บทที่ 3 - เข้าสู่ระบบ "พี่ชาย... แบบนี้มันจะดีจริงๆ เหรอคะ?" เม่ยหลินแอบมองเลียมที่กำลังง่วนกับการปรุงอาหารมื้อใหญ่สำหรับพวกเขาทั้งสองคนด้วยเตาตั้งโต๊ะเพียงหัวเดียวที่มีอยู่ "แน่นอนสิ ทั้งคู่เรายังอยู่ในวัยเจริญเติบโตนะ ต้องได้รับสารอาหารเยอะๆ หน่อย" เนื่องจากห้องพักเป็นเพียงอพาร์ตเมนต์แบบสตูดิโอขนาดเล็ก เธอจึงมองเห็นพี่ชายที่กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางปาดเหงื่อในขณะที่เขารังสรรค์อาหารหลากหลายเมนูด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าได้อย่างชัดเจน กลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอจนทำให้เธอไม่สามารถมีสมาธิกับการทำการบ้านได้เลย พี่ชายของเธอไปหัดทำอาหารเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เด็กสาวตัวน้อยยืนขึ้นแล้วเดินตรงไปหาเลียมพลางทำท่าเหมือนน้ำลายจะหก "พี่คะ แล้วเรื่องโรงเรียนล่ะ? สองวันที่ผ่านมาพี่ไม่ได้ไปโรงเรียนเลยนะ?" "โรงเรียนเหรอ? ฮ่าๆๆ" เลียมอยากจะระเบิดหัวเราะออกมาดังๆ แล้วบอกไปเหลือเกินว่าสถาบันการศึกษาเหล่านั้นกำลังจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าเพียงใดในอนาคตอันใกล้ แต่เขากลับทำเพียงลูบหัวน้องสาวเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม "พี่มันหัวไม่ดีน่ะ เพราะฉะนั้นพี่คงต้องหวังพึ่งเม่ยเม่ยให้ตั้งใจเรียน จะได้มาช่วยพี่ในอนาคตนะ" "โธ่... อย่าพูดแบบนั้นสิคะพี่" เด็กสาวตัวน้อยทำหน้ามุ่ยพลางพองลมจนแก้มป่อง สองพี่น้องหยอกล้อและพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารมื้อหรูตรงหน้า มันนานมากแล้วที่เลียมไม่ได้ลิ้มรสอาหารที่มีความสุขแบบนี้ ในชีวิตก่อน เขาใช้ชีวิตไม่ต่างจากสุนัขจรจัดตัวหนึ่ง เขาอ่อนแอเกินกว่าจะดูแลน้องสาวได้ และในท้ายที่สุด เขาก็ไม่สามารถปกป้องเธอไว้ได้เมื่อเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องพวกนั้นซ้ำรอยเดิมอีกเป็นอันขาด แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมาก่อนจะจางหายไป และริมฝีปากของเขาก็กลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง ทั้งคู่พูดคุยและหัวเราะกันอยู่ครู่ใหญ่ หลังจากนั้นเม่ยหลินก็กลับไปทำการบ้านต่อ ส่วนเลียมนั่งลงข้างๆ เธอพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเพียงบานเดียวของอพาร์ตเมนต์ ยังเหลือเวลาอีก 6 ชั่วโมง การอัปเดตแพตช์และการเข้ามาแทนที่วิดีโอเกมในปัจจุบันทั้งหมดด้วย "อีโวลูชันออนไลน์" (Evolution Online) จะเกิดขึ้นในเย็นวันนี้ตอนเวลา 16:00 น. ตรง! เลียมจ้องมองไปยังแคปซูลเกมซึ่งตอนนี้กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งของห้องนั่งเล่น แม้อนาคตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จะยังคงทำให้เขาหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความตื่นเต้นและความคาดหวังลึกๆ ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด เขาได้วางแผนการคร่าวๆ ไว้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ดังนั้นเมื่อไม่มีอะไรให้ทำมากนัก เขาจึงตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเวลา 15:30 น. และตัดสินใจงีบหลับสักพัก แต่น่าเสียดายที่เขาตื่นเต้นเกินกว่าจะหลับลงได้ แถมแสงแดดด้านนอกยังแผดเผาลงมาอย่างรุนแรงราวกับจะจองเวรจองกรรม แม้าพวกเขาจะอยู่ชั้นล่างสุด แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุของฤดูร้อน เลียมเดาะลิ้นขัดใจก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบไอศกรีมแท่งจากช่องแช่แข็งออกมาสองแท่ง เขายื่นให้เม่ยหลินแท่งหนึ่งและส่วนตัวเองก็กัดอีกแท่งกิน เขาเห็นน้องสาวผู้ขยันขันแข็งกลับไปตั้งหน้าตั้งตาเรียนต่อทันทีแม้ในขณะที่กำลังกินไอศกรีมอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "ถ้าเธอพยายามหนักขนาดนี้... พี่ว่ามันก็ถึงเวลาที่พี่ต้องเริ่มบ้างแล้วล่ะ..." เดิมทีเลียมตั้งใจจะเริ่มทุกอย่างพร้อมกับการอัปเดตแพตช์เพื่อขอเวลาพักหายใจสักหน่อย แต่ในเมื่อน้องสาวจอมขยันทำให้เขาต้องรู้สึกละอายใจ เขาจึงตัดสินใจที่จะยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยเป็นอย่างน้อย เขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว จากนั้นจึงเริ่มทำชุดท่าออกกำลังกายที่ดูแปลกตา ร่างกายของเขายังคงผอมแห้งติดกระดูกเพราะเพิ่งจะกลับมาเริ่มกินอิ่มหนำได้เพียงไม่กี่วัน ดังนั้นท่าทางต่างๆ ที่เขาทำจึงดูโงนเงนและเก้งก้างอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่นาที เขาก็สามารถจัดท่าทางที่เคยสั่นคลอนให้มั่นคงและควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ เหงื่อไหลโทรมกายที่ซูบผอมของเขาราวกับสายน้ำ จนทำให้น้องสาวตัวน้อยตกใจแทบสิ้นสติ "พี่คะ! กระดูกจะหักเอาได้นะ! อ๊ายยย..." เม่ยหลินตะโกนลั่นเมื่อเห็นเขาบิดร่างกายไปมาในท่วงท่าต่างๆ ราวกับขนมเพรตเซล อย่างแรกเลยคือพี่ชายของเธอดูเหมือนโครงกระดูกที่กำลังออกกำลังกาย และอย่างที่สองคือ ท่าทางประหลาดๆ พวกนี้มันคืออะไรกันเนี่ย? และเมื่อเขาทำท่าทางที่เธอพอจะจดจำได้ มันกลับยิ่งทำให้เธอหวาดเสียวเข้าไปใหญ่ เพราะเลียมกำลังยืนกลับหัวโดยใช้เพียงนิ้วชี้ข้างเดียวพยุงร่างกายทั้งหมดเอาไว้ แม้จะถูกน้องสาวมองด้วยความวิตกกังวล แต่เลียมก็ยังคงออกกำลังกายต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง ก่อนจะจบลงด้วยท่าหมอบเพื่อผ่อนคลายร่างกาย เพียงชั่วพริบตา เวลาก็ล่วงเลยมาถึง 15:50 น. เลียมรู้ดีว่าถึงเวลาแล้ว "เม่ยเม่ย มานี่สิ" เขาโบกมือเรียกน้องสาว "ตอนนี้พี่ล็อกประตูแล้วนะ อย่าเปิดให้ใครเด็ดขาดไม่ว่าใครจะมาเคาะก็ตาม อย่าออกไปข้างนอก และพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปโรงเรียนด้วย" "มีอาหารอยู่ในตู้เย็นถ้าเธอหิว ถ้าเบื่อก็ดูทีวีไปนะ ขยับตัวกระโดดโลดเต้นบ้าง อย่าแค่นั่งเฉยๆ ตลอดเวลา แล้วก็ห้ามแตะต้องแคปซูลเกมนี่ด้วยล่ะ เป็นเด็กดีแล้วนั่งรอพี่อยู่ที่นี่นะ ตกลงไหม?" เลียมลูบหัวเธอและกำชับด้วยความใส่ใจ เขารู้ดีว่าน้องสาวเทิดทูนเขามากและไม่เคยขัดคำสั่งเลยสักครั้ง นั่นคือเหตุผลที่เขาเชื่อใจเธอและไม่ไปเช่าอพาร์ตเมนต์อีกแห่งเพื่อวางแคปซูลเกม หลังจากสั่งเสียสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำอีกสองสามอย่าง เขาก็รีบมุดเข้าไปในแคปซูล เปิดและปิดมันตามหลังอย่างรวดเร็ว ภายในมืดสนิทซึ่งเป็นเรื่องดี เพราะไม่เช่นนั้นผู้เล่นอาจจะรู้สึกอึดอัดจากโรคกลัวที่แคบได้ แคปซูลถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เล่นรู้สึกราวกับว่ากำลังลอยอยู่ในความว่างเปล่า อย่างน้อยก็จนกว่าจะเข้าสู่ระบบเกม เมื่อเข้าสู่ระบบแล้ว สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะไปรวมอยู่ที่ในเกม และพวกเขาจะไม่รู้สึกถึงอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับแคปซูลที่ร่างกายทอดนอนอยู่เลย ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีก่อนจะถึง 16:00 น. เลียมจึงล็อกอินเข้าสู่เกม แบลัดแบตเทิล (Blood Battle) สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่พูดว่า 'เข้าสู่ระบบ' แล้วเขาก็เข้าไปข้างในทันที ทันใดนั้น ดาบอาบเลือดที่มีเลือดสีแดงข้นหยดติ๋งจากคมดาบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา สติของเขาถูกดึงเข้าสู่โลกเสมือนจริงเรียบร้อยแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่ แบลัดแบตเทิล... นี่คือ..." เสียงพยนต์ชายเริ่มประกาศ แต่ก่อนที่จะจบประโยคแรกด้วยซ้ำ เสียงนั้นก็แหบพร่า ภาพเริ่มบิดเบี้ยว และดาบอาบเลือดก็หายวับไปอย่างสมบูรณ์ กลับกลายเป็นว่าในพื้นที่มืดมิดนั้น มีกล่องของขวัญใบเล็กปรากฏขึ้น พร้อมกับเพลง Fur Elise ของเบโธเฟนที่บรรเลงขึ้นอย่างกึกก้อง "มาแล้วสินะ" เลียมกำหมัดแน่น ลมหายใจของเขาเริ่มหอบกระชั้นและหัวใจเต้นรัวขึ้นทุกวินาที เนื่องจากเขาไม่เคยเห็นช่วงเปิดตัวแบบนี้มาก่อน เขาจึงสงสัยใคร่รู้ว่ากล่องของขวัญนั่นคืออะไร มือหมุนเล็กๆ ที่ด้านข้างของกล่องของขวัญเริ่มหมุนออกช้าๆ และภายในห้าวินาที ความมืดมิดที่โอบล้อมรอบกายเขาก็แตกร้าวและพังทลายลง ร่วงหล่นราวกับเศษกระจกสีดำเงาวับอยู่รอบตัวเขา กล่องของขวัญ เสียงเพลง และความมืดหายไปจนสิ้น และเลียมก็พบว่าตัวเองกำลังยืน หรือจะพูดให้ถูกคือลอยอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าสีม่วงน้ำเงินกว้างใหญ่ที่แสนคุ้นเคย เขาสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านร่างกายไปแล้วด้วยซ้ำ