## ข้อมูลบท - **ชื่อบท**: บทที่ 84: ยีนบูสต์ (Gene Boosts) - **ลำดับบท**: 84 --- ## เนื้อหาแปลภาษาไทย แม้การได้ตบหน้าฟลอยด์ทางความคิดจะให้ความรู้สึกดีไม่น้อย แต่เวสก็รู้ดีว่าเขาเพิ่งจะไปแหย่หมีที่กำลังคลั่งเข้าให้แล้ว หากเดิมพันครั้งนี้ไม่สูงจนเกินไป เขาคงเลือกที่จะถอยออกมาสักก้าว ทว่าตอนนี้ความกดดันของเขากลับเพิ่มสูงขึ้น เขาไม่พอใจเพียงแค่การคว้าอันดับสองในครั้งนี้ เขาต้องทำให้ผู้ชมตื่นตาตื่นใจและสะกดสายตาปรมาจารย์อย่างน้อยหนึ่งท่านที่อยู่ที่นี่ให้ได้ "เส้นทางข้างหน้าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ถ้าฉันใช้ฟลอยด์เป็นบรรทัดฐาน หลังจากนี้ฉันคงต้องเจอคู่ต่อสู้ที่หินกว่าเดิมแน่" ผู้เข้าแข่งขันจำนวนมากต่างต้องการคัดค้านผลการตัดสิน ส่วนใหญ่พุ่งเป้าไปที่การตำหนินักบิน AI ว่าล้มเหลวในการขุดเอาศักยภาพของหุ่นรบออกมา และคำร้องเรียนส่วนใหญ่มักมาจากพวกกลุ่ม 'ฟลายเออร์' (Fliers) "แกโกง! ไม่มีทางที่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกจะชนะหุ่นรบสุดยอดของฉันได้!" น่าเสียดายสำหรับฟลอยด์ที่ไม่มีใครสนใจคำกล่าวหาของเขา แม้จะมีผู้ควบคุมดูแลที่เป็นนักศึกษาเดินมาตรวจสอบผลคะแนน แต่เขาก็ไม่มีช่องว่างพอที่จะยื่นมือเข้าช่วยศิษย์เก่าจากลีมาร์ (Leemar) ได้เลย "ตามบันทึกการใช้งาน หุ่นรบทั้งสองตัวถูกออกแบบมาภายใต้ขอบเขตที่ยอมรับได้ ในทางกลไกไม่มีอะไรน่าสงสัย แม้ว่าพวกคุณทั้งคู่จะเลือกใช้การปรับแต่งที่ไม่ค่อยเป็นสากลนักก็ตาม" "แล้วเรื่องนักบิน AI ห่วยๆ นั่นล่ะ? เห็นได้ชัดว่าฉันได้นักบินปัญญาอ่อนมาขับ!" ผู้ควบคุมดูแลส่ายหน้า "หุ่นรบทุกตัวในทุกการจำลองสถานการณ์เริ่มต้นด้วยนักบิน AI ตัวเดียวกัน พวกมันมีความสามารถในการเรียนรู้และปรับตัวเท่ากันหมด ตามบันทึกนั้น นักบิน AI ของหุ่นเซนทอร์ของคุณมาถึงจุดพีคในช่วงกลางการต่อสู้และไม่สามารถหาวิธีการใหม่ๆ ได้ ส่วนหุ่นขนาดกลางของคู่ต่อสู้ นักบิน AI กลับค้นพบสิ่งใหม่ๆ ที่จะนำมาปรับใช้ได้ตลอดเวลา" พูดง่ายๆ ก็คือ หุ่นรบตัวหนึ่งมีทางเลือกให้นักบินมากกว่าอีกตัวหนึ่ง การที่นักบินจะใช้เครื่องมือที่มีอยู่ได้หลากหลายเพียงใดนั้นมีขีดจำกัด และปัจจัยหลักที่จำกัดหุ่นเซนทอร์ก็คือความอืดอาดที่เข้าขั้นพิการ ความเร็วที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินทำให้ทางเลือกของมันบีบเหลือเพียงแค่การตั้งรับหรือบุกตรงๆ เท่านั้น สำหรับผลงานที่เวสส่งเข้าประกวด นักบิน AI สามารถชิงความได้เปรียบในการต่อสู้ส่วนใหญ่ได้เพราะอิสระในการเคลื่อนไหว มันจะพุ่งเข้าใส่ตรงๆ หรือจะค่อยๆ ลอบเข้าด้านข้างคู่ต่อสู้ก็ได้ นี่คือเหตุผลหลักที่ทำไมหุ่นรบขนาดหนักถึงไม่เคยครองความเป็นใหญ่ได้เลย หากขาดความคล่องตัวที่เพียงพอ หุ่นรบก็ไม่ต่างอะไรจากเป้านิ่ง หลังจากยืนยันความถูกต้องของผลการตัดสิน ผู้ควบคุมดูแลก็พาตัวฟลอยด์ที่สภาพจิตใจแหลกสลายออกไป น่าเสียดายที่ผู้แพ้บางคนยังคงโวยวายไม่เลิก แต่พวกเขาก็ถูกจัดการอย่างง่ายดายด้วยกระสุนไฟฟ้า (Stun bolts) เวสแทบไม่เชื่อสายตาว่าจะมีนักออกแบบหุ่นรบกี่คนที่สติแตกและทำตัวเหมือนเด็กทารกแบบนี้ "ฉันคิดมาตลอดว่าการจะเป็นนักออกแบบหุ่นรบได้ต้องมีวินัยและหมั่นศึกษาอยู่ตลอดเวลา นึกไม่ออกเลยว่าพวกเด็กบ้านรวยพวกนี้เรียนจบปริญญาสาขาการออกแบบหุ่นรบมาได้ยังไง" "เหอะ มันเป็นเรื่องของพันธุกรรมน่ะเพื่อน" เพื่อนร่วมกลุ่ม 'วอล์กเกอร์' (Walker) คนหนึ่งให้ข้อมูล "ใครๆ ก็รู้ว่าพ่อแม่พวกนั้นฉีดยีนบูสต์ (Genetic boosts) ให้ลูกๆ ตลอดเวลา พวกนั้นใช้เวลาแค่ 1 ชั่วโมงในการทำความเข้าใจทฤษฎีที่คนธรรมดาอย่างเราต้องใช้เวลาทั้งวัน ยาฉีดพวกนี้มีหลายแบบ ทั้งเสริมสร้างกล้ามเนื้อ เพิ่มสติปัญญา หรือแม้แต่ทำให้ไม่ต้องนอนเลยก็ได้" นี่เป็นเรื่องใหม่สำหรับเวส "ฉันคิดว่าของพวกนั้นมันผิดกฎหมายหรือไม่ก็ไม่มีอยู่จริงซะอีก" "สำหรับคนธรรมดา มันก็เหมือนนิทานหลอกเด็กนั่นแหละ มันเป็นทฤษฎีสมคบคิดที่พวกชนชั้นสูงพยายามปกปิดเอาไว้ พวกนั้นร่วมมือกันกำจัดข้อมูลที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับสารกระตุ้นพวกนี้ทิ้งหมด ถ้าไม่เชื่อฉัน นายลองโพสต์เรื่องนี้ลงเน็ตดูสิ ฉันพนันได้เลยว่านายจะถูกจับเร็วกว่าเวลาที่นายใช้ยืนฉี่เสียอีก" เวสเกือบจะไม่เชื่อเรื่องนี้แล้ว หากไม่ใช่เพราะเรื่องหนึ่ง... เขาเองก็เคยได้รับ 'ยาฉีด' มาบ้างแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อเขานึกถึงตอนที่กินลูกอมเพิ่มค่าสถานะของระบบ ร่างกายและทักษะของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในหลายด้าน หรือว่า **ระบบ** จะเข้าไปยุ่งกับยีนของเขาทุกครั้งที่เขากินลูกอมเข้าไป? ข่าวนี้สั่นคลอนมุมมองที่เขามีต่อจักรวาล เขาเคยมองว่าข่าวลือเรื่องการตัดต่อพันธุกรรมเป็นแค่เรื่องลมปากมาตลอด แต่บางทีเขาอาจจะประเมินความก้าวหน้าทางพันธุกรรมที่มนุษยชาติทำได้ในช่วงหลายปีมานี้ต่ำเกินไป "นายมีหลักฐานไหม?" "หึ! แน่นอนว่าไม่มี! ถ้ามีฉันก็ตายสิ ที่พอจะรู้อะไรมาบ้างก็เพราะฉันมีเพื่อนเป็นพวกถุงเงินน่ะ" เมื่อโปรแกรมของวันนี้สิ้นสุดลง ทุกคนก็ทยอยออกจากลานพิธี ขณะที่เวสพยายามมองหาดีทริคและแมวของเขา เขาก็กลับมาทบทวนเรื่องการอัปเกรดค่าสถานะของตัวเองอีกครั้ง ตอนนี้เขามีทักษะที่ใช้ได้แล้ว บางทีอาจถึงเวลาต้องอัปเกรดค่าสติปัญญา (Intelligence) เสียที "ถ้าฉันมีแต้ม DP ลาภลอยมาอีกสักก้อน ฉันคงพอจะฟุ่มเฟือยกับลูกอมสติปัญญาได้บ้าง" ราคาของลูกอมนั้นสัมพันธ์กับระดับค่าสถานะปัจจุบันของเขา ค่าสถานะใดๆ ที่อยู่ระหว่าง 1.0 ถึง 2.0 สามารถอัปเกรดได้ด้วยการซื้อลูกอมที่มีราคา 1,000 เท่าของระดับที่ต้องการ ตัวอย่างเช่น ปัจจุบันเขามีค่าสติปัญญา 1.2 หากเขาต้องการเพิ่มเป็น 1.3 เขาต้องจ่าย 1,200 DP หากเขาต้องการเพิ่มสติปัญญาไปจนถึง 2.0 เขาจะต้องใช้แต้มรวมทั้งหมดถึง 13,200 DP และเมื่อถึงระดับ 2.0 ราคาของลูกอมจะคูณด้วย 10,000 ทันที หมายความว่าเขาต้องใช้ถึง 21,000 DP เพื่ออัปเกรดสติปัญญาเป็น 2.1 ราคาของการอัปเกรดค่าสถานะนั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาลยิ่งมันสูงขึ้นเท่าไหร่ ด้วยระดับปัจจุบันของเวส เขาไม่มีทางหาแต้ม DP ได้มากพอจะอัปเกรดสติปัญญาให้ถึงระดับที่สร้างความแตกต่างได้อย่างมีนัยสำคัญ นั่นคือเหตุผลที่ผ่านมาเขาจึงเน้นไปที่การซื้อทักษะ เพราะมันให้ประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมในราคาที่สมเหตุสมผล เวสวางแผนจะอัปเกรดสติปัญญาและค่าสถานะอื่นๆ ในระยะยาวเสมอ แม้จะนึกอิจฉาพวกเด็กเส้นยีนบูสต์ แต่เขาก็ยังยึดมั่นในแนวทางเดิม อย่างมากเขาก็อาจจะอัปเกรดสติปัญญาเพิ่มอีกสักสองสามหน่วย เพื่อไม่ให้ตัวเองดูโง่เกินไปยามต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ เวสถอนหายใจเมื่อนึกถึงแต้ม DP ที่ว่างเปล่า แผนการทั้งหมดจะไม่มีความหมายเลยหากเขาหาแหล่งแต้ม DP ใหม่ไม่ได้ ในเมื่อยอดขายทั้งในจักรวาลเสมือนและจักรวาลจริงต่างก็หยุดชะงัก เขาจึงไม่มีทางเลือกซื้ออะไรจาก **ระบบ** มาช่วยในการแข่งขันได้เลย เขาต้องพึ่งพาตัวเองเพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุด เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อพบว่า **ระบบนักออกแบบหุ่นรบ** ดูจะลดความพิเศษลงไปบ้าง เมื่อพวกคนรวยและผู้มีอำนาจต่างก็มีวิธีลัดของตัวเองในการก้าวหน้า แม้จะไม่มีซอฟต์แวร์เปลี่ยนความจริงแบบเขาก็ตาม ในที่สุดเวสก็เจอดีทริคที่แถวทางออก นักบินหนุ่มหาวหวอดขณะทักทายเพื่อนของเขา "ให้ตายเถอะเพื่อน นี่เป็นการแข่งขันที่น่าเบื่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาเลย ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นสักนิดกับการนั่งดูพวกเนิร์ดนับพันคนมาหมกมุ่นกับข้อสอบงี่เง่าสองสามชุด ส่วนเดียวที่ฉันสนใจคือการดวลเมค แต่มันก็จบเร็วเกินกว่าที่ฉันจะสนุกกับมันได้" "ฮ่าๆ สำหรับนายมันอาจจะไม่ตื่นเต้น แต่สำหรับนักออกแบบหุ่นรบอย่างฉัน มันระทึกใจสุดๆ เลยล่ะ" "ถามจริง พวกนายนับออกแบบหุ่นรบเนี่ยยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า? ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้าพวกนายถูกพวกเอเลี่ยนสวมรอยไปหมดแล้ว" หากไม่มีความรู้ทางเทคนิค นักบินอย่างดีทริคไม่มีวันเข้าใจความงดงามของงานประเภทนี้ เวสสนุกกับโอกาสที่ได้ประชันฝีมือกับคนในรุ่นเดียวกัน การเฝ้าดูทักษะของเขาเติบโตผ่าน 'หน้าต่างสถานะ' ที่น่าเบื่อนั้นเทียบไม่ได้เลยกับการได้รับชัยชนะจากการแข่งกับคนจริงๆ มันทำให้การพัฒนาทั้งหมดของเขากลายเป็นเรื่องจริง --- ต่างจากครั้งก่อน ทาง LIT ได้จัดเตรียมที่พักชั่วคราวไว้สำหรับผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ อพาร์ตเมนต์แบบโมดูลาร์แต่ละห้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานครบครันและมีความปลอดภัยค่อนข้างสูง พื้นที่ที่พักชั่วคราวนี้คลาคล่ำไปด้วยหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด เพื่อป้องกันพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมอย่างการติดสินบนหรือการลอบวางเพลิง สถานที่แห่งนี้จึงปลอดภัยจนรู้สึกอึดอัด ดีทริคเป่าปากด้วยความประทับใจเมื่อเห็นหุ่นรบจำนวนมากที่ลาดตระเวนอยู่รอบนอก "ลีมาร์นี่ทุ่มทุนรักษาความปลอดภัยให้กับที่พักธรรมดาๆ มากขนาดนี้เลยเหรอ" "ฉันดีใจนะที่พวกเขาสนใจความปลอดภัยของเรา ฉันเพิ่งจะไปล่วงเกินไอ้กร่างจากกลุ่มโคอาลิชั่น (Coalition) มาคนหนึ่ง ไม่รู้เลยว่ามันจะแอบทำอะไรลับหลังฉันบ้าง" เนื่องจากดีทริคไม่มีความรู้เรื่องการออกแบบ เขาจึงตามการดวลหุ่นรบในรอบที่สองไม่ทัน เมื่อเวสอธิบายว่าเขาคว้าชัยชนะมาได้อย่างไร ดีทริคก็พ่นลมออกจมูก "เหอะ ไอ้กระจอกนั่น แค่มันยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้เพราะมันเก่งไม่เท่านาย เรื่องมันควรจะจบแค่นั้นนะ" เวสหวังลึกๆ ว่าเขาจะไม่ต้องเจอกับฟลอยด์อีก แต่เขาสังเกตเห็นลางๆ ว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนที่จะยอมอภัยให้ง่ายๆ หลังจากผ่านพ้นคืนที่เงียบสงบ ผู้เข้าแข่งขันก็กลับมาที่ลานกว้าง จากผู้เข้าร่วมห้าหมื่นคน ตอนนี้เหลือเพียงห้าพันคนเท่านั้น รอบสุดท้ายของการคัดเลือกมีเป้าหมายเพื่อคัดออกจนเหลือเพียงห้าร้อยคน อัตราการคัดออกนั้นโหดร้ายแต่มันจำเป็นเพื่อให้การแข่งขันรอบหลักออกมาดูดีที่สุด ศาสตราจารย์มาร์แชลกล่าวกับฝูงชนเหมือนเช่นเคย "วันนี้คือวันที่เราจะตัดสินผู้เข้ารอบ 500 คนสุดท้าย ใครในหมู่พวกคุณที่จะโชคดีพอจะได้แสดงฝีมือต่อหน้าเหล่าบุคคลสำคัญที่สุดในอุตสาหกรรมหุ่นรบ? ใครในหมู่พวกคุณที่จะได้รับการถ่ายทอดสดไปสู่ทุกครัวเรือนในเขตดาวโคโมโด? โอกาสที่จะสร้างชื่อเสียงให้คนนับล้านล้านรู้จักอยู่ในกำมือพวกคุณแล้ว พวกคุณตื่นเต้นไหม?" นักออกแบบหุ่นรบทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ พวกเขาต่างสู้ยิบตาเพื่อให้ตัวเองโดดเด่น ต่อให้พวกเขาไม่เข้าตาปรมาจารย์ แต่ทริปนี้ก็ยังถือว่าคุ้มค่าหากพวกเขากลายเป็นชื่อที่ทุกคนรู้จัก ชื่อเสียงคือทรัพยากรอันล้ำค่าที่จะช่วยติดปีกให้กับอาชีพนักออกแบบหุ่นรบของทุกคน "เอาละ ผมขอเริ่มรอบที่สาม ณ บัดนี้ ครั้งนี้รูปแบบการแข่งจะเน้นไปที่ 'การทำงานเป็นทีม' อย่างที่พวกคุณรู้ นักออกแบบหุ่นรบมักต้องทำงานร่วมกับผู้อื่นเมื่อต้องทำโครงการใหญ่ งานออกแบบที่ดีที่สุดและถูกใช้แพร่หลายที่สุดมักเป็นการรวบรวมผลงานที่ดีที่สุดของนักออกแบบแต่ละคนเข้าด้วยกัน ไม่มีนักออกแบบคนไหนในโลกที่กล้าอ้างว่าเก่งที่สุดในทุกด้าน แม้แต่ท่าน 'พหูสูต' (Polymath) เองก็ยังแค่เกือบจะทำได้เท่านั้น" ทุกคนหัวเราะเบาๆ แคลร์ กรัมซ่า (Clair Gramza) คืออัจฉริยะตัวจริงที่มีระดับสติปัญญาน่าหวาดหวั่น สาขาที่เธอเชี่ยวชาญนั้นสามารถเขียนลงดาต้าชิปได้เต็มแผ่น เวสแอบสงสัยในใจว่าท่าน 'นักออกแบบระดับดวงดาว' (Star Designer) ท่านนี้ถูกอาบยีนบูสต์สติปัญญามาตั้งแต่เกิดเลยหรือเปล่า "ครั้งนี้เราต้องการเห็นความร่วมมือในหมู่พวกคุณ ทุกคนจะถูกจัดกลุ่ม กลุ่มละสิบคน หน้าที่ของพวกคุณคือร่วมกันออกแบบหุ่นรบเพียงตัวเดียว ซึ่งจะถูกนำไปสู้กับหุ่นรบจากกลุ่มคู่แข่งอื่นๆ กลุ่มละหนึ่งครั้ง ครั้งนี้นักบิน AI จะไม่มีความจำจากการแข่งรอบก่อนๆ ดังนั้นผลการแข่งทุกแมตช์จะมีความเสถียรแน่นอน 50 กลุ่มแรกที่มีสถิติชนะสูงสุดจะผ่านเข้ารอบการแข่งขันหลักในวันพรุ่งนี้ยกทีม!" ทุกคนต่างอ้าปากค้างกับรูปแบบการแข่งขัน การทำงานร่วมกันไม่ใช่เรื่องแปลก ปกตินักออกแบบกลุ่มเล็กๆ มักจะรวมตัวกันเพื่อผลิตหุ่นรุ่นแมสโปรดักส์อยู่แล้ว ปัญหาคือเมื่อจำนวนคนเกินห้าคน กลุ่มเหล่านี้มักจะควบคุมยาก 'มากคนก็มากความ' ทุกคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง หากบางคนมีความเชี่ยวชาญในด้านเดียวกัน พวกเขาก็อาจจะขัดแย้งกันได้ง่ายๆ มันเป็นฝันร้ายชัดๆ ในการพยายามต้อนทุกคนให้ไปในทิศทางเดียวกัน แม้ว่าความคิดจะตรงกันก็ตาม "ตอนนี้พวกคุณอาจจะสงสัยว่าจะคุมนักออกแบบหลายคนในกลุ่มเดียวได้ยังไง... นั่นคือหน้าที่ของพวกคุณที่ต้องแก้ปัญหาเอาเอง คุณอาจจะให้นักออกแบบคนเดียวทำงานในขณะที่อีกเก้าคนนั่งเฉยๆ ก็ได้ หรือจะแบ่งกันใช้หน้าจอออกแบบคนละหนึ่งชั่วโมงก่อนจะเปลี่ยนมือก็ได้ หรือคุณจะไปจับคู่กับคนแรงเยอะๆ แล้วไล่ซ้อมคนที่คุณไม่เห็นด้วยก็ได้ ตราบใดที่ไม่มีใครต้องเข้าโรงพยาบาล เราจะไม่เข้าไปแทรกแซง" "นั่นมันป่าเถื่อนชัดๆ!" "หึ! ฉันเป็นประธานชมรมมวยนะเว้ย! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ยอมรับซะว่าใครคือลูกพี่!" เวสไม่เคยได้ยินกติกากลุ่มที่ไร้สาระขนาดนี้มาก่อน แม้แต่การข่มขู่ทางร่างกายก็ยังไม่ถูกสั่งห้าม "จำไว้! งานออกแบบเพียงงานเดียวที่ระบบจำลองของเราจะยอมรับ คือผลงานที่ส่งมาจาก 'เทอร์มินัล' (Terminal) ประจำกลุ่มเท่านั้น เราไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะขวางไม่ให้คุณเข้าถึงเทอร์มินัล หรือทั้งกลุ่มจะเถียงกันจนงานออกมาไม่เสร็จ สิ่งที่ปรากฏอยู่ในเทอร์มินัลจะเป็นสิ่งเดียวที่ได้รับการอนุมัติ เอาละ ไปหาเพื่อนร่วมกลุ่มและทำความรู้จักกันซะ!" ภาพโฮโลแกรมที่ซับซ้อนนำทางทุกคนให้มารวมกลุ่มกันสิบคน เวสพบกับกลุ่มนักออกแบบที่ดูหลากหลายอย่างรวดเร็ว เจ็ดคนในนั้นเป็นพวก 'ฟลายเออร์' ซึ่งบ่งบอกถึงภูมิหลังที่มั่งคั่ง สี่คนในนั้นถึงกับสวมเครื่องแบบศิษย์เก่าของ LIT เวสเป็นเพียงหนึ่งในสามคนที่มาจากภูมิหลังที่ด้อยกว่า เขาหันไปมองชายหนุ่มและหญิงสาวอีกสองคนที่ยังยืนอยู่บนพื้นเหมือนกับเขา "สวัสดี ผมเวส ลาร์กินสัน จากสาธารณรัฐไบรท์ (Bright Republic)" หญิงสาวจ้องหน้าเขาเขม็ง "มิสซี่ ฟิลลิปส์ จากราชอาณาจักรเวเซีย (Vesia Kingdom)" รอยยิ้มของเวสเจื่อนลงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ในบรรดาเพื่อนร่วมทีมที่เป็นไปได้ทั้งหมด ผู้จัดงานกลับจัดให้เขาอยู่กลุ่มเดียวกับผู้หญิงจากประเทศศัตรู เมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดระหว่างทั้งสอง ชายหนุ่มที่เหลือจึงรีบเข้ามาแทรก "สวัสดีทุกคน ผมชื่อคลาร์ก แมคคัลลัม เกิดและโตในโคอาลิชั่น" ทั้งสองคนจับมือกับคลาร์ก ทั้งเวสและมิสซี่ต่างไม่อยากทำให้โอกาสของตัวเองพังทลายลงเพียงเพราะการโต้เถียงเรื่องศักดิ์ศรีของชาติตัวเองอย่างไร้ประโยชน์ "ถ้าพวกชั้นต่ำ (plebs) อย่างพวกเธอจะช่วยหุบปากหน่อยได้ไหม นักออกแบบตัวจริงเขากำลังจะเริ่มงานกันแล้ว" ผู้หญิงท่าทางเจ้ายศเจ้าอย่างคนหนึ่งตะโกนลงมาจากด้านบน ไม่มีใครในกลุ่ม 'วอล์กเกอร์' ทั้งสามคนที่ชอบน้ำเสียงของเธอ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขึ้นเสียงตอบโต้ ผู้หญิงคนนั้นคือหนึ่งในผู้สำเร็จการศึกษาจากลีมาร์ แถมบนเครื่องแบบของเธอยังมีตราสัญลักษณ์ติดอยู่มากที่สุด ซึ่งหมายความว่าเธอมีผลงานโดดเด่นมากมายในช่วงที่ยังเป็นนักศึกษา อย่างไรก็ตาม เวสไม่อยากถูกเบียดตกขอบโดยพวกชนชั้นนำ เขาจึงรวบรวมความกล้าถามออกไปว่า "คุณเป็นใคร?" "ถือเป็นเกียรติของนายนะที่ได้คุยกับ ซินเธีย บาราคอฟสกี้ บางทีนายอาจเคยได้ยินชื่อ บีแอนด์เอฟ อินทิเกรตเต็ด (B&F Integrated) มาบ้าง?" บีแอนด์เอฟ อินทิเกรตเต็ด คือหนึ่งในผู้ผลิตอุตสาหกรรมหนักรายใหญ่ของโคอาลิชั่น พวกเขายังมีส่วนแบ่งในตลาดการผลิตหุ่นรบด้วย ยอดขายจากแผนกหุ่นรบของพวกเขานั้นพุ่งเกินล้านล้านโคลส์ (Cols) ได้อย่างง่ายดาย หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ดวงตาของมิสซี่ก็เบิกกว้าง เธอจำชื่อนั้นได้ "คุณคือซินเธีย บาราคอฟสกี้ คนที่ติดอันดับท็อป 100 ในการแข่งขันจูเนียร์ริมเวิร์ด (Junior Rimward Games) ครั้งล่าสุดนี่นา!" แม้เวสจะยังจำชื่อเธอไม่ได้ แต่เพียงแค่การเอ่ยถึง 'จูเนียร์ริมเวิร์ด' ก็เพียงพอที่จะข่มขวัญทุกคนที่อยู่ที่นั่นได้แล้ว การแข่งขันจูเนียร์ริมเวิร์ดคืองานแข่งขันกีฬาที่ทรงเกียรติที่สุดในจักรวาลสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 25 ปี ซึ่งได้ขยายขอบเขตมาสู่กีฬาที่ไม่ใช้พละกำลังอย่างการออกแบบหุ่นรบมานานแล้ว ซินเธียยิ้มรับความสนใจนั้นอย่างพึงพอใจ "พวกเธอสบายใจได้เลย ตราบใดที่มีฉันอยู่ การผ่านเข้ารอบก็เป็นเรื่องง่ายๆ ขอแค่พวกเธออย่ามาเกะกะฉันก็พอ ฉันคนเดียวก็ออกแบบหุ่นรบเพชฌฆาตได้สบายๆ อยู่แล้ว" ทั้งคลาร์กและมิสซี่ต่างมองเธอด้วยสายตาปลาบปลื้มเหมือนเห็นดารา เวสมองภาพการบูชาบุคคลนั้นด้วยความสับสน เขาไม่เคยสนใจงานใหญ่อย่างริมเวิร์ดเกมส์เลย ยิ่งรุ่นจูเนียร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาทำได้เพียงยืนนิ่งดูซินเธียใช้เสน่ห์และความเก่งกาจเป่าหูทุกคนให้ยอมยกพื้นที่การออกแบบหุ่นรบของกลุ่มให้เธอแต่เพียงผู้เดียว แม้เวสจะไม่สงสัยในฝีมือของซินเธีย แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกเขาสมควรจะทำงาน 'เป็นกลุ่ม' คนที่รอดมาถึงจุดนี้ได้ย่อมมีจุดแข็งของตัวเอง และในฐานะคนที่ตั้งเป้าจะเข้ารอบชิงชนะเลิศ เวสเชื่อว่าความเห็นของเขาก็ควรจะมีค่าเช่นกัน เขาไม่ยอมเสี่ยงทิ้งโอกาสทั้งหมดไว้ในมือของคนแปลกหน้าเด็ดขาด