บทที่ 1948 - สระตงหลิน หวังหลินลืมตาขึ้นมาทันที ตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยเล็ก ๆ สีแดง ทรวดทรงร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและใบหน้าก็ซีดเซียวราวกับสูญเสียพลังงานไปมากมาย ความอ่อนแอแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย “อาจารย์!” หลิวจินเปียวเดินรีบก้าวเข้ามา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงและความตื่นตระหนก “ข้าตาลับไปนานเท่าใด?” หวังหลินหายใจคร่ําครวญราวกับว่าการหายใจแต่ละครั้งก็ยังยากเย็น เขาดูตัวเล็กลงราวกับคนธรรมดา และครั้นเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงยกมือขึ้นเบา ๆ ส่งสัญญาณว่าตัวเขาไม่เป็นไร หลิวจินเปียอลังเลไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวความจริงออกมา “ท่าน… ท่านเพียงลืมตาแล้วดูเหมือนท่านจะหายไปเฉยๆ ข้าหันหลังกลับมามองท่าน แล้วท่านก็… ตื่นขึ้นมา…” “เพียงชั่วพริบตา?” หวังหลินตกใจ ท่านเคยใช้กระแสจักราภิเษกแห่งความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน และทุกครั้งท่านมักดิ่งลึกลงไปในนั้นเป็นเวลานาน ไม่เคยมีครั้งใดที่เพียงแค่ชั่วพริบตา ท่านมองไปที่หลิวจินเปียวแล้วครุ่นคิดอย่างเงียบเชียบ ภาพที่คลุมเครือจากกระแสจักราภิเษกแห่งความฝันปรากฏขึ้นในใจของท่าน ท่านมองไม่เห็นเค้าโครงของอีกฝ่ายได้ชัดเจน มีเพียงเงาลางๆ เท่านั้น… ท่านจำได้เพียงว่ามีคนปรากฏกายขึ้นมา… แต่พอตรึกตรองอย่างละเอียด ภาพนั้นก็เลือนลางราวกับว่าท่านจำผิดไป ท่านรู้สึกราวกับว่ามีผู้หนึ่งเปลี่ยนแปลงความทรงจำของท่าน จิตใจของท่านสั่นไหว “ถ้าเรื่องที่ข้าเห็นในกระแสจักราภิเษกแห่งความฝันนั้นเป็นจริง แล้วผู้นั้น… เป็นใครกัน…” หวังหลินครุ่นคิดถึงความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่ท่านรู้สึกเมื่อตื่นขึ้นมา ท่านไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ท่านรู้สึกถึงภาพลวงตาแห่งความตาย และแม้แต่คาถาสามชีวิตก็ไม่อาจช่วยได้ หากท่านตายไป ท่านก็คงตายจริงๆ ครั้นเวลาผ่านไปเนิ่นนาน หวังหลินค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้น ท่านนั่งอยู่ที่เดิม มองไปที่สาขาดงหลินและแววตาของท่านค่อยๆ เปล่งประกาย “สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องรู้ว่าความลับใดซ่อนอยู่ภายในนี้!” แววตาของหวังหลินเป็นประกายและท่านก้าวลงไปในสระตงหลิน เมื่อท่านนั่งลงไปในน้ำ น้ำก็สูงถึงระดับเอว ระลอกความเย็นพัดเข้าไปในตัวหวังหลิน ภายในสระ หวังหลินหายใจลึกเข้าและเลิกครุ่นคิดถึงความลับของสาขาดงหลิน ท่านเริ่มหมุนเวียนการบ่มเพาะและดูเหมือนจะละลายเข้ากับสระ ท่านเคยรู้สึกถึงความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้ที่ท่านถูกรวมเข้ากับสระอย่างแท้จริง หวังหลินก็เข้าสู่ภาวะแปลกประหลาดโดยฉับพลัน ภาวะแปลกประหลาดนี้คล้ายคลึงกับภาวะที่ท่านอยู่เมื่อครั้งทรงสร้างราตรีสงบพิภพ; กระนั้นครั้งนี้ท่านกลับถูกบังคับให้เข้าสู่ภาวะดังกล่าวด้วยความช่วยเหลือของสระ ในภาวะนี้ หวังหลินจมอยู่ในความงุนงง รู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปนานแสนนาน หรือไม่ก็เพียงชั่วพริบตา หวังหลินลืมตาขึ้นมาและเห็นความงุนงงแฝงอยู่ในแววตา ท่านฟื้นตัวขึ้นมาอีกครู่หนึ่งแล้วมองลงไปที่สระใต้ตัว ระดับน้ำลดลงไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ก่อนที่หวังหลินจะถาม หลิวจินเปียวกล่าวขึ้นมา “อาจารย์ เวลาที่ท่านลืมตาจนถึงการตื่นขึ้นมา เป็นเวลาสามลมหายใจ” หวังหลินพยักหน้า “ล้มเหลว… ข้าอยู่ในภาวะนั้นเพียงสามลมหายใจ แต่ไม่ได้เรื่อง…” หวังหลินขมวดคิ้ว ท่านรู้สึกเบา ๆ ว่าองค์ประกอบหลายอย่างในตัวท่านแข็งแกร่งขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก “บรรพบุรุษแห่งสาขาดงหลินกล่าวว่า สระตงหลินนั้นเกี่ยวข้องกับผู้บ่มเพาะต่างถิ่นที่ถูกผนึกไว้ที่นี่ มีโอกาสที่จะหยั่งรู้แก่นแท้พิเศษที่ผู้บ่มเพาะต่างถิ่นผู้นั้นมี…” “ข้ามิได้เห็นแก่นแท้ของเขาเลยและข้าก็ล้มเหลวในครั้งแรก… บรรพบุรุษแห่งสาขาดงหลินกล่าวว่า ผู้ใดมีโอกาสเข้าสระตงหลินได้เพียงสองครั้ง และจะตายในครั้งที่สาม… เหตุใดจึงตาย? หากข้าอาจหยั่งรู้เรื่องนี้ได้ บางทีข้าอาจลองอีกหลายครั้ง…” หวังหลินครุ่นคิดขณะนั่งอยู่ในสระและปิดตาลงอีกครั้ง เมื่อเขาลืมตา ท่านก็เข้าสู่ภาวะแปลกประหลาดนั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ หวังหลินดูเหมือนจะเข้าสู่ภาวะงุนงง ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นภาพเบลอและแม้แต่จิตใจของท่านก็เลือนลางไปเช่นกัน ท่านสามารถรู้สึกถึงพลังแปลกประหลาดบางอย่างเข้าสู่ร่างอย่างคลุมเครือ กระนั้นท่านก็รู้สึกได้เพียงเท่านั้นและหาโอกาสคว้ามันไว้ไม่ได้ ครั้นเวลาผ่านไปเท่าใดไม่อาจทราบ หวังหลินที่กำลังงุนงงได้เห็นแสงแห่งรัศมีส่องสว่างในตาซ้ายของท่านทันที แสงรัศมีนี้จางมาก หากไม่มองทะลุถึงแก่นแท้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเห็นมัน แสงรัศมีนี้ดึงดูดความสนใจของหวังหลินทันที แต่ท่านสามารถเห็นมันได้เพียงในตาซ้าย มองเห็นภาพในตาขวายังเบลอและมองเห็นอะไรไม่ได้เลย ความเปลี่ยนแปลงแปลกประหลาดนี้ทำให้จิตใจของหวังหลินสั่นไหว แต่ท่านก็ยังคงจดจ่ออยู่กับแสงรัศมีในตาซ้าย กระนั้นแสงรัศมีนั้นอยู่ไกลมาก ก่อนที่ท่านจะคว้ามันให้กระจ่าง ท่านก็ตื่นขึ้นจากภาวะดังกล่าว เมื่อท่านลืมตา คำพูดของหลิวจินเปียวก็ดังก้องเข้าหูท่าน “อาจารย์ ครั้งนี้ใช้เวลาห้าลมหายใจ…” หวังหลินมองไปยังท้องฟ้าไกลๆ และครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน แสงรัศมีที่ท่านเห็นในตาซ้ายยังคงอยู่ในใจของท่าน “ตาซ้ายของข้าสามารถมองเห็นได้ แต่ตาขวาไม่สามารถ… สระตงหลินนี้ยากยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้” หวังหลินมองไปที่สระ ตอนนี้มันมีน้ำเหลือไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ “ข้าสงสัยว่า ถ้าหมดไปแล้วน้ำในสระนี้จะปรากฏขึ้นมาอีกหรือไม่… นอกจากนี้ ข้าได้พยายามหยั่งรู้สองครั้งและล้มเหลวทั้งสองครั้ง ในครั้งที่สามนี้ ข้าสงสัยว่าจะมีอันตรายเช่นไรบ้าง…” หวังหลินครุ่นคิดแล้วโบกมือขวาของตน มังกรทะเลที่เป็นทองคำแห่งอ๋องค์เหยียดบินเข้ามาและลอยวนรอบตนท่าน มันดูหดตัวลงมาก มังกรทะเลที่เป็นทองคำแห่งอ๋องค์เหยียดปรากฏกายและทันทีทันใดก็จ้องไปที่หลิวจินเปียวอย่างร้ายกาจ มันคำรามเบา ๆ และดูมีความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง หลิวจินเปียวตกใจ มองไปที่มังกรทะเลแล้ว倒抽一口凉气。然而，他的眼睛一转，一丝微笑浮现在嘴角。不知道他心中出现了什么主意。 หวังหลินไม่สนใจพวกเขา ท่านส่งข้อความถึงมังกรทะเลให้รีบพาตนออกมาทันทีหากมีเหตุการณ์ผิดปกติ ท่านปิดตาลงและดิ่งลึกลงไปในภาวะแปลกประหลาดนั้นเป็นครั้งที่สาม เมื่อหวังหลินเข้าสู่ภาวะแปลกประหลาดและแรงปริศนาจากภายในน้ำเข้าสู่ร่างของเขา แรงปฏิเสธก็รวมตัวกัน กลายเป็นเสียงคำรามทังก้องอยู่ในใจของท่าน เสียงคำรามนี้ดังระงมและบรรจุความรู้สึกคลั่งไคล้และไม่ยอมอ่อนข้อ! “เหลียนหยุนเจว่ เจ้าเลวทราม!” เสียงนี้ก้องอยู่ในใจของหวังหลินอย่างรวดเร็ว ดูราวกับจะกลายเป็นเสียงฟ้าร้องคำราม ทำให้ร่างกายของท่านสั่นไหว ท่านรู้สึกราวกับว่าเสียงนี้จะทำให้จิตใจของท่านแตกสลาย ภายใต้การรบกวนของเสียงนี้ ท่านไม่อาจดิ่งลึกลงไปในภาวะดังกล่าวและไม่อาจหยั่งรู้ได้ ในขณะนั้น พลังอันยิ่งใหญ่มาจากภายนอกราวกับว่ามีกรงเล็บยักษ์คว้ากุมหวังหลินและดึงร่างของท่านออกมาจากสระตงหลิน เมื่อออกมาจากสระ เสียงในใจของหวังหลินก็หายไป ท่านลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปที่สระ แววตาของท่านหม่นหมอง “แท้จริงแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะหยั่งรู้เป็นครั้งที่สาม หากข้าไม่ได้เตรียมการล่วงหน้าและไม่ได้รับการเตือนจากบรรพบุรุษแห่งสาขาดงหลิน แม้ว่าจะไม่อันตรายถึงตาย แต่ก็คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเพื่อออกมา…” หวังหลินขมวดคิ้วมองดูน้ำที่เหลือน้อยเต็มทีในสระตงหลินและครุ่นคิด “เหตุใดครั้งแรกกับครั้งที่สองจึงต่างจากครั้งที่สาม… เสียงนั้นมาจากแรงปริศนาที่เข้าสู่ร่างของข้าจากสระหลังจากหมุนเวียนหนึ่งรอบ… สิ่งนี้จะเป็นกุญแจสำคัญได้หรือไม่? แรงปริศนานี้กำลังตรวจวัดว่าข้าได้เข้าสระไปกี่ครั้งหรือ?” “แล้วมันจะพิจารณาว่าข้าหยั่งรู้ไปกี่ครั้ง? และแล้ว เหลียนหยุนเจว่ นามสกุลเหลียน… คนบ้าในครอบครัวนั้น คือบรรพบุรุษแห่งเซียน หรือว่านี่คือชื่อของบรรพบุรุษแห่งเซียน?” แววตาของหวังหลินเป็นประกายและท่านมองไปที่สระ ขณะที่ครุ่นคิด น้ำก็ปรากฏขึ้นค่อยเป็นค่อยไปในสระจนกระทั่งน้ำที่สูญเสียไปกลับคืนมาหมดแล้ว “จินเปียว ลงไปลองดู” หวังหลินมั่นใจว่าตนสามารถปกป้องหลิวจินเปียวได้แม้ว่าเขาจะลงไปเป็นครั้งที่สาม ท่านบอกหลิวจินเปียวถึงอันตรายที่ต้องระวัง หลิวจินเปียวไม่ลังเลเดินก้าวไปข้างหน้าแล้วนั่งลงไปภายในสระ ครั้นเวลาสี่ลมหายใจ เขาก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง “ข้าเห็นรัศมีแสง…” หลิวจินเปียวกระซิบแล้วปิดตาลงอีกครั้ง ครั้งนี้เขาใช้เวลาห้าลมหายใจ เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา แสงกระพริบชัดเจนก็ผุดขึ้นในแววตาของเขา แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว “ใกล้จะถึงแสงนั้นแล้ว แต่ข้ามิอาจคว้ามันไว้ได้…” หลิวจินเปียวครุ่นคิดอยู่บ้างแล้วปิดตาลงอีกครั้ง เขาพยายามหยั่งรู้เป็นครั้งที่สามตามคำสั่งของหวังหลิน หวังหลินจับตาดูหลิวจินเปียวอย่างใกล้ชิด และเวลาค่อยๆ ผ่านไป ลมหายใจหนึ่ง ลมหายใจสอง ลมหายใจสาม… จนกระทั่งลมหายใจที่สิบ ร่างของหลิวจินเปียวเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หวังหลินรีบดึงหลิวจินเปียวออกมาจากสระโดยไม่ลังเล ขณะที่กำลังสั่นสะท้าน ตาซ้ายของหลิวจินเปียวเป็นประกายอย่างเจิดจ้า แม้กระทั่งเมื่อหวังหลินมองไป ก็รู้สึกราวกับว่ากำลังมองที่ดวงอาทิตย์ “ข้าแตะสัมผัสแสงนั้นและเสียงก้องกังวานในหัวใจบอกชื่อของแสงนั้น นี่คือจุดเริ่มต้นสัมบูรณ์… จุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง… แต่ระดับการบ่มเพาะของข้ายังไม่สูงพอ ข้าจึงหยั่งรู้ได้เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะทนรับมันไม่ไหวอีกต่อไป” หลิวจินเปียวหายใจลึกแล้วมองไปที่สระตงหลิน “อาจารย์ ข้ารู้สึกว่าเหตุผลที่ข้าสามารถหยั่งรู้ได้เป็นครั้งที่สามนั้นเป็นเพราะกระแสจักราภิเษกแห่งการหลอกลวงของข้า ในชั่วพริบตานั้น ข้าหลอกตัวเอง บอกตัวเองว่านี่เป็นครั้งแรกที่เข้าสระ… โดยการทำเช่นนี้ ข้าหลอกการสืบเสาะของสระ นับตั้งแต่ข้าตื่นขึ้นจากการกลับชาติมาเกิด ข้าสามารถใช้กระแสจักราภิเษกแห่งการหลอกลวงกับผู้อื่นได้ อาจารย์อยากลองบ้างไหม?” หลิวจินเปียวดูเหมือนจะหยั่งรู้อะไรบางอย่างแล้วมองไปที่หวังหลิน หวังหลินครุ่นคิดอยู่บ้างแล้วสั่นหัว ท่านเข้าใจกระแสจักราภิเษกแห่งการหลอกลวงและก็หยั่งรู้มาแล้วบ้างในกระแสจักราภิเษกแห่งความฝัน ท่านรู้จักวิธีการ และด้วยระดับการบ่มเพาะของท่าน ไม่จำเป็นต้องให้หลิวจินเปียวช่วย หวังหลินก้าวไปหนึ่งก้าวแล้วดิ่งลึกลงไปในสระน้ำเป็นครั้งที่สี่ เมื่อแรงปริศนาประหลาดเข้าสู่ร่างของท่าน ท่านได้ใช้กระแสจักราภิเษกแห่งการหลอกลวงหลอกลวงทะเลสระและดิ่งลึกลงไปในภาวะแปลกประหลาดนั้น ในไม่ช้า ท่านก็เห็นแสงในตาซ้าย… แสงรัศมีนั้นเคลื่อนเข้าใกล้ท่านมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงกระซิบเบาๆ ดังก้องในใจของหวังหลิน “ข้าได้เดินทางผ่านโลกนี้และได้เห็นการขึ้นของดวงอาทิตย์นับร้อยล้านครั้ง และหยั่งรู้แก่นแท้แห่งจุดเริ่มต้นสัมบูรณ์…”