บทที่ 211 พลิกผันกลายเป็นศัตรู “ไม่นึกเลยว่าเราจะได้พบกันเร็วขนาดนี้!” ชายคนนั้นกล่าวพลางกอดอก สายตาจ้องมองไปที่เจ้าอ้วนและเฉินเสวี่ยไห่อย่างประเมิน เมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองซีดเผือดและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมา “ดูเหมือนพวกแกจะรู้ตัวแล้วสินะว่าหนีไปไม่พ้นในคราวนี้ ก็จริงของมัน ด้วยพลังแค่ระดับยอดฝีมือวิญญาณจารย์ของพวกแกสองคน จะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้กับพวกเราได้!?” “ถ้าพวกแกยอมปล่อยพวกเราไปตอนนี้ เราจะมอบทุกอย่างที่มีให้ และรับประกันว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด” เฉินเสวี่ยไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสงบเอาไว้ “ฮ่าฮ่าฮ่า!” คนกลุ่มนั้นพากันหัวเราะร่า หญิงสาวรูปร่างเย้ายวนในกลุ่มเหลือบมองชายหนุ่มทั้งสองแล้วเอ่ยขึ้นว่า “หลังจากฆ่าพวกแกแล้ว ทุกอย่างบนตัวพวกแกก็ตกเป็นของเราอยู่ดี อีกอย่าง มีแค่คนตายเท่านั้นที่เก็บความลับได้ดีที่สุด” “อืม พูดถูก พูดถูก” หัวหน้ากลุ่มยื่นมือไปโอบกอดหญิงสาวคนนั้นไว้พลางจ้องมองชายหนุ่มทั้งสองที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีหมองคล้ำ แววตาของเขาฉายประกายอำมหิตก่อนจะกล่าวว่า “แต่ข้ายังพอมีทางรอดให้พวกแกนะ” เขาหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสองหันมามองด้วยสายตาที่มีความหวัง จากนั้นจึงยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าคนหนึ่งในพวกแกฆ่าอีกคน ข้าจะปล่อยให้คนที่รอดชีวิตไปได้ และจะไม่ตามล่าพวกแกอีกต่อไป พวกแกคิดว่ายังไงล่ะ?” เมื่อเฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้น คิ้วของนางก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดผ่านร่างที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองเจ้าอ้วนและเฉินเสวี่ยไห่ นางเองก็นึกสงสัยว่าทั้งสองจะเลือกทางไหนในสถานการณ์เช่นนี้ “อย่าหวังว่าจะมาเสี้ยมให้พวกเราแตกคอกัน! พวกเราไม่มีวันยอมให้แกสมหวังหรอก!” เจ้าอ้วนคำรามด้วยความโกรธ หมัดที่กำแน่นของเขามีพลังวิญญาณพลุ่งพล่านออกมาจากภายในร่างกาย แม้จะรู้ดีว่าไม่มีทางชนะ แต่เขาก็ยังพร้อมที่จะสู้ตาย! อย่างไรก็ตาม คำพูดของชายใจโฉดได้สร้างแรงกระเพื่อมในใจของเฉินเสวี่ยไห่ บางทีเขาอาจรู้ดีว่าต้องตายแน่ๆ จึงเลื่อนมือไปที่เอวอย่างกระวนกระวายใจ เขาเหลือบมองชายที่ชื่อหลี่และสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยการสนับสนุนของอีกฝ่าย จากนั้นเขาก็กัดฟันกรอดแล้วตะโกนออกมา “เจ้าอ้วน! ข้าขอโทษ!” ในจังหวะเดียวกับที่เสียงนั้นดังขึ้น เขาก็ชักกริชที่เอวออกมาแล้วแทงเข้าใส่แผ่นหลังของเจ้าอ้วนที่เพิ่งหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่วอย่างแรง “อั่ก!” เสียงร้องด้วยความตกใจหลุดออกมาจากปากของเจ้าอ้วน เขาถูกเฟิ่งจิ่วกระชากตัวหลบ ทำให้เสียหลักจนล้มลงไปกองกับพื้น ฉากนั้นไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าอ้วนตกตะลึงจนพูดไม่ออก แม้แต่เฉินเสวี่ยไห่ที่แทงกริชออกไปก็ยังชะงัก เขาจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วสะบัดกริชในมือ พุ่งตัวกระโจนเข้าใส่เจ้าอ้วนที่ล้มอยู่บนพื้นอีกครั้ง เมื่อเห็นเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วก็เลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้มพลางกล่าวว่า “ต่อให้เจ้าฆ่าเจ้าอ้วนไป พวกมันก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปหรอก” เจ้าอ้วนได้สติกลับมาในตอนนั้น เมื่อเห็นสหายของตนถือกริชพุ่งเข้าใส่ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและผิดหวัง “อาไห่! แกทำแบบนี้ได้ยังไง!?” แม้จะโกรธและนั่งอยู่บนพื้น แต่เขาก็ยกเท้าขึ้นถีบ แรงถีบที่แฝงไปด้วยพลังวิญญาณทำให้เฉินเสวี่ยไห่กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หลังจากล้มเหลวในการฆ่าเจ้าอ้วนถึงสองครั้งติดกัน ความอับอายของเฉินเสวี่ยไห่ก็เปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง เขาหันไปจ้องเขม็งที่เฟิ่งจิ่ว ราวกับขาดสติสัมปชัญญะ เขาแผดเสียงคำรามลั่นขณะพุ่งตัวเข้าใส่เฟิ่งจิ่วที่ยังคงยืนกอดอกราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง “ทั้งหมดเป็นความผิดของแก! ข้าจะฆ่าแก!”