บทที่ 32 แปลกประหลาดทว่าคุ้นเคย “ช่างเป็นความบังเอิญที่น่าประหลาดใจเสียจริง!” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตาฉายแววเย็นเยียบ เมืองเมฆาคล้อยอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ต่อให้เร่งรีบเดินทางก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน เหตุใดนางถึงมาไกลถึงเพียงนี้ได้? แล้วยังมีมู่หรงอี้เซวียนนั่นอีก? สายตาของนางหยุดอยู่ที่มู่หรงอี้เซวียนชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ทันสังเกตว่าเฟิงชิงเกอคนนี้ไม่ใช่เฟิงชิงเกอคนเดิมอีกต่อไป ในวินาทีนั้นนางก็นึกสงสัยขึ้นมา ผู้ชายตัดสินคนเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้นหรือ? สายตาของนางไม่ได้จับจ้องอยู่ที่คนทั้งสองนานนัก เพราะไม่นานนางก็พบว่ารอบตัวนางทั้งใกล้และไกล มีกลุ่มคนจำนวนไม่น้อยกำลังมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า บางกลุ่มยังอยู่ห่างจากนางพอสมควร ในขณะที่บางกลุ่มอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งที่พบเห็นมาตลอดการเดินทาง แววตาของนางก็วูบไหวขณะที่ตั้งสติแล้วคิดกับตัวเองว่า ‘ในส่วนลึกของป่าเก้าด่านมีสิ่งใดกันแน่? ถึงได้ดึงดูดให้ผู้คนมากมายแห่แหนกันเข้ามาข้างในนี้!’ ในขณะที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความอาฆาตจ้องมองมาที่นาง นางรีบหันขวับไปมองและสายตานั้นก็ทำให้นางถึงกับคิ้วกระตุกอย่างอดไม่ได้ “หมีดำงั้นหรือ!?” ห่างออกไปเพียงห้าเมตรจากจุดที่นางยืน มีหมีดำสูงประมาณสองถึงสามเมตรกำลังหมอบอยู่ มันแยกเขี้ยวที่แหลมคมจ้องมองนางด้วยความดุร้าย ร่างที่หมอบอยู่ดูเหมือนจะค่อยๆ ย่องเข้ามาใกล้นางอย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อถูกนางพบตัว หมีดำตัวมหึมาก็เงยหน้าขึ้นส่งเสียงคำรามก้องแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที “โฮก!” เสียงคำรามอันกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของหมีดำทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย เสียงนั้นดังกังวานออกมาจากยอดเขาสูง และเพียงชั่วครู่ก็กระจายไปทั่วบริเวณโดยรอบ จนกลุ่มคนที่อยู่ในป่าต่างได้ยินกันถ้วนหน้า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมีดำร่างยักษ์เช่นนี้ เฟิงจิ่วไม่คิดว่าตนจะมีโอกาสชนะในการต่อสู้กับมัน นางจึงรีบฉวยโอกาสหมอบต่ำแล้วสไลด์ตัวไปด้านข้างในจังหวะที่หมีดำพุ่งเข้าใส่ พร้อมกับเรียกใช้พลังลึกลับและใช้ท่วงท่าเคลื่อนไหวอันแปลกตาเร่งฝีเท้าวิ่งหนีไปยังเชิงเขาอย่างรวดเร็ว “โฮก! โฮก!” การพุ่งเข้าใส่ของหมีดำตัวยักษ์คว้าน้ำเหลว มันเงยหน้าขึ้นคำรามอีกสองครั้ง ร่างมหึมาของมันหมุนกลับแล้วพุ่งตัวตามล่าเฟิงจิ่วไปด้วยความเร็วสูงอย่างดุเดือด “บัดซบ! ยังมีอีกตัว!” ขณะที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปยังเชิงเขา เฟิงจิ่วก็เหลือบไปเห็นหมีสีน้ำตาลอีกตัวที่โผล่ออกมาดักหน้า ทำให้นางอดสบถออกมาไม่ได้ “วันนี้มันวันซวยอะไรกันนักหนา!” ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วเพื่อหาเส้นทางหลบหนี... กลุ่มคนที่กำลังเดินทางลึกเข้าไปในป่าซึ่งอยู่ในพื้นที่รอบยอดเขา เมื่อได้ยินเสียงคำรามของหมีดำต่างก็หยุดชะงักและแหงนหน้ามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น หมีดำนั้นมีพลังมหาศาลในการต่อสู้ และหมีดำในป่าเก้าด่านไม่ใช่หมีดำธรรมดา แต่เป็นสัตว์อสูรระดับสูงขั้นที่สอง ต่อให้รวมกลุ่มกันมากกว่าสิบคน นักรบที่อยู่ในช่วงเริ่มต้นของระดับพลังลึกลับก็ไม่มีทางล่าหมีดำระดับสูงขั้นที่สองได้ ดังนั้นทุกคนที่กล้าก้าวเข้ามาในป่าแห่งนี้ต่างรู้ดีว่า หากเห็นหมีดำจากระยะไกล พวกเขาต้องหลีกเลี่ยงและไม่เผชิญหน้ากับพวกมันในการต่อสู้ ทางด้านทิศตะวันตกของป่า หัวใจของมู่หรงอี้เซวียนกระตุกวูบ ฝีเท้าของเขาหยุดลงกะทันหันก่อนจะหันกลับไปมองทางยอดเขาอย่างรวดเร็ว “พี่ใหญ่มู่หรง มีอะไรหรือคะ?” เฟิงชิงเกอในชุดกระโปรงสีฟ้าพริ้วไหวเอ่ยถาม ใบหน้าสวยไร้ที่ติของนางฉายแววเป็นกังวล เมื่อเห็นเขายังคงจดจ้องไปยังยอดเขาอย่างไม่วางตา นางจึงหันไปมองในทิศทางเดียวกันแต่กลับไม่เห็นสิ่งใดเลย “ไม่มีอะไร” เขาตอบพลางส่ายหน้าและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับคนข้างกาย ทว่าความรู้สึกแปลกแยกในใจเขากลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่า... หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ไม่ใช่เฟิงชิงเกอที่เขารู้จักเลยแม้แต่น้อย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาใช้เวลาร่วมกัน นางอยู่ตรงหน้าเขาตลอดเวลา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนอย่างที่เคยรู้สึกเวลาอยู่กับนางในอดีต และสายตาที่เพิ่งกวาดมองผ่านไปเมื่อครู่ ถึงแม้จะเป็นของคนที่ไม่รู้จัก แต่ไม่รู้ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยนัก...