บทที่ 145: แผนการหลบหนี แปลโดย Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation ลี่เหย่ากับพวกคนอื่น ๆ รออย่างอดทนราวกับจู่โจมซุ่มยิงของมือสไนเปอร์ ทรงอานุภาพพร้อมจะใช้ปืนเลเซอร์ยิงครั้งเดียวจบได้ทุกเมื่อ …… เทือกเขาเอมู ฐานปฏิบัติการของหลัวฟง ในถ้ำมืดมิด หลัวฟง盘膝而坐进入无相仙天态势，将宇宙能量吸入体内并转化为基因能量。หลัวฟงมุ่งควบคุมพลังงานพันธุกรรมให้ไหลไปที่ข้อศอกซ้าย ความรู้สึกชาหนึบ ๆ แพร่กระจายออกมา และไม่นานหลัวฟงก็หยุดลงเพราะส่วนที่บาดเจ็บนั้นดูดซับพลังงานพันธุกรรมจนเต็มที่ “เลือดมังกรได้ผลจริง ๆ” “ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมากแล้วแต่พลังงานจากเลือดมังกรยังซ่อนอยู่ในตัวอีกมาก แค่ฝึกเพียงเล็กน้อย พลังงานเหล่านี้ก็หลอมรวมเข้ากับร่างกาย ข้อศอกตอนนี้คลายความเจ็บปวดลงเยอะแล้ว อีกสองสามวันก็คงหายดีเป็นปกติ” หลัวฟงเคลื่อนไหวข้อศอกพลางยิ้มออกมาเองโดยไม่รู้ตัว การที่นักสู้พัฒนาพลังให้แข็งแกร่งขึ้นเปรียบเสมือนการวิวัฒนาการของชีวิต พอระดับเทพสงครามขั้นต้นแล้ว ระบบภูมิคุ้มกันและอัตราการฟื้นตัวของหลัวฟงก็แข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนลิบลับ “เอาล่ะ มาดูกันว่าลี่เหย่ากับพวกกำลังทำอะไรกันอยู่!” หลัวฟงสะพายเป้แล้วพุ่งออกจากถ้ำด้วยความไว …… ที่กันดาร “ขยับแล้ว! หลัวฟงขยับ!” ไคลน์ตะโกนด้วยความตื่นเต้น ลี่เหย่าจ้องมองด้วยแววฉลาดแต่ไม่พูดอะไร เพียงเฝ้าดูเรดาร์เงียบ ๆ …… ในเทือกเขา หลัวฟงยืนอยู่ท่ามกลางเทือกเขา สายตามืดครึ้ม: “ฮึ ถ้ามีโอกาส จะลงโทษพวกนั้นให้สมเพชอีกครั้ง ตอนนี้ก็ฆ่าคนไปหลายคนแล้ว โอ้ เอ่ยถึงเรื่องนี้ พวกเขามีกล่องสัมภาระติดตัวมาด้วย ยอมเดินทางไกลมาจากยุโรปเพื่อฆ่าฉันแต่ยังแบกกล่องมากมายขนาดนี้ไปด้วย กล่องเหล่านี้ต้องมีของสำคัญแน่ ฉันจะทำลายมันซะด้วย” “รอก่อน!” หลัวฟงหยุดนิ่งกลางเทือกเขาอย่างกะทันหัน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “กล่อง?” “กล่อง? พวกเขามาจากระยะหลายหมื่นกิโลเมตรแล้วยังแบกกล่องมาด้วยมากมาย และยังดูแลกล่องเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง?” ยิ่งหลัวฟงคิดเท่าไร ขนบนแขนก็ยิ่งขึ้นทั้งตัว “ถ้า…ถ้าเป็นลี่เหย่า และฉันอยากฆ่านักอ่านวิญญาณคนหนึ่ง ฉันจะทำอย่างไรเพื่อเพิ่มโอกาสให้สำเร็จ?” “ตราบใดที่นักอ่านวิญญาณยังบินได้ ลี่เหย่าคงฆ่าเขาไม่ตายแม้จะมีพลังแข็งแกร่งเพียงใด” “มีเพียงอาวุธสองชนิดเท่านั้นที่จะคุกคามนักอ่านวิญญาณระดับเทพสงคราม ได้แก่ ระเบิดนิวเคลียร์กับปืนเลเซอร์” สีหน้าหลัวฟงเปลี่ยนไปขั้นรุนแรง “นี่…นี่ลี่เหย่าพกปืนเลเซอร์มาด้วยงั้นหรือ?” หลัวฟงมีอายุเพียง 19 ปี แม้ระบบการศึกษาของจีนจะเปิดมุมมองกว้างขวาง แต่หลัวฟงยังคงคิดแบบสัญชาตญาณว่า ปืนเลเซอร์และระเบิดนิวเคลียร์เป็นอาวุธร้อนที่ทรงพลังที่สุดของมนุษยชาติ ด่านสุดท้ายต่อสู้กับมอนสเตอร์ เขาไม่เคยคิดฝันว่าลี่เหย่าจะนำปืนเลเซอร์มาใช้กับตนเอง อย่างไรก็ตาม— เมื่อหลัวฟงคิดถึงวิธีรับมือนักอ่านวิญญาณจากมุมมองของลี่เหย่า เขาสรุปได้— มันคงไม่มีอะไรนอกจากปืนเลเซอร์ เมื่อนับรวมกล่องจำนวนมากที่เขาเห็น นี่คือการเดาที่แม่นยำ! “ตามที่เรียนในวิชาฟิสิกส์ ปืนเลเซอร์มีข้อจำกัดหลายด้าน โดยปกติแล้วปืนเลเซอร์จะยิงได้อย่างอิสระก็ต่อเมื่อติดอยู่บนยานบิน” “และเมื่ออยู่บนพื้นดิน โลกทรงกลมจะทำให้ผิวพื้นโค้งงอ” ข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับปืนเลเซอร์พุ่งพล่านในความคิดของหลัวฟง ที่จริงตอนยังเรียนหนังสือ วิชาที่หลัวฟงเก่งที่สุดคือวิทยาศาสตร์… ถ้าเขาไม่หมดสติระหว่างสอบคณิตศาสตร์ในมหายศึกษา คะแนนสอบของหลัวฟงคงสูงพอที่จะเข้าโรงเรียนชั้นนำ นอกจากนี้ผู้ชายมากมายยังมีความฝันอยากรู้ความลับของปืนเลเซอร์ จึงมีคนที่เข้าใจมันอย่างลึกซึ้งมากมาย “ณ ตอนนี้…” “ฉันห้ามโชว์หน้าเด็ดขาด!” “โชคดีที่ภูเขาลูกใหญ่นี้บังกายอยู่ พวกเขาไม่สามารถทำอะไรฉันได้ในเวลานี้ แต่ถ้าฉันโผล่หน้าออกไป พวกเขาคงจะฆ่าฉันทันที!” หยาดเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกบนหน้าผากของหลัวฟง ความกลัว! ปืนเลเซอร์นั้นร้ายกาจเกินไป ประการแรกคือความเร็ว ปืนเลเซอร์โจมตีด้วยความเร็วแสง! ภายใต้ความเร็วแสง หลัวฟงคงจะถูกย่อยยับเป็นผุยผงก่อนที่จะทันคิดจะหลบหนี ประการต่อมาคือพลังงาน เมื่อปืนเลเซอร์พัฒนาพลังงานให้ถึงขีดสุดผ่านการวิจัย มนุษยชาติสามารถต่อกรเหล่ามอนสเตอร์ได้อย่างเสมอภาค “ลี่เหย่าคนนี้บ้าจริง ๆ” “พกกล่องมาเป็นเบือแล้วถ้ามันไม่ใช่ปืนเลเซอร์จะเป็นอะไรเล่า? เครื่องจักรอื่น ๆ ไม่มีประโยชน์ต่อนักอ่านวิญญาณและไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้ระดับเทพสงครามเลย” “หนี!” “สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้คือการหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปืนเลเซอร์มีข้อจำกัดด้านระยะทาง เมื่อระยะห่างไกลมากพอ พวกเขาก็จะตามหาตำแหน่งฉันไม่เจอ” หลัวฟงไม่อยากโผล่ตัวไปตรวจสอบพวกเขาแล้ว มันไม่ใช่การตรวจสอบ… มันคือการเสี่ยงตาย! ใครจะไปรู้ว่าลี่เหย่าจ่อปืนเลเซอร์เล็งมาที่ตัวเขาตอนนี้หรือไม่? ถ้าเผยตัว ก็ถูกฆ่าทันที! “จะไปที่ไหนดี?” หลัวฟงคว้าปลายนิ้วแตะนาฬิกาสื่อสารยุทธวิธีบนข้อมือ แล้วดึงแผนที่ดาวเทียมบริเวณใกล้เคียงขึ้นมา ผ่านทางแผนที่ หลัวฟงเข้าใจภูมิประเทศรอบตัวอย่างชัดเจน “ลี่เหย่ากับพวกเขาอยู่ทางเหนือของเทือกเขา ดังนั้นฉันควรพุ่งหน้าหนีไปทางใต้ให้เร็วที่สุด! มีภูเขาลูกใหญ่กั้นกลางอยู่ พวกเขาคงโจมตีฉันไม่ได้ชั่วคราว” “อีก…ประมาณ 3 กิโลเมตรจากเทือกเขามีแม่น้ำสายหนึ่ง!” “น้ำสามารถหักเหแสงได้ และเมื่อการโจมตีของปืนเลเซอร์พุ่งชนแม่น้ำจะทำให้น้ำระเหยเป็นไอและเกิดการหักเหแสง นี่จะทำให้เสียพลังงานไปจำนวนมหาศาล… เมื่อฉันดำลงไปลึก ๆ ในแม่น้ำ ฉันจะปลอดภัย” หลัวฟงรู้ดีว่า ปืนเลเซอร์กลัวสภาพอากาศเช่น ฝนและหมอกมากที่สุด และเขากำลังจะไปใต้แม่น้ำ ต่อสู้กับปืนเลเซอร์ น้ำจะทำหน้าที่กันกระสุนได้ดีกว่าหินหรือเหล็ก “ตามแม่น้ำสายยาว… 260 กิโลเมตร จะไปถึงทะเลสาบขนาดใหญ่” “ทะเลสาบแห่งนี้ ตามข้อมูลดาวเทียมมีพื้นที่ราว 100 ตารางกิโลเมตร” หลัวฟงพึมพำด้วยความยินดี ทวีปออสเตรเลียมักจะมีทะเลสาบขนาดใหญ่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อมีมอนสเตอร์ประเภททะเลบุกโจมตีทวีป มีทะเลสาบขนาดใหญ่เกิดขึ้นมากมาย ทะเลสาบขนาดใหญ่เหล่านี้มักเป็นที่อยู่อาศัยของมอนสเตอร์ประเภททะเลหลากหลายชนิด “ท่ามกลางทะเลสาบแห่งนี้มีเกาะขนาดราว 20-30 ตารางกิโลเมตร” “ใช่ ฉันจะว่ายตามแม่น้ำเข้าไปในทะเลสาบ จากนั้นจะไปทะลุทะเลสาบเพื่อไปยังเกาะ!” หลัวฟงคิดในใจ “ระยะทาง 200 กิโลเมตร ปืนเลเซอร์คงจะยิงถึงฉันไม่ได้ในระยะขนาดนั้น ยกเว้นฉันบินขึ้นไปสูงอย่างบ้าคลั่ง และทะเลสาบที่ล้อมรอบเกาะไม่ใช่อันตรายต่อฉัน แต่ลี่เหย่าไม่มีปีกบินได้ ฉะนั้นเขาจะต้องว่ายน้ำเพื่อเข้ามาหาฉันเท่านั้น…” ครุ่นคิดถึงตรงนั้น เขาจึงเดินหน้าต่อ— วิ่ง! หลัวฟงกระโดดลงไปอย่างว่องไวแล้วไต่ไปตามหุบเขาด้านล่าง พุ่งหน้าไปทางใต้อย่างรวดเร็ว …… ที่กันดาร กลุ่มของลี่เหย่า “ทำไมยังไม่ขยับ?” เหล่าสมาชิกชั้นหัวกะทิทุกสีผิวต่างก็ตกตะลึง แม้แต่ลี่เหย่าก็ยังขมวดคิ้ว เมื่อก่อนพวกเขาเริ่ดเริงสุดขีดเมื่อเห็นจุดสว่างเล็ก ๆ วิ่งปีนขึ้นเทือกเขาในจอเรดาร์ ท้ายที่สุดแล้วทุกคนที่นี่ก็อยากฆ่าหลัวฟงทั้งนั้น ถ้าสังหารหลัวฟงได้ พวกเขาจะได้เงินและสามารถแก้แค้นผู้ตายได้ “เขากำลังกลับมา!” ไคลน์ตะโกน “เขาไม่ได้กลับ เขากำลังหนีไปทางใต้!” ใบหน้าเทพสงครามเจมส์เปลี่ยนไปขณะตามหลัง จริงอย่างที่ว่า จุดสว่างบนจอเรดาร์พุ่งหน้าไปทางใต้อย่างรวดเร็ว ลี่เหย่านิ่งเงียบ ช้า ๆ… “ท่านลี่ ฟาร์มเป้าหมายหนีออกจากบริเวณเทือกเขาแล้วและมุ่งหน้าไปทางใต้อย่างต่อเนื่อง!” ไคลน์รีบรายงานด้วยความกระวนกระวาย “เด็กแสบคนนี้” ลี่เหย่าหนังตาเหลือก ลี่เหย่าเริ่มสงสัย… ว่าหลัวฟงอาจเดาได้ว่าเขาพกปืนเลเซอร์มา แม้ว่าคนทั่วไปคงจะคาดเดาแบบนี้ไม่ได้ แต่ด้วยความรู้จักหลัวฟงของลี่เหย่าแล้ว— เด็กหนุ่มคนนี้ช่างระแวดระวังและเจ้าเล่ห์เหลือเกิน ดูเหมือนว่าการฆ่าหลัวฟงจะไม่ใช่เรื่องง่าย “เจมส์” ลี่เหย่าเรียกเสียงเบา ๆ “ลี่?” เจมส์เหลียวหน้ามอง ดวงตากะติกไปเล็กน้อย จะไม่ใช่… หรือว่าลี่เหย่าต้องการให้เขาไปจัดการหลัวฟง? เด็กน่าระทึกคนนั้นสังหารคู่หูและแก๊งเป่ยหยวนของเขาไป ทำให้เจมส์สูญเสียความกล้าต่อสู้และคัดค้านเขาไปหมดแล้ว “นำคนของเราไปขนปืนเลเซอร์อย่างระมัดระวังยิ่งขึ้นยังภูเขาในเทือกเขานั้น เลือกจุดที่สามารถเล็งไปทางใต้ได้!” บัญชาลี่เหย่า “จำไว้ ระวังอย่าให้ปืนเลเซอร์ได้รับความเสียหายเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เจมส์ไม่อาจช่วยถอนใจด้วยความโล่งใจได้ “ไม่ต้องห่วง ระยะทางแบบนี้ไม่มีอะไร และพวกเราก็มีคนเยอะที่นี่” เจมส์ตอบด้วยความมั่นใจ การขนย้ายปืนเลเซอร์ระยะหลายร้อยกิโลเมตรเป็นงานที่ยาก แต่ระยะทางที่พวกเขาจะขนส่งนั้นมีเพียงไม่กี่กิโลเมตรสำหรับเทพสงครามและนักรบระดับขุนศึกหลายคน นี่ไม่ใช่เรื่องยาก “ดี” ลี่เหย่าจ้องมองไปที่ไคลน์ “ไคลน์ อย่าลืม เมื่อถึงโอกาส รีบฆ่าหลัวฟง ส่วนเรื่องความปลอดภัยที่นี่… เจมส์จะเป็นผู้รับผิดชอบ” “ไม่ต้องห่วง” ไคลน์พยักหน้า “ไคลน์ คุณติดต่อเรื่องตำแหน่งของหลัวฟงหาชั้นได้” บัญชาลี่เหย่า “รับทราบ” ไคลน์ตอบรับ ด้วยการขยับตัว ลี่เหย่ากลายเป็นเงาดำพร่าแล้วหายไปในระยะไกล ด้วยความเร็วสยองที่ระดับ mach 2 เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ไปถึงเทือกเขาเอมูที่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร …… หลัวฟงไม่เร็วเท่าลี่เหย่า แต่เมื่อเขาปลดปล่อยความเร็วสูงสุดจากการหนุนหลังของพลังวิญญาณ ความเร็วของเขาจะเกิน 500 เมตรต่อวินาที หลังจากพุ่งออกจากเทือกเขา หลัวฟงได้โผล่เข้าไปในแม่น้ำกว้างราว 10 เมตร เพราะกว้างเพียง 10 เมตร มอนสเตอร์ในแม่น้ำจึงไม่ได้แข็งแกร่งอะไร มอนสเตอร์ประเภทน้ำที่แท้จริงและอันตรายอาศัยอยู่ในทะเลสาบขนาดใหญ่หรือทะเล “วูช!” หลัวฟงนอนบนโล่หกเหลี่ยมลอยน้ำ ควบคุมแรงลอยตัว เมื่อเดียวกันนั้นพลังวิญญาณของเขาก็กระตุ้นรองเท้าสงครามให้เกิดแรงผลักดันทรงพลังเกิน 2 แสนกิโลกรัม! วูช! หลัวฟงแล่นฉิวอยู่ในน้ำเร็วกว่าฟ้าผ่า …… ลี่เหย่าที่เพิ่งพุ่งออกจากเทือกเขาเอมู仰天长啸对着他的战术通信手表喊道：“小芳在哪里？” “李先生，前面3公里有一条河。小芳正沿着那条河迅速向南进发！” 就在声音还在回响时，李利已经以惊人的速度冲向河流。 他所到之处都能听到音爆声，吓得不少怪物纷纷逃窜。 他冲向河边，沿着河岸迅速向南狂奔。 不一会儿，李利和小芳都已经前进了几十公里。 “小芳在哪里？” 李利再次问道。 “李先生，目标太远了。雷达甚至无法检测到小芳，” 小芳的声音从战术通信手表中传来。 李利不禁停了下来。 “什么？再也检测不到了？” 李利看着眼前波光粼粼的河流。他怎么知道小芳在哪里。 他咬了咬牙，拨通了妻子维尼娜的电话，“维尼娜，快，把小芳的新电话号码给我” 而在距离李利约8公里、位于河流下方的地方…… 小芳像一枚鱼雷一样，在河中快速向前移动。