ตอนที่ 611 - อย่าลืมฉากแรกแห่งจูเชว่ ภายนอกดาวบำเพ็ญเพียรระดับ 7 เทียนอวิ๋น ณ ดาวโลหิต สตรีในชุดสีม่วงผู้หนึ่งกำลังเหยียบกระบี่ยาวสามฟุต ทะยานผ่านความเวิ้งว้างของอวกาศอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังมีสตรีสามนางในชุดคลุมหลากสีไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด หนึ่งในสตรีที่ไล่ตามแค่นเสียงเยาะหยัน “นังตัวดี เจ้าบังอาจทรยศสำนักวารีสวรรค์และขโมยสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของนายน้อยไป เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะหนีพ้น!? ต่อให้ที่นี่จะอยู่ในเขตอิทธิพลของดาวเทียนอวิ๋น แต่ดาวห้าธาตุของข้าก็เป็นดาวบำเพ็ญเพียรระดับ 7 เช่นกัน เจ้าไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก!” สตรีชุดม่วงกัดฟันแน่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ผ้าคลุมหน้าสีม่วงที่นางเคยสวมใส่หลุดหายไปนานแล้ว “เจ้าถูกพิษกู่ในร่าง ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน!” สตรีชุดม่วงเผยสีหน้าขมขื่น พิษกู่ในร่างกายเริ่มกำเริบและคอยกดทับพลังของนางมาตลอดทาง เดิมทีนางควรจะหนีรอดไปได้แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าน้องสาวของตนจะทรยศและล่อศัตรูมาหา ยามนี้นางเปรียบเสมือนตะเกียงที่ไร้น้ำมัน ไม่สามารถสะกดข่มพิษกู่ในร่างได้อีกต่อไป นางกระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าซีดขาวจนน่ากลัว กระบี่ยักษ์ใต้เท้าสั่นไหวเล็กน้อย นางยิ้มอย่างขมขื่นพลางบังคับกระบี่ให้พุ่งตรงไปยังดาวเคราะห์สีเลือดเบื้องหน้า สตรีทั้งสามเบื้องหลังพากันแค่นเสียงเย็นชาและเร่งความเร็วตามไป สตรีชุดม่วงเข้าใกล้ดาวสีเลือดและทะลวงผ่านชั้นบรรยากาศลงไป เมื่อเข้าใกล้พื้นผิว นางก็แลเห็นตำหนักสีแดงฉานตั้งตระหง่านอยู่ ชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากตำหนัก เขาผู้นั้นมีผมสีแดง ขนคิ้วสีแดง และสวมชุดคลุมสีแดง แม้จะยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีร่องรอยของพลังปราณเซียนหลุดรอดออกมา แต่เขากลับแผ่ซ่านอำนาจที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก เขามองสตรีชุดม่วงและสตรีทั้งสามที่ไล่ตามมาด้วยสายตาเย็นชา พลางขมวดคิ้วแล้วกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ไสหัวไป!” สีหน้าของสตรีทั้งสามเปลี่ยนไปเล็กน้อย หนึ่งในนั้นรีบกล่าวขึ้นว่า “สำนักวารีสวรรค์แห่งดาวห้าธาตุกำลังจับตัวคนทรยศ หวังว่าอาวุโสจะไม่สอดมือเข้ามายุ่ง!” แววตาของชายผู้นั้นทอประกายเย็นเยียบ เขาโบกแขนเสื้อคราหนึ่ง ก่อให้เกิดลมพัดแรงกล้าหอบเอาสตรีทั้งสามกระเด็นออกไปนอกดาวสีเลือดทันที “เจ้าชื่ออะไร?!” “จื่อซิน ผู้น้อยมีนามว่าจื่อซิน เป็นนักพรตจากดาวบำเพ็ญเพียรระดับ 6 จูเชว่เจ้าค่ะ” สตรีชุดม่วงจ้องมองบุคคลเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง คนผู้นี้สามารถไล่ยอดฝีมือเหล่านั้นไปได้เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อคราเดียว ระดับพลังบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ช่างน่าหวาดหวั่นเกินไปแล้ว ดาวจูเชว่ แคว้นฉู่ สำนักอวิ๋นเทียน! สำนักอวิ๋นเทียนในยามนี้แตกต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง แคว้นฉู่ได้รับการยกระดับให้เป็นแคว้นบำเพ็ญเพียรระดับ 4 โดยจูเชว่คนปัจจุบันนามว่าโจวอู่ไท่ แม้จะเป็นเพียงระดับ 4 แต่อิทธิพลของแคว้นนี้กลับกว้างขวางที่สุดในบรรดาแคว้นระดับ 4 ทั้งหมด แม้แต่แคว้นบำเพ็ญเพียรระดับ 5 ทั้งหลายต่างก็ต้องให้ความเกรงอกเกรงใจเมื่อมาเยือนแคว้นฉู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสำนักอวิ๋นเทียน นั่นเป็นเพราะทุกคนที่ผ่านเหตุการณ์ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา ต่างรู้จักนักพรตนามว่า หวังหลิน บุคคลผู้ที่สร้างคลื่นลมลูกใหญ่ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนบนดาวจูเชว่ด้วยตัวคนเดียว! หลังจากแคว้นฉู่กลายเป็นแคว้นระดับ 4 สำนักอวิ๋นเทียนก็ได้รื้อถอนอาคารเดิมทิ้ง จากนั้นด้วยความช่วยเหลือจากทั้งแคว้น พวกเขาได้สร้างรูปปั้นขนาดมหึมาจากหินวิญญาณคุณภาพเยี่ยม! รูปปั้นนั้นเป็นรูปของชายในชุดดำ ดวงตามีแววครุ่นคิด แม้ใบหน้าจะไม่หล่อเหลา แต่กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายที่ดูราวกับไม่ใช่คนบนโลกนี้ มือขวาของเขาประสานเคล็ดวิชาคล้ายกับกำลังสงสัยในบางสิ่ง รูปปั้นนั้นแผ่ซ่านอำนาจที่น่าหวาดหวั่นปกคลุมไปทั่วบริเวณ! ที่นี่คือที่ตั้งของสำนักอวิ๋นเทียน และยังเป็นสิ่งที่เหล่าศิษย์ในสำนักนับถือบูชา ทั้งยังเป็นสิ่งที่นักพรตทั้งแคว้นฉู่ต่างให้ความเคารพ และเป็นตำนานที่ยังมีลมหายใจของดาวจูเชว่! ในยามนี้ มีชายชราและเด็กหนุ่มคู่หนึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดไปยังสำนักอวิ๋นเทียน จากตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ สามารถมองเห็นรูปปั้นที่สูงตระหง่านได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางถามว่า “ท่านปู่ นี่คือรูปปั้นที่ท่านเคยเล่าให้ฟังใช่ไหมครับ?” ชายชรามองไปยังรูปปั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลัง หลังจากเนิ่นนานผ่านไป เขาจึงลูบศีรษะเด็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เจ้าถามว่าทำไมเจ้าสำนักอวิ๋นเทียนถึงสามารถบรรลุขอบเขตสร้างวิญญาณได้? ทำไมทุกสำนักในแคว้นฉู่ถึงยกย่องสำนักอวิ๋นเทียนเป็นผู้นำ? “ทำไมยอดฝีมือจากแคว้นระดับ 5 ถึงต้องนอบน้อมเมื่อมาถึงที่นี่? ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะรูปปั้นนี้อย่างไรล่ะ!” เด็กหนุ่มดูจะตกตะลึงก่อนจะกระพริบตาแล้วยิ้ม “แปลกจังครับ แค่รูปปั้นเพียงรูปเดียวจะทำให้ทุกคนเคารพเกรงใจได้ขนาดนั้นเลยหรือ?” ชายชราถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “แม้บุคคลที่เป็นต้นแบบของรูปปั้นนี้จะเคยบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในช่วงเวลาไม่กี่ร้อยปีนั้น เขาได้สร้างมรสุมที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนบนดาวจูเชว่! มีบางเรื่องที่เพิ่งจะแพร่สะพานออกมาหลังจากที่เขาจากไปแล้ว มีข่าวลือว่าเมื่อเขาบำเพ็ญเพียรได้เพียง 200 ปี เขาก็สามารถสร้างความปั่นป่วนในทะเลปีศาจได้ ช่วยเหลือหญิงงาม และทำให้สำนักอวิ๋นเทียนทั้งสำนักต้องตกตะลึง เขาเข่นฆ่าล้างแคว้นเจ้าจนกลายเป็นสายเลือดนองท่วมแผ่นดิน ตระกูลเถิงทั้งตระกูลถูกสังหารสิ้น และทั้งแคว้นก็กลายเป็นสุสาน! “ข่าวลือยังบอกอีกว่าเขาเข้าไปในดินแดนเซียนและตัดแขนของผีเสื้อแดง เขาสยบหลิวเหมย ประลองกับเฉียนเฟิง และกราบตู้เทียนแห่งสำนักกลั่นวิญญาณเป็นอาจารย์ เขาทำลายเสวี่ยเยว่ สังหารบรรพบุรุษเผ่าอสูรยักษ์ และสร้างชื่อเสียงจนโด่งดังในการศึกกับเผ่าเซียนทอดทิ้ง เขาได้รับผลึกจูเชว่ในสุสานจูเชว่ หลังจากเอาชนะยอดฝีมือมากมาย เขาก็เป็นคนแรกที่ได้รับผลึกจูเชว่มาครอง! “เขาสามารถครองตำแหน่งจูเชว่ได้ แต่เขากลับปฏิเสธและมอบมันให้กับจูเชว่คนปัจจุบัน โจวอู่ไท่!” เด็กหนุ่มอุทาน “เขาถึงกับปฏิเสธตำแหน่งจูเชว่เลยหรือครับ!?” “ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าทำไมโจวอู่ไท่ จูเชว่คนปัจจุบัน ถึงต้องมาสงบจิตใจและเฝ้ามองรูปปั้นนี้ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นล่ะ? บนดาวจูเชว่แห่งนี้ ก่อนที่คนผู้นั้นจะถือกำเนิดขึ้น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์คือเขาจูเชว่ แต่ในยามนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงกลับเป็นสำนักอวิ๋นเทียนแห่งนี้!” เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง เขาเคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาบ้าง แต่ไม่เคยได้รับรู้รายละเอียดลึกซึ้งเท่าวันนี้ หัวใจของเขาเต้นรัว ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นพลางถามว่า “ท่านปู่ ผมอยากเป็นเหมือนเขาในอนาคตจังครับ เขาชื่ออะไรหรือ? แล้วเขาไปที่ไหนแล้วครับ?” “เขาชื่อหวังหลิน... ปู่เองก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน... แต่ไม่ว่าเขาจะไปที่ใด คนเช่นนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน...” ชายชราถอนหายใจแล้วยิ้มอย่างขมขื่น “ปู่ของเจ้าเคยมีโอกาสได้พบพานกับเขาอยู่บ้าง แต่เกรงว่าเขาคงจะลืมไปนานแล้วว่าปู่เป็นใคร...” เด็กหนุ่มกำลังจะเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามของเสือดังขึ้นมาจากเบื้องล่างของภูเขา เสียงคำรามนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจจนทำให้ต้นไม้สั่นไหว ในขณะเดียวกัน เสือโคร่งลายพาดกลอนสีดำตัวเขื่องก็กระโจนขึ้นมาจากตีนเขาพุ่งตรงสู่ยอดเขา บนหลังเสือมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ นางมีอายุราว 20 ปี สวมชุดขาวสะอาดตา เสื้อผ้าพริ้วไหวไปตามลมดูราวกับนางเซียน ใบหน้าของนางอาจไม่ใช่นางงามอันดับหนึ่ง แต่ดูละเอียดละออผิวพรรณอมชมพู ดวงตาคู่งามฉายแววเฉลียวฉลาด “เสี่ยวป๋าย เร็วเข้า!” เสียงของนางกังวานใสดั่งนกการเวก ช่างน่าฟังยิ่งนัก เสือที่นางนั่งมาส่งเสียงคำรามอีกครั้งและพุ่งตรงไปยังสำนักอวิ๋นเทียน เมื่อถึงยอดเขา เสือตัวนั้นก็ร่อนลงข้างๆ รูปปั้น ดวงตาของมันเหลือบมองรูปปั้นพลางนึกในใจด้วยความดูแคลนว่า “ยัยหนูนี่ช่างโง่เง่านัก ทำไมต้องพยายามตามหาคนผู้นี้ด้วย? อยู่บนดาวจูเชว่ต่อไปยังจะดีเสียกว่า ข้าที่เป็นเจ้าป่ามีเมียเสือมากมายขนาดนี้ หากต้องจากไปในอนาคต ข้าจะทำใจพรากจากพวกนางได้อย่างไร? แต่อย่างไรก็ตาม ยัยหนูนี่เคยบอกว่าข้างนอกดาวจูเชว่ยังมีเสือสาวที่สวยกว่านี้อีก เรื่องนี้ช่างทำให้ข้าตัดสินใจลำบากจริงๆ...” สตรีนางนั้นจ้องมองรูปปั้นแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “ท่านอา หรูเอ๋อร์น้อยบรรลุขอบเขตสร้างแกนแล้วนะคะ รวดเร็วมากใช่ไหมล่ะ? หรูเอ๋อร์ขยันมากเลยนะ ท่านปู่เถี่ยเหยียนบอกว่าเมื่อไรที่หรูเอ๋อร์บรรลุขอบเขตวิญญาณแรกจำหลัก ท่านจะมอบถุงสมบัติที่ท่านอาทิ้งไว้ให้ หรูเอ๋อร์ต้องบรรลุขอบเขตวิญญาณแรกจำหลักให้ได้แน่นอนค่ะ!” เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้นจากความว่างเปล่า จากนั้นชายชราร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินออกมาจากสำนักอวิ๋นเทียน เขาสวมชุดพรตที่ให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม เขามาหยุดอยู่ข้างรูปปั้น ก่อนอื่นเขาโค้งคำนับรูปปั้นด้วยความเคารพ จากนั้นจึงมองไปยังหญิงสาวและเสือตัวนั้น ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและรักใคร่พลางกล่าวว่า “หรูเอ๋อร์ เจ้าต้องทำตามใจตนเอง หากเจ้าฝืนบีบคั้นตนเองเพื่อให้บรรลุขอบเขตวิญญาณแรกจำหลัก เมื่อนั้นเจ้าจะเดินหลงทางและเป็นการฝืนกระแสธรรมชาติ!” หญิงสาวมองไปที่รูปปั้นแล้วตอบกลับเบาๆ ว่า “ท่านปู่เถี่ยเหยียนคะ ตอนนั้นที่ท่านอาออกจากแคว้นเจ้าและไปยังทะเลปีศาจ ท่านเองก็ไม่ได้ปักใจมั่นที่จะบรรลุขอบเขตวิญญาณแรกจำหลักหรอกหรือคะ? ดังนั้น การทำตามใจตนเองจึงไม่ใช่คำแนะนำที่ถูกต้องเสมอไป” ชายชราผู้นี้คือเถี่ยเหยียน หลังจากได้รับคำชี้แนะจากหวังหลิน เขาก็สามารถทะลวงขอบเขตวิญญาณแรกจำหลักจนมาถึงขอบเขตสร้างวิญญาณได้ นอกเหนือจากความซาบซึ้งใจแล้ว เขายังรู้สึกเคารพหวังหลินยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยแตะต้องถุงสมบัติที่หวังหลินทิ้งไว้ให้เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเขาไม่กล้า เขาไม่เคยลืมสายตาที่ราบเรียบของหวังหลินก่อนที่ชายหนุ่มจะจากไป โจวหรูถอนสายตาออกมาแล้วมองไปที่เถี่ยเหยียน นางเผยรอยยิ้มที่งดงามราวดอกลิลลี่ผลิบานแล้วกล่าวว่า “ท่านปู่เถี่ยเหยียนคะ ระหว่างทางมาที่นี่ หรูเอ๋อร์พบกับท่านอาโจว จูเชว่คนปัจจุบัน ท่านอยากให้หรูเอ๋อร์ไปบำเพ็ญเพียรที่เขาจูเชว่ ท่านบอกว่าที่นั่นจะทำให้การฝึกฝนก้าวหน้าเร็วขึ้น ดังนั้นวันนี้หรูเอ๋อร์จึงมาลาท่านปู่ค่ะ” เถี่ยเหยียนเข้าใจดีว่าฐานะของโจวหรูบนดาวจูเชว่นั้นพิเศษเพียงใด อาจกล่าวได้ว่านางคือเจ้าหญิงน้อยแห่งดาวจูเชว่ ทุกคนเกือบทั้งหมดที่เคยพบกับหวังหลินต่างก็ให้ความเกรงใจนางอย่างถึงที่สุด ไม่ว่าจะด้วยความเกรงกลัวหรือความเคารพที่มีต่อหวังหลินก็ตาม แม้แต่เผ่าเซียนทอดทิ้งก็ยังสุภาพกับโจวหรูเป็นอย่างยิ่ง ปกติแล้วเผ่าเซียนทอดทิ้งจะไม่ยอมให้คนนอกเข้าไปในเขตแดนของตน แต่โจวหรูคือหนึ่งในข้อยกเว้นเพียงไม่กี่คน อาจกล่าวได้ว่าโจวหรูจะไม่ประสบอันตรายใดๆ บนดาวจูเชว่แห่งนี้ อีกทั้งโจวอู่ไท่, อวิ๋นเชวี่ยจื่อแห่งเผ่าเซียนทอดทิ้ง และยอดฝีมืออีกหลายคนต่างก็มอบสมบัติช่วยชีวิตให้นางมากมาย หากนักพรตทั่วไปคิดจะสู้กับเด็กสาวขอบเขตสร้างแกนคนนี้ พวกเขาอาจจะไม่ชนะก็เป็นได้ นอกจากนี้ ยังมียอดฝีมือที่ถูกส่งมาจากเขาจูเชว่ และชื่อหู่ บรรพบุรุษเผ่าอสูรยักษ์ คอยติดตามคุ้มกันนางอยู่ลับๆ ตลอดเวลา เพื่อให้มั่นใจว่านางจะปลอดภัย ในบรรดาผู้คุ้มกันเหล่านั้น ยังมีคนจากสำนักอวิ๋นเทียนรวมอยู่ด้วย หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เถี่ยเหยียนก็พยักหน้าและกล่าวอย่างเมตตาว่า “ตกลง เจ้าจงไปบำเพ็ญเพียรที่เขาจูเชว่ให้ดีเถิด หากวันใดเจ้าบรรลุขอบเขตวิญญาณแรกจำหลักได้จริงๆ ปู่จะรีบมอบของที่ผู้มีพระคุณทิ้งไว้ให้เจ้าทันที!” โจวหรูยิ้มก่อนจะหันไปมองรูปปั้นด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง จากนั้นนางก็ตบหัวเสือแล้วสั่งว่า “เสี่ยวป๋าย ไปเขาจูเชว่กันเถอะ!” เสี่ยวป๋ายส่งเสียงคำรามก่อนจะกระโจนขึ้นสู่อากาศและหายลับไปจากขอบฟ้า “ต้องยอมรับเลยว่าข้าอาศัยบารมีของหวังหลินคนนั้นมามากในช่วงหลายปีมานี้ เหล่านักพรตที่ปกติอยากจะจับข้า ยามนี้กลับนอบน้อมยิ่งนักเมื่อเห็นข้า เอาเถอะ เห็นแก่ยัยหนูนี่ หากนางอยากจะจากดาวจูเชว่ไป ข้าที่เป็นเจ้าป่าก็คงต้องติดตามนางไปเท่านั้น” ขณะที่เสี่ยวป๋ายทะยานไปในอากาศ น้ำลายก็ไหลออกมาที่มุมปาก ใครจะรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่มันตัดสินใจเช่นนี้ เป็นเพราะเรื่องเสือสาวต่างดาวที่โจวหรูเคยเล่าให้ฟังหรือเปล่า...