บทที่ 34 การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจและไม่อาจเข้าใจได้ ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างสงบนิ่งนั้น หัวใจของนางพลันเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ นางยกมือขึ้นแตะแก้มแล้วเอ่ยถามเบาๆ “ทำไมพี่มู่หรงถึงมองข้าเช่นนี้เจ้าคะ? บนหน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?” เขาไม่ตอบคำถาม เพียงแต่แย้มยิ้มอย่างงดงาม “เราเดินทางกันต่อเถอะ!” จากนั้นเขาก็หันหลังแล้วออกเดินนำหน้าไป เฟิ่งชิงเกอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้าวตามไปเคียงข้างขณะที่ทั้งสองมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า ระหว่างที่เดิน นางจะเหลือบมองใบหน้าอันสง่างามของเขาเป็นระยะ เขาช่างสมบูรณ์แบบและอ่อนโยนเหลือเกิน ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของนางตกอยู่ในภวังค์ความรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทำให้หัวใจของนางสั่นไหวและหลงใหลในตัวเขา ถึงแม้ว่านั่นจะหมายความว่านางต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ใบหน้าของผู้อื่น แต่นางก็ไม่มีความเสียใจใดๆ ทั้งสิ้น... ในทางกลับกัน เฟิ่งจิ่วกลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างย่ำแย่ เพราะหมีสองตัวที่ไล่ตามหลังนางมานั้น วิ่งไล่กวดนางมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว ตอนแรกนางคิดว่าจะสลัดพวกมันทิ้งได้อย่างง่ายดาย แต่ความเร็วในการวิ่งของหมีทั้งสองตัวนั้นกลับรวดเร็วเกินคาด ในระหว่างที่กำลังวิ่งหนี แรงสั่นสะเทือนที่นางสัมผัสได้ใต้ฝ่าเท้าและเสียงคำรามก้องที่ดังมาจากด้านหลังเป็นระยะ ทำให้นางไม่อาจลดความเร็วลงได้เลยแม้แต่น้อย นางไม่อาจลดความเร็วได้ แต่ถ้าให้วิ่งด้วยความเร็วขนาดนี้ต่อไปเรื่อยๆ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงทนไม่ไหว! “โธ่เว้ย! เลิกตามข้าสักที! ถ้าเจ้าทำให้ข้าโกรธ ข้าจะสู้ตายกับพวกเจ้าจริงๆ ด้วย!” นางตะโกนพร้อมกับเงยหน้าขึ้น ความเร็วของนางไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แต่เริ่มจะหอบหายใจออกมาเบาๆ แล้ว นางก็แค่หยิบสมุนไพรวิเศษมาแค่ต้นเดียวเองนะ! ถึงกับต้องไล่ตามนางมานานกว่าสองชั่วโมงเลยเชียวหรือ!? “โฮก! โฮก!” คำตอบเดียวที่นางได้รับมีเพียงเสียงคำรามดังสนั่นจากหมีทั้งสองตัวที่ยังคงความเร็วไว้ไม่เปลี่ยนแปลง นางเหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรงต้นหนึ่งอยู่ข้างหน้า นางหันไปมองด้านหลังขณะหอบหายใจถี่ก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อเข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่ นางก็ย่อเข่าลงเล็กน้อยแล้วกระโดดขึ้นไป มือคว้ากิ่งไม้ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปบนกิ่งไม้และปีนขึ้นไปบนต้นไม้นั้นอย่างรวดเร็ว “ฟู่ว! เหนื่อยชะมัด” นางเลิกวิ่งแล้ว นางนั่งหอบหายใจอย่างหนักอยู่บนกิ่งไม้สูงพลางมองดูหมีสองตัวที่ไล่ตามมาติดๆ มาถึงโคนต้นไม้ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ จากนั้นหมีทั้งสองก็พยายามใช้กรงเล็บทั้งสี่ปีนป่ายขึ้นมา โชคดีที่ต้นไม้ที่นางเลือกไม่เพียงแต่แข็งแรง แต่เปลือกไม้ยังเรียบและลื่น ทำให้ปีนขึ้นมาได้ยาก “ปึก!” เป็นไปตามคาด หมีตัวหนึ่งที่ปีนขึ้นมาได้สูงจากพื้นประมาณหนึ่งเมตรก็ร่วงลงไปนอนกองกับพื้น กรงเล็บทั้งสี่ตะเกียกตะกายอยู่กลางอากาศ เฟิ่งจิ่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นภาพนั้น “แต่ว่า สมุนไพรวิเศษต้นนี้มันมีผลยังไงกันแน่? ทำไมถึงทำให้พวกเจ้าต้องไล่ตามข้าอย่างไม่ลดละนานขนาดนี้?” นางหยิบสมุนไพรที่เก็บมาได้ก่อนหน้านี้ออกมาจากถุงจักรวาลเพื่อดูมัน และเนื่องจากนางไม่เคยเห็นมันมาก่อน นางจึงไม่รู้ว่ามันมีสรรพคุณอย่างไร “โฮก! โฮก!” หมีสองตัวที่อยู่ใต้ต้นไม้เมื่อเห็นนางหยิบสมุนไพรวิเศษออกมา ก็เริ่มคำรามเสียงดังสนั่นอีกครั้ง เมื่อปีนต้นไม้ไม่ได้ หมีทั้งสองจึงร่วมแรงกันเขย่าต้นไม้ ดูเหมือนพวกมันคิดจะเขย่านางให้ร่วงลงมา ต้นไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกือบทำให้นางร่วงลงมา นางใช้มือข้างหนึ่งเกาะต้นไม้ไว้แน่นแล้วตะโกนลงไปว่า “พวกเจ้ายังไม่เหนื่อยอีกหรือ? คิดจะแย่งสมุนไพรวิเศษนี้ไปจากข้าเหรอ? ฝันไปเถอะ!” “โฮก! โฮก โฮก โฮก โฮก!” หมีทั้งสองตัวโกรธจัด เสียงคำรามด้วยความโมโหดังไม่ขาดสาย เขย่าต้นไม้จนเฟิ่งจิ่วคิดว่านางคงอยู่บนนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ดังนั้นนางจึงเก็บสมุนไพรวิเศษไว้แล้วเริ่มมองไปรอบๆ คิดจะกระโดดจากต้นนี้ไปอีกต้นเพื่อหาทางหนี ทว่า ทันทีที่นางลุกขึ้นยืน ท้องฟ้าพลันส่งเสียงกัมปนาทดังสนั่น ราวกับเสียงสายฟ้าฟาดที่ดังลงมาจากก้อนเมฆ คลื่นพลังกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า ลมกระโชกแรงพัดพาเอาพลังกดดันนั้นมาด้วย สายลมรุนแรงจนต้นไม้ในป่าโอนเอนไปมา และใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นถูกพัดปลิวว่อนไปในอากาศด้วยกระแสลมหมุนวน “วู้ว วู้ว อา...” “โฮก!” “วู้ว!” เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของสัตว์ป่านานาชนิดในป่าดังขึ้น กลายเป็นวงซิมโฟนีที่ไม่ประสานเสียงของเสียงสัตว์ที่ดังก้องไปทั่วทั้งป่า ในขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วก็เห็นหมีร่างยักษ์สองตัวที่ใต้ต้นไม้ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยอาการสั่นเทา พวกมันขดตัวอยู่ด้วยความหวาดกลัว...