัว ในทางกลับกัน อสรพิษโลหิตนับไม่ถ้วนก็รุมทึ้งร่างของเต่าดาราโดยคลานไปตามขอบกระดองของมัน เต่าดาราสะบัดหางของมัน หนึ่งในอสูรโลหิตพลันระเบิดกระจาย ทว่าเพียงชั่วพริบตามันก็กลับมารวมตัวกันใหม่ ประหนึ่งเป็นอมตะและไม่มีวันถูกทำลาย ด้วยพลังของอสูรโลหิตเหล่านี้ ผู้อื่นจึงมีเวลาได้หยุดหายใจและปรับกระบวนทัพของตน จากนั้น คลื่นพลังแห่งอิทธิฤทธิ์และวิชาลับก็ถาโถมเข้าใส่อีกครั้ง หยางไค่ถอนหายใจแผ่วเบา เป็นความจริงที่เขายังไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมด ท้ายที่สุดแล้ว ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่กล้าทุ่มสุดตัว แม้ว่าพลังของ ‘อีกาทองผลาญตะวัน’ จะรุนแรง แต่การใช้พลังงานของมันก็มหาศาลเกินไป หากเขาสิ้นเปลืองพลังงานไปกับการต่อสู้กับเต่าดารามากเกินไป เขาอาจไม่เหลือเรี่ยวแรงไว้ป้องกันตัว การกระทำโง่เขลาเช่นนั้น เขาจะทำลงไปได้อย่างไร? โชคดีที่เทพจักรพรรดิอีกาดำให้ความสำคัญกับวังเทพอสูรโลหิตมากเสียจนเขาไม่อาจวอกแวกได้แม้จะเข้าใจเจตนาของหยางไค่ก็ตาม ผลจากการที่อสูรโลหิตอมตะสองตนเข้าจู่โจมศัตรูและอสรพิษโลหิตนับไม่ถ้วนคอยก่อกวนเต่าดารา ทำให้ความปลอดภัยของทุกคนเพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้ว่าเต่าดาราจะแข็งแกร่ง แต่สติปัญญาของมันดูเหมือนจะขาดหายไปบ้าง ไม่แน่ใจว่าสาเหตุมาจากการหลับใหลอันยาวนานหรือเป็นธรรมชาติโดยกำเนิดของมัน มันต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความรำคาญที่ถูกอสูรโลหิตก่อกวน การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้มันยุ่งมากจนไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น สถานการณ์เช่นนี้สร้างความยินดีให้แก่หยางไค่และคนอื่นๆ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ปรีดา อสูรโลหิตก็ถูกทำลายจนไม่สามารถควบรวมร่างขึ้นมาใหม่ได้อีก เช่นเดียวกับอสรพิษโลหิตที่คลานอยู่ทั่วร่างของเต่าดาราก็ถูกทำลายด้วยพลังธาตุดินที่มันปล่อยออกมา หยางไค่สบถในใจอย่างลับๆ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง ทวนมังกรครามทะยานออกไปและแทงไปข้างหน้าเพื่อดึงดูดความสนใจของเต่าดารา ท้ายที่สุดนี่คือสิ่งที่เขาได้ให้สัญญากับเทพจักรพรรดิอีกาดำไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งยังเกี่ยวข้องกับการที่วังเทพอสูรโลหิตจะเปิดออกได้หรือไม่ ดังนั้นหยางไค่จึงไม่อาจยืนดูอยู่เฉยๆ ได้ อย่างไรก็ตาม แรงกดดันนั้นหนักหน่วงราวกับภูผา ความประมาทเลินเล่อใดๆ อาจกลายเป็นความผิดพลาดร้ายแรงถึงชีวิตเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอสูรกายระดับเจ็ดเช่นนี้ ดังนั้นหยางไค่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา คนอื่นๆ คอยให้การสนับสนุนจากด้านข้าง และชั่วระยะเวลาหนึ่ง พวกเขาก็สามารถตรึงเต่าดาราไว้ได้สำเร็จ หยางไค่ฉวยโอกาสพักหายใจเล็กน้อยท่ามกลางสมรภูมิอันดุเดือด เขาชำเลืองมองไปยังทิศทางของวังเทพอสูรโลหิตและพบว่ามันกลายเป็นของแข็งมากขึ้นอย่างมากในเวลาอันสั้น ดูเหมือนว่าเทพจักรพรรดิอีกาดำและคนอื่นๆ จะมีความคืบหน้าที่ดี ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ ภารกิจของหยางไค่จะสิ้นสุดลงเมื่อวังเทพอสูรโลหิตเปิดออกอย่างสมบูรณ์ และเขาจะไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้กับอสูรกายตัวนี้อย่างหนักอีกต่อไป ในขณะเดียวกัน เว่ยปู้เชวียก็แอบตกตะลึงอยู่ในใจ เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของหยางไค่จากศิษย์น้องของเขา สวีเจิ้น เขายังเคยได้ยินว่าหยางไค่เอาชนะอวี้หลัวซาในสังเวียนอสุราแห่งนครพันวิหคได้ในกระบวนท่าเดียว ถึงกระนั้น การฟังเรื่องเล่าก็เป็นเรื่องหนึ่ง การได้เห็นด้วยตาตนเองก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง จนกระทั่งบัดนี้เองที่เขาตระหนักได้อย่างแท้จริงว่าช่องว่างระหว่างตนเองกับหยางไผ่นั้นกว้างใหญ่เพียงใด ทุกคนต่างทุ่มสุดกำลังเมื่อเผชิญหน้ากับเต่าดารา แต่แรงกดดันส่วนใหญ่กลับตกอยู่ที่หยางไค่ผู้ซึ่งพุ่งเข้าโจมตีศัตรูอย่างต่อเนื่อง เว่ยปู้เชวียต้องยอมรับว่าหากเป็นเขาที่อยู่ในสถานการณ์ของหยางไค่ เขาคงจะหมดแรงในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปเป็นแน่ เขาอาจต้องเผชิญกับความเสี่ยงถึงชีวิตด้วยซ้ำ ในทางกลับกัน หยางไค่กลับอดทนต่อสู้กับอุปสรรคทั้งมวล แม้ภาพที่เห็นจะดูสั่นคลอนและบางครั้งก็อันตรายอย่างยิ่ง แต่ทุกสิ่งก็ดูเหมือนจะอยู่ในการควบคุมของเขา [เทพจักรพรรดิอีกาดำช่างมีสายตาแหลมคมในการมองคนเสียจริง และก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่ศิษย์น้องย้ำเตือนข้านับครั้งไม่ถ้วนก่อนออกเดินทางว่าข้าควรพยายามดึงหยางไค่มาเป็นพวกให้ได้หากได้พบเขา ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ ต่อให้เขาบรรลุเพียงขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหก ก็มิอาจนำไปเทียบกับผู้ฝึกตนระดับหกทั่วไปได้] ลำแสงสายหนึ่งพลันพุ่งตรงมายังทิศของเว่ยปู้เชวีย เขาพลันสลัดความคิดฟุ้งซ่านมากมายในหัวทิ้งไปและตวัดกระบี่ไปข้างหน้า เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนผู้บาดเจ็บก็เพิ่มขึ้น แม้แต่ยอดฝีมืออย่างเว่ยปู้เชวียและคนอื่นๆ ก็ยังเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงสภาพของหยางไค่เลย หากไม่ใช่เพราะความสามารถในการฟื้นตัวและความอดทนอันแข็งแกร่งของเขา เขาคงจะตายไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ความแข็งแกร่งของอสูรกายระดับเจ็ดนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง แม้จะรวมพลังของผู้คนจำนวนมากเข้าไว้ด้วยกัน พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ตรึงอสูรกายไว้เท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะสังหารมันได้ หยางไค่รู้สึกว่ามีเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับกลางเท่านั้นที่มีหวังจะสังหารเต่าดาราได้ ยิ่งไปกว่านั้น ต้องเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับห้าหรือหก ผู้ฝึกตนระดับสี่นั้นไม่มีความสามารถพอที่จะทำเช่นนั้นได้ เมื่อเต่าดาราถูกตรึงไว้ เทพจักรพรรดิอีกาดำก็ไม่ถูกรบกวนและมีความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งชั่วโมง วังเทพอสูรโลหิตก็ควบรวมเป็นของแข็งเกือบสมบูรณ์ ในทางกลับกัน จุดประสงค์ของเต่าดาราในการหลับใหลอยู่ที่นี่น่าจะเป็นเพียงเพื่อปกป้องวังเทพเท่านั้น ดังนั้น ยิ่งเทพจักรพรรดิอีกาดำคืบหน้าไปมากเท่าไหร่ การโจมตีของมันก็ยิ่งรุนแรงและทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น หยางไค่และคนอื่นๆ ที่กำลังต่อสู้กับเต่าดาราสามารถสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน ทันใดนั้นก็มีเสียงแตกเบาๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยกลิ่นอายอันน่าสะพรึง��ลัวที่แผ่ซ่านไปในอากาศ ทันใดนั้น ปราณกระบี่สายหนึ่งพลันพุ่งออกจากเอวของหลินเฟิงและยิงตรงไปยังเต่าดารา ปราณกระบี่กวาดออกไปอย่างบ้าคลั่งและความว่างเปล่าก็แตกสลาย รอยแตกยาวหลายเมตรปรากฏขึ้นบนกระดองแข็งแกร่งของเต่าดารา ผ่านรอยแตกนั้น พวกเขาสามารถมองเห็นมวลเนื้อและอวัยวะภายในที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ด้านในได้เลยทีเดียว หยางไค่ซึ่งกำลังดิ้นรนต่อสู้กับเต่าดาราอยู่ในขณะนั้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ตกตะลึงเช่นกัน ในขณะเดียวกัน หลินเฟิงก็ตัวแข็งทื่อและมองลงไปที่เอวของตน ในชั่วพริบตาต่อมา ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย ป้ายประจำตัวที่เอวของเขาแตกละเอียด กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเมื่อครู่นี้ นั่นคือเหตุผลที่อิทธิฤทธิ์ที่ผนึกไว้ในป้ายประจำตัวถูกกระตุ้น เขากลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นในทันที! เขาแทบจะไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือลำแสงสีเหลืองสายหนึ่งพุ่งออกมาจากเต่าดาราและพุ่งมาทางเขา มันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาไม่มีเวลาตอบสนอง... "ทำได้ดีมาก!" เทพจักรพรรดิอีกาดำหัวเราะเสียงดัง เมฆาโลหิตอีกลูกหนึ่งเลื้อยเข้ามาและแทรกซึมเข้าไปในร่างของเต่าดาราผ่านทางบาดแผลนั้นเพื่อสร้างความหายนะจากภายใน กระดองและเนื้อหนังของเต่าดารานั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้ว่าคนกลุ่มใหญ่เช่นนี้จะโจมตีมันมาครึ่งค่อนวันแล้ว แต่ความเสียหายที่พวกเขาสร้างได้นั้นก็น้อยนิด ในทางตรงกันข้าม อิทธิฤทธิ์ปราณกระบี่ที่ปลดปล่อยออกมาจากป้ายประจำตัวของหลินเฟิงกลับสร้างความเสียหายรุนแรงได้ในชั่วพริบตา เทพจักรพรรดิอีกาดำจะพลาดโอกาสดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร? เขาเริ่มโจมตีโดยไม่รอให้หยางไค่ร้องขอความช่วยเหลือ เมฆาโลหิตหายลับไปจากสายตา และเต่าดาราก็คำรามด้วยความเจ็บปวด ขณะที่แรงกดดันต่อหยางไค่และคนอื่นๆ ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด "ท่านพี่หลินเป็นอะไรหรือไม่?" เว่ยปู้เชวียถามขณะหยุดพักหายใจ หลินเฟิงพยักหน้าช้าๆ แต่ร่องรอยของความหวาดกลัวยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา เขาไม่เคยรู้สึกใกล้ความตายเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เขาไม่เคยหวาดกลัวเท่านี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่เขาถูกคุนซาจับตัวไปในเขตแดนซากโบราณที่ยิ่งใหญ่ในตอนนั้น ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะหวังพึ่งอิทธิฤทธิ์ที่ผนึกไว้ในป้ายประจำตัวของศิษย์จากถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีเพื่อสังหารเต่าดาราตัวนี้ ปราณกระบี่เมื่อครู่นี้ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ แต่ถึงกระนั้น มันก็ทำได้เพียงแค่เปิดบาดแผลเดียวบนหลังของคู่ต่อสู้ จากผลลัพธ์ของสถานการณ์นี้ พวกเขาไม่สามารถคร่าชีวิตเต่าดาราได้แม้ว่าจะใช้อิทธิฤทธิ์ป้องกันทั้งหมดของพวกเขาก็ตาม อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณอิทธิฤทธิ์ที่ถูกผนึกไว้นี้ที่ทำลายกระดองอันแข็งแกร่งและเปิดโอกาสให้วิธีการของเทพจักรพรรดิอีกาดำได้ผล ซึ่งทำให้หยางไค่และคนอื่นๆ สามารถหยุดพักหายใจได้ชั่วขณะ ในขณะเดียวกัน วังเทพอสูรโลหิตก็เริ่มแข็งตัวขึ้นเรื่อยๆ อีกหนึ่งส่วนสี่ชั่วโมงต่อมา ก็มีเสียงดังกึกก้องพร้อมกับแผ่นดินไหวที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก จากนั้น ประตูของวังเทพอสูรโลหิตก็ค่อยๆ เปิดออก ดวงตาของเทพจักรพรรดิอีกาดำลุกโชนไปด้วยความร้อนแรง เช่นเดียวกับผู้ฝึกตนที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ ของค่ายกลที่ดูตื่นเต้น "สำเร็จแล้ว!" เทพจักรพรรดิอีกาดำหัวเราะเสียงดังลั่น "ราชันย์ผู้นี้ขอตัวไปก่อนล่ะ" หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่สนใจใครอีกและพุ่งไปข้างหน้า เขารีบตรงเข้าไปในวังเทพอสูรโลหิตและหายลับไปจากสายตา เมื่อเห็นเช่นนั้น คนอื่นๆ ก็ไม่ลังเลที่จะตามไป พวกเขาทั้งหมดรีบพุ่งไปยังวังเทพอสูรโลหิต แย่งชิงกันเพื่อจะเป็นคนแรก! ในทางกลับกัน หยางไค่กลับอยากจะสบถและกรีดร้อง! นั่นเป็นเพราะเต่าดาราไม่ถูกควบคุมโดยเทพจักรพรรดิอีกาดำอีกต่อไปหลังจากการจากไปของเขา ประหนึ่งพยัคฆ์ที่ถูกปลดปล่อยจากกรงขัง กลิ่นอายของเต่าดาราก็พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หยางไค่และคนอื่นๆ แทบจะรับมือไม่ไหวอยู่แล้วก่อนหน้านี้ แต่แรงกดดันกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในขณะนี้ หลายคนที่อยู่ใกล้กับเต่าดาราถูกกลิ่นอายของมันกวาดกระเด็นและถอยร่นไปไกลอย่างรวดเร็ว สนามรบก็เปรียบดั่งกระดานหมากรุก เมื่อเดินพลาดเพียงก้าวเดียว ย่อมนำไปสู่ความผิดพลาดต่อเนื่อง จนกระทั่งทุกสิ่งพังทลายลง การจากไปอย่างกะทันหันของเทพจักรพรรดิอีกาดำได้ทิ้งให้หยางไค่และคนอื่นๆ อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากและสั่นคลอนอย่างยิ่ง เต่าดาราสะบัดร่างของมัน ร่างหลายสิบคนล้มลงกับพื้น เลือดไหลอาบเป็นผลให้เกิดการโจมตีครั้งนี้ ตามมาด้วยสายฟ้าสีเหลืองจำนวนมากที่ยิงออกมาจากร่างของมัน ทำให้ผู้คนที่เหลืออยู่ตื่นตระหนก เทพจักรพรรดิอีกาดำคงไม่เคยคิดที่จะสนใจชีวิตของหยางไค่และคนอื่นๆ เลยตั้งแต่แรก จากมุมมองของเขา เขาคงจะมีความสุขมากกว่าหากหยางไค่และคนอื่นๆ ถูกเต่าดาราสังหาร นั่นคือเหตุผลที่เขาจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แม้ว่าหยางไค่จะดิ้นรนต่อสู้อย่างหนัก แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะสกัดกั้นการโจมตีของอสูรกายระดับเจ็ด "รีบไป!" เขาตะโกนขณะแทงทวนออกไปอย่างต่อเนื่อง ทันทีที่คำพูดออกจากปากของหยางไค่ เต่าดาราก็ยกหางที่เหมือนลูกตุ้มของมันขึ้น แสงสีเหลืองเจิดจ้ารวมตัวกันที่ปลายหางของมัน และชั่วครู่ต่อมา มันก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสายฟ้าฟาดและทุบลงไปยังจุดที่มีผู้คนรวมตัวกันอยู่มากที่สุด ชวีฮั่วฉางยืนนิ่งอยู่ในจุดนั้น ใบหน้างดงามของนางซีดเผือดปราศจากสีเลือด นางรู้ว่านางจะตายหากไม่ขยับ แต่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของเต่าดาราก็ตรึงนางไว้แน่น ความรู้สึกที่ว่านางไม่อาจหลบหนีได้ทันท่วงทีเข้าครอบงำนาง แสงสว่างเบื้องหน้าพลันมืดมิด โลกทั้งใบราวกับจมดิ่งสู่ความมืด หยางไค่เห็นภาพนั้นแล้วแทบขบกรามจนแหลกละเอียด เขาควบคุมหลักแห่งห้วงมิติ ร่างของเขาพลันวาบและปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง ขณะที่ลมอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมาบนตัวเขา เขารู้สึกหายใจไม่ออกแล้วก่อนที่การโจมตีของเต่าดาราจะมาถึง [ข้ารับมือไม่ไหว! ด้วยพละกำลังในปัจจุบันของข้า ข้าไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีในระดับนี้ได้! แม้แต่ใช้ ‘อีกาทองผลาญตะวัน’ ก็ยังไม่เพียงพอ! แต่หากข้าหยุดการโจมตีนี้ไม่ได้ ชวีฮั่วฉางจะต้องตายอย่างแน่นอน!] ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้น กลิ่นอายสายหนึ่งพลันวาบผ่านเข้ามาในจิตใจของเขา และพลังธาตุไม้ในผนึกมรรคาของเขาก็ส่องสว่างเจิดจ้า กลิ่นอายสีมรกตไหลทะลักออกมา และต้นไม้ใหญ่มหึมาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังเขา แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นเรือนยอดขนาดมหึมาที่ไหวเอนตามสายลม มันให้ความรู้สึกองอาจมั่นคง ประหนึ่งจะยืนหยัดอยู่ได้แม้ฟ้าดินจะถล่มทลายลงมา *ตูม...* ... หางของเต่าดาราทุบลงมา และแสงสีเหลืองก็ปะทะเข้ากับเรือนยอดของต้นไม้มหึมา แสงสีมรกตและแสงสีเหลืองปะทะกันด้วยเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก