Chapter 629 – กระดูกมารกลายพันธุ์ ทั่งร่างของหลินหมิงเต็มไปด้วยพลังปราณแท้ เขาคว้าหอกดาวหางม่วงที่ปลายหอกมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เขาพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงสุดราวกับเทพสงครามผู้ไม่อาจมีสิ่งใดมาหยุดยั้ง พลังนั้นช่างเหนือล้ำและกดดันอย่างยิ่ง! “เอาล่ะ ไปทางขวา ระยะสามร้อยฟุต โจมตีด้วยทุกอย่างที่เจ้ามี ทะลวงมันออกมา!” เสียงของปีศาจเฒ่าดังขึ้นในหัวของหลินหมิงอีกครั้ง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลินหมิงรวบรวมพลังปราณแท้ทั้งหมดไว้ที่หอกดาวหางม่วงแล้วใช้ท่า ‘รุ้งทะลวงฟัน’ ออกไปอีกครา! เสียงปะทะดังขึ้นราวกับม่านพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างแตกละเอียดลงภายใต้ปลายหอกของเขา ในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็พุ่งออกมาจากหมอกสีดำหนาทึบได้สำเร็จ ทุกสิ่งรอบตัวค่อยๆ เชื่องช้าลงและกลับคืนสู่สภาวะปกติ หมอกรอบกายจางลงจนกลายเป็นสีเทาอ่อน เขาสามารถมองเห็นดวงดาวรางๆ อยู่เบื้องบนได้แล้ว เขารอดมาได้! หลินหมิงผ่อนลมหายใจยาวแต่ยังไม่ยอมลดการระวังตัวลง เขาควบฝีเท้าต่อเนื่องอีกกว่าสิบลี้ก่อนจะหยุดลง “เมื่อครู่นี้มันคืออะไรกัน?” หลินหมิงเอ่ยถามปีศาจเฒ่า ปีศาจเฒ่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่มั่นใจนัก ก่อนจะตอบว่า “มันน่าจะเป็น... กระดูกเลือดมาร” “นั่นคืออะไร?” ในขณะที่หลินหมิงถามอยู่นั้น ผู้คนอีกหลายคนก็พากันรอดออกมาจากช่องว่างที่หลินหมิงทลายม่านหมอกออกมา หลังจากเหตุการณ์กะทันหันเมื่อครู่ จำนวนของพวกเขาลดลงจากสิบคนเหลือเพียงแปดคน ทุกคนต่างมีสีหน้าหวาดหวั่นและใบหน้าซีดเผือด มันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! ผู้ฝึกตนเหล่านี้ที่เดินบนเส้นทางแห่งการฆ่าฟันไม่เคยกลัวเขตแดนอันตรายถึงชีวิต ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่กล้าเดินทางมายังหอคอยแยกฟ้าตั้งแต่แรก ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อครู่นี้ วิธีการตายที่แสนน่าสังเวชเช่นนั้น กลับทิ้งความรู้สึกติดค้างไว้จนทำให้หนังหัวของพวกเขาชาวาบด้วยความหวาดกลัว “น้องชายผู้นี้ชื่อหลินหมิงใช่ไหม...” ซาด้า หัวหน้าหน่วยมองหลินหมิงด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นค่ายกลหมอกดำนั้นมาก่อนและไม่มีไอเดียเลยว่ามันจะทำลายลงได้อย่างไร เป็นไปได้มากว่าพวกเขาทั้งหมดอาจถูกกวาดล้างจนสิ้นซากไปแล้วข้างในนั้น แต่หลินหมิงกลับพุ่งฝ่าออกมาและนำทางทุกคนออกมาได้ “ใช่ครับ” หลินหมิงพยักหน้า “น้องชายหลิน เจ้ามองทะลุเขตแดนอันตรายเมื่อครู่แล้วค้นพบวิธีทำลายมันงั้นรึ?” ซาด้าสังเกตเห็นว่าตอนที่หลินหมิงพุ่งออกมา เขาได้เปลี่ยนทิศทางกะทันหันครั้งหนึ่ง นั่นเป็นเพราะสัญชาตญาณหรือเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างกันแน่? หลังจากซาด้าถามคำถามนี้ หลานซินก็มองหลินหมิงอย่างอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็มีแววตาเคลือบแคลงและสับสน หลินหมิงส่ายหน้าอย่างหนักแน่นแล้วกล่าวว่า “ข้าแค่คิดว่ายอมตายในขณะที่ต่อสู้ยังดีกว่ารอความตาย ข้าก็แค่พุ่งเข้าไปในทิศทางหนึ่งแบบสุ่มๆ ไม่นึกเลยว่าจะสามารถพุ่งออกมาได้เช่นนั้น” เมื่อหลินหมิงพูดจบ ซาด้าก็เผยสีหน้าเข้าใจ ความจริงแล้วเขาไม่เชื่อว่าหลินหมิงมีความสามารถมองทะลุหมอกดำนั้นได้ตั้งแต่แรก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หลินหมิงได้เข้าสู่ห้วงลึกปีศาจนิรันดร์ สำหรับเหล่าเยาวชนเผ่าอสูรคนอื่นๆ พวกเขารู้สึกหดหู่เมื่อได้ยินเช่นนั้น หากพวกเขารู้ล่วงหน้าแบบนี้ พวกเขาก็คงจะพุ่งออกมาแบบสุ่มๆ ไปแล้ว เหตุใดพวกเขาถึงนึกไม่ถึงกันนะ! พุ่งออกมาทีเดียวแล้วพาคนอื่นออกมาได้ ถือเป็นการวีรบุรุษช่วยโฉมงาม หากทำได้สำเร็จเขาอาจจะคว้าหัวใจของหลานซินมาครองก็ได้ ทว่ารัศมีและความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่นี้กลับถูกเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์แย่งชิงไปเสียได้ ผู้ฝึกตนเผ่าอสูรคนหนึ่งพึมพำอย่างขัดเคือง “ในห้วงลึกปีศาจนิรันดร์นี้ การพุ่งตัวหรือใช้กระบวนท่าแบบสุ่มสี่สุ่มห้าอาจแลกด้วยชีวิตได้ง่ายๆ สาเหตุที่เราตกไปอยู่ในจุดอันตรายเมื่อครู่ก็เพราะเจ้าคนบางคนตัดสินใจโจมตีมั่วๆ นั่นแหละ...” หลินหมิงย่อมได้ยินความอิจฉาในน้ำเสียงของเยาวชนผู้นั้น สำหรับความอิจฉาที่ไร้เหตุผลและไร้สาระเช่นนี้ หลินหมิงไม่อยากแม้แต่จะเสียเวลาใส่ใจ เขาและหลานซินไม่ได้เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันเสียด้วยซ้ำ ซาด้าไอออกมาเพื่อขัดจังหวะคำพูดของอสูรหนุ่มผู้นั้นแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ครั้งนี้โชคของเราถือเป็นเพราะน้องชายหลิน แต่คราวหน้าจำไว้ว่าอย่าได้บุ่มบ่ามเช่นนี้อีก ก่อนที่ใครจะทำอะไร ต้องมั่นใจว่าได้กดพลังของตนเองให้ต่ำที่สุดและอย่าเคลื่อนไหวใหญ่โต มิฉะนั้นเราอาจไปรบกวนตัวตนชั่วร้ายที่กำลังหลับใหลอยู่ลึกลงไปใต้ดิน” “เอาล่ะ เราจะพักกันสักครู่แล้วค่อยออกเดินทางต่อ” ซาด้าเงยหน้ามองดวงดาวเพื่อระบุตำแหน่งของตนอีกครั้ง แม้พวกเขาจะออกนอกเส้นทางเดิมไปบ้าง แต่ก็ถือว่าไม่มากนัก หลินหมิงไม่ได้สนใจคนอื่น เขาจมสติลงสู่ทะเลจิตวิญญาณและถามปีศาจเฒ่าต่อ “ปีศาจเฒ่า กระดูกเลือดมารคืออะไร?” ปีศาจเฒ่าตอบว่า “กระดูกเทพมารคือพลังงานที่หลงเหลือจากผู้อาวุโสสูงสุดหลังจากที่พวกเขาตายไป หลังจากถูกผนึกอยู่ใต้ดินเป็นเวลาหลายหมื่นหรือหลายแสนปี พลังงานนี้จะควบแน่นจนกลายเป็นผลึก มักจะอยู่ในรูปของลูกปัดแก้ว โดยปกติแล้วกระดูกเทพมารจะเป็นเพียงพลังงานบริสุทธิ์ เจตจำนงของเจ้าของได้สลายไปหมดแล้ว แต่บางครั้งก็มีข้อยกเว้น เช่น อาจมีผู้อาวุโสสูงสุดโบราณที่มีเจตจำนงแข็งแกร่งเกินไป หรือฝึกฝนวิชาแปลกประหลาดบางอย่าง ทำให้เจตจำนงนั้นหลงเหลือผ่านกาลเวลามาได้โดยไม่สลายไป เพียงแค่ค่อยๆ อ่อนกำลังลงเท่านั้น สุดท้ายเจตจำนงนี้จะหลอมรวมเข้ากับกระดูกเทพมาร ก่อให้เกิดกระดูกเทพมารชนิดพิเศษที่เรียกว่า กระดูกเลือดมาร กระดูกเทพมารประเภทนี้มีสติสัมปชัญญะเป็นของตนเอง และจะคอยดูดกลืนพลังเลือดของผู้ฝึกตนเพื่อฟื้นฟูจิตวิญญาณที่เสียหายของมัน หากมันได้รับพลังเลือดมากพอ มันอาจฝึกฝนจนกลายเป็นมารได้เลย!” เมื่อปีศาจเฒ่ากล่าวจบ หลินหมิงก็สูดลมหายใจเข้าลึก นี่เป็นโลกที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ทุกสิ่งแปลกประหลาดล้วนเป็นไปได้ กระดูกเทพมารสามารถหลอมรวมกับเจตจำนงจักรพรรดิ ถือกำเนิดมีสติสัมปชัญญะ แล้วยังฝึกฝนจนกลายเป็นมารได้อีก การคิดเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อเกินไป ทว่า... การใช้พลังเลือดเพื่อฟื้นฟูจิตวิญญาณที่เสียหาย... หลินหมิงชะงักไปทันที ลูกบาศก์เวทมนตร์ก็เช่นเดียวกัน! แม้แต่ปีศาจเฒ่าเองแต่เดิมก็ต้องการดูดกลืนพลังเลือดของยักษ์มารโบราณ โชคร้ายที่เขาแพ้ให้กับลูกบาศก์เวทมนตร์ไปเสียก่อน เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของหลินหมิงว่าภายในลูกบาศก์เวทมนตร์นั้น มีจิตวิญญาณที่บาดเจ็บแสนทรงพลังกำลังรอคอยพลังเลือดเพื่อซ่อมแซมตนเองอยู่ “ปีศาจเฒ่า กระดูกเลือดมารนี้คือสิ่งที่เรียกว่ากระดูกเทพมารระดับสวรรค์รึเปล่า?” “ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่มันไม่น่าจะใช่ระดับสวรรค์ น่าจะเป็นระดับปฐพีชั้นสูงเสียมากกว่า หากเจ้าได้มันมา ไม่เพียงแต่มันจะช่วยให้เจ้าทะลวงสู่ขั้นแก่นหมุนวนได้เร็วขึ้น แต่เจ้ายังสามารถใช้มันช่วยยกระดับจิตวิญญาณการต่อสู้ของเจ้าได้อีกด้วย กระดูกเลือดมารเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับการขัดเกลาจิตวิญญาณการต่อสู้อย่างแท้จริง!” ปีศาจเฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงยั่วยวน “มันจะดีแค่ไหนก็ช่างเถอะ ข้าคงไม่มีทางได้มันมาหรอก ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อครู่นี้แล้ว...” หลินหมิงส่ายหัวอย่างเสียดายเขารู้ดีว่าตนเองสามารถผลักดันได้ไกลแค่ไหน “เหอะๆ ก็ตามหลักแล้ว กระดูกเลือดมารไม่ใช่สิ่งที่ระดับการฝึกตนอย่างเจ้าจะไปยุ่งด้วยได้ แต่ว่า... เจ้ามีจิตวิญญาณการต่อสู้ และนั่นคืออาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เจ้าพึ่งพาได้!” “โอ้?” จิตใจของหลินหมิงสั่นไหว “ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างกระดูกเลือดมารกับกระดูกเทพมารทั่วไปคือ กระดูกเลือดมารนั้นมีเจตจำนงจักรพรรดิแฝงอยู่ หลังจากได้รับสติสัมปชัญญะเป็นของตัวเองแล้ว มันจะออกล่าและสังหารผู้ฝึกตนด้วยตนเองเพื่อดูดกลืนพลังเลือด ในแง่หนึ่งมันก็เหมือนกับแมงมุมที่รอให้ผู้ฝึกตนพุ่งเข้ามาติดใยของมัน! แต่วิธีการโจมตีของกระดูกเลือดมารคือการโจมตีทางเจตจำนง เจ้าอสูรโง่สองตัวเมื่อครู่นี้พ่ายแพ้ในโลกแห่งเจตจำนงโดยกระดูกเลือดมารตัวนั้น นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาไม่สามารถเรียกการต่อต้านใดๆ ออกมาได้เลยในโลกแห่งความจริง” “แต่เจ้าต่างออกไป เจ้ามีจิตวิญญาณการต่อสู้ เจ้าไม่เหมือนพวกมันเลยสักนิด!” หลินหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเส้นทางจักรพรรดิ เขายังจำช่องว่างมหาศาลระหว่างตัวเขากับจิตวิญญาณการต่อสู้ของจักรพรรดิได้แม่นยำ เขาอดถามไม่ได้ว่า “จิตวิญญาณการต่อสู้ของข้ายังอยู่ในขั้นเริ่มต้นเท่านั้น แต่ยอดฝีมือโบราณที่ทิ้งกระดูกเลือดมารไว้นั้นน่าจะไปถึงขั้นจิตวิญญาณการต่อสู้สมบูรณ์แบบแล้ว ข้าเกรงว่าตัวข้ายังห่างไกลจากการเป็นคู่ต่อสู้ของมัน” ปีศาจเฒ่าส่ายหัวสุนัขของเขาและเผยสีหน้ายิ้มเยาะอย่างพอใจที่ตนรู้มากกว่าหลินหมิง “ยอดฝีมือโบราณผู้นั้นไปถึงขั้นจิตวิญญาณการต่อสู้สมบูรณ์แบบแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งกระดูกเลือดมารไว้ได้ แต่ผู้อาวุโสสูงสุดโบราณผู้นั้นตายไปนานเกินไปแล้ว น่าจะผ่านไปอย่างน้อยหลายหมื่นหรือหลายแสนปี ตลอดกาลเวลาที่ผ่านไป แม้แต่เจตจำนงที่ทรงพลังนั้นก็ย่อมต้องอ่อนกำลังลงช้าๆ กระดูกเลือดมารนี้มีเจตจำนงนั้นอยู่ก็จริง แต่มันไม่มีความเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่ตายไปแล้ว มันเป็นเพียงมารเลือดที่ขึ้นอยู่กับการกลืนกินพลังเลือดผู้อื่นเพื่อเสริมสร้างสติสัมปชัญญะและฝึกฝนจนกลายเป็นมารที่แท้จริง พลังที่แท้จริงของมันไม่ได้มากกว่าเจ้าเท่าใดนัก ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถพุ่งหนีออกมาได้จริงๆ หรือ?” คำพูดของปีศาจเฒ่าทำให้หัวใจของหลินหมิงสั่นไหวยิ่งขึ้นไปอีก หากเขาสามารถครอบครองกระดูกเลือดมารนี้ได้ ประโยชน์ที่ได้รับนั้นชัดเจนยิ่งนัก หลังจากทะลวงสู่ขั้นแก่นหมุนวน เขาก็จะมีพลังมากพอที่จะหวนคืนสู่ภูมิภาคขอบฟ้าใต้! ภูมิภาคขอบฟ้าใต้คือสถานที่ที่หลินหมิงเป็นห่วงอยู่เสมอ เขาปรารถนาที่จะกลับไปเดี๋ยวนี้ “ข้าจะตามหามันได้อย่างไร?” หลินหมิงถาม “ฮี่ๆๆ ก็แค่ทำตามที่ข้าบอกแล้วเจ้าจะรอดปลอดภัย แต่ว่า... ข้ามีเงื่อนไข คือหลังจากได้กระดูกเลือดมารมาแล้ว ข้าต้องได้ครึ่งหนึ่ง!” “ตกลง!” หลินหมิงคิดเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบรับ กระดูกเลือดมารแต่เดิมเป็นสมบัติที่เกี่ยวข้องกับเจตจำนง มันยังสามารถขัดเกลาจิตวิญญาณการต่อสู้ได้ ซึ่งก็น่าจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฟื้นฟูจิตวิญญาณที่เสียหายของปีศาจเฒ่า หากไม่มีปีศาจเฒ่า หลินหมิงก็คงไม่กล้าคิดที่จะจับกระดูกเลือดมารตัวนี้ อีกอย่างเขากับปีศาจเฒ่าก็มีสัมพันธ์แบบต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ต่างคนต่างช่วยกันหาสิ่งที่จำเป็น เขาได้รับการช่วยเหลือจากปีศาจเฒ่ามาหลายครั้ง การแบ่งกระดูกเลือดมารให้ครึ่งหนึ่งจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล “เอาล่ะ ตอนนี้ข้าจะบอกจุดสำคัญในการจับกระดูกเลือดมารให้เจ้า...” วิธีในการจับกระดูกเลือดมารนั้นเรียบง่ายกว่าที่หลินหมิงคิดไว้มาก หลังจากเข้าใจกระบวนการคร่าวๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปยังบริเวณหมอกดำหนาทึบนั่น “หลินหมิง เจ้าจะไปไหน?” เมื่อเห็นหลินหมิงเดินกลับไปยังเขตแดนอันตรายนั้น ซาด้าก็รู้สึกขนลุกซู่ หลินหมิงคิดจะกลับไปที่นั่นจริงๆ รึ? หลินหมิงส่ายหน้าแล้วโกหกอย่างแนบเนียน “ตอนที่ข้าโจมตีออกมาเมื่อครู่ พลังมันรุนแรงเกินไปและข้าพุ่งตัวเร็วเกินไปจนทำแหวนมิติหล่นไว้ที่นั่น ในนั้นมีของสำคัญบางอย่าง ข้าจึงต้องกลับไปหามัน” ทำแหวนมิติหล่น? นั่นมันสะเพร่าเกินไปหน่อยไม่ใช่รึ! โดยปกติผู้ฝึกตนจะทิ้งร่องรอยการรับรู้ไว้ที่แหวนมิติของตนเสมอเพื่อให้รู้ทันทีเมื่อมันหล่นหาย แต่ในสถานการณ์ที่แตกตื่นและโกลาหลอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น การทำหล่นในขณะที่เผลอไผลก็อาจเป็นไปได้ “ของในแหวนมิติของเจ้าจะล้ำค่าแค่ไหน ก็ไม่เท่ากับชีวิตของเจ้าหรอก!” เสียงใสๆ ดังขึ้น ผู้ที่พูดคือหลานซิน ในความคิดของนาง หากหลินหมิงกลับไป เขาก็อาจไม่โชคดีเหมือนตอนที่หนีออกมาได้อีก เป็นไปได้มากว่าเขาอาจต้องตาย ท่านเจ้าเมืองขี้เถ้าดำจ้องมองหลินหมิงราวกับว่าเขาเป็นคนโง่เง่าไร้ความสามารถ เยาวชนเผ่าอสูรคนอื่นๆ ต่างก็มองหลินหมิงด้วยสีหน้าสมน้ำหน้า พวกเขาส่วนใหญ่คิดว่าหากหลินหมิงกลับไปตอนนี้ โอกาสที่จะรอดชีวิตออกมาจากเขตอันตรายนั้นมีน้อยนิดเต็มที “น้องชายหลิน ในแหวนมิติของเจ้ามีอะไร? หากเป็นทรัพยากร ท่านหัวหน้าเจ้าเมืองจะชดเชยให้เจ้าเอง” ท่านเจ้าเมืองเลือดอัคคีกล่าว ก่อนจะส่งเสียงผ่านปราณแท้ไปว่า “ภารกิจหลักของเราครั้งนี้คือการเข้าสู่เขต 1200 ลี้เพื่อค้นหาโชคลาภให้ท่านหัวหน้าเจ้าเมือง นี่คือเป้าหมายสำคัญที่สุดของเรา หากมันเป็นแค่ทรัพย์สินส่วนตัวก็ลืมมันไปเสียเถิด” เมื่อได้ยินการส่งเสียงผ่านปราณแท้ของท่านเจ้าเมืองเลือดอัคคี หลินหมิงก็รู้สึกสงสารเขาจับใจ เลือดอัคคีผู้นี้กระตือรือร้นที่จะบุกเข้าไปในเขตอันตรายเพียงเพื่อแสวงหาโชคลาภให้ผู้อื่น “พี่เลือดอัคคี แหวนวงนั้นมีประโยชน์กับข้าจริงๆ ในนั้นมีอาวุธ โอสถ และธงค่ายกลที่เกี่ยวข้องกับพลังต่อสู้ของข้าอย่างมาก” หลินหมิงโกหกอีกครั้ง “เอาล่ะ งั้นเจ้าก็ไปเถอะ รีบกลับมาให้เร็วที่สุด” ท่านเจ้าเมืองเลือดอัคคีไม่มีทางเลือกนอกจากยอมปล่อย “หลินหมิง เราจะรอเจ้าแค่หนึ่งชั่วโมง หากเจ้าไม่กลับมาก่อนหน้านั้น เราก็จะออกเดินทางกันต่อ” เมื่อเห็นหลินหมิงยืนกรานที่จะกลับไป ซาด้าก็ทำได้เพียงพูดแค่นี้ หลินหมิงพยักหน้า “ตกลง”