บทที่ 1197: ไม่มีใครที่ข้าไม่กล้าฆ่า! แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth “เปลวไฟนรก!” เปลวไฟร้ายกาจหล่นลงมาจากฟากฟ้า ท่ามกลางเหล่าองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจ ทั้งสามองค์จอมเวทีไม่ใช่มือใหม่ พวกเขารวดเร็วในการใช้เวทมนตร์ความเย็นเพื่อดับเปลวไฟเหล่านั้น ฉู่เฟิงเหลือบมองไปยังเปลวไฟที่ยังคงลุกโชนอยู่ตามพื้น สีแดงสดใสนั้นราวกับกลีบกุหลาบ ฉู่เฟิงคุ้นเคยกับพลังอันเกรียงไกรของอเมวีเบลตั้งแต่ครั้งยังเป็นภัยพิบัติ หากขาดสัตว์ร่วมทางตนนี้ เวทมนตร์เพลิงของเขาจึงดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญกว่านั้น หัวใจของฉู่เฟิงเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ เขาจึงแน่ใจยิ่งขึ้นว่า ต้องหาทางให้อเมวีเบลกลับมามีชีวิตอีกครั้งเมื่อภารกิจนี้เสร็จสิ้น ไม่มีใครเลยจะมาวุ่นวายสร้างปัญหาให้เขาหากไม่มีเจ้าหญิงน้อยจอมซนคนนี้! “อย่ากลัว โจมตีร่วมกัน! เขาคงเอาเราทั้งหมดไม่อยู่!” หลู่ผิงเฟิง องค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจกล่าว หลู่ผิงเฟิงเป็นสมาชิกตระกูลหลู่อย่างชัดเจน เขากระตุ้นให้องค์จอมเวทีทั้งสามใช้เวทมนตร์ผนึก หนึ่งในนั้นเป็นมือเวทีมืดที่ซ่อนตัวมุมหนึ่ง ตั้งใจจะใช้ “กฎแห่งนิวซ์” และ “เงื้อมมือเงาจอมยักษ์” เพื่อผนึกจิตใจของฉู่เฟิง แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือ ฉู่เฟิงหายตัวไปในทันทีที่กฎแห่งนิวซ์ถูกก่อตั้ง หลายวินาทีต่อมา มือเวทีมืดรู้สึกความหนาวเหน็บอย่างรุนแรงจากเบื้องหลัง ฉู่เฟิงได้แทงเข้าที่เอวและท้ายทอยด้วยเงามีดคู่หนึ่ง! พลังผนึกอันแข็งแกร่งบีบบังคับและมัดจิตใจขององค์จอมเวที จนไม่อาจกล่าวคำเวทมนตร์ใดได้ “ฮึ, ตายซะ!” หลู่ผิงเฟิงคว้าโอกาสรวดเร็ว เรียก “ต้นปีศาจ” ที่มีเปลือกนอกคมดุจฟันเลื่อย ต้นไม้ยักษ์แผ่ขยายออกไปยังฉู่เฟิง ฉู่เฟิงแหงนหน้าเพ่งเล็งต้นปีศาจดุจฟันเลื่อยนั้น แสงเงินกระจายห่อหุ้มต้นไม้ ขัดขวางไม่ให้เคลื่อนที่ต่อไป หลู่ผิงเฟิงตกตะลึง เขาระบายไม่ถูกว่าฉู่เฟิงใช้เวทมนตร์ชนิดใด เขาไม่มีประสบการณ์มากพอ “จับตัวเขา!” เขาระเบิดเสียงคำรามใส่องค์จอมเวทีที่เหลืออีกสองคน ทั้งคู่ล้วนเป็นมือจิตเวท! เหล่ามือจิตเวทมีบทบาทสำคัญท่ามกลางเหล่าองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจ มักเป็นกุญแจสำคัญในการจับกุมเป้าหมาย ทั้งสองมือจิตเวทร่าย “แรงกระแทกจิต” ลงบนฉู่เฟิงพร้อมกัน เพื่อไม่ให้เขาสามารถใช้เวทมนตร์ขั้นสูงได้! ฉู่เฟิงถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างจากต้นปีศาจ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นของแรงกระแทกจิตที่ซัดทะลวงมายังตน เขาต้านทานเวทมนตร์จิตแต่ละคลื่นด้วยมือข้างหนึ่ง ฉู่เฟิงรุกตอบโต้งดเร็ว ไม่เคยปล่อยโอกาสให้มือจิตเวทขัดจังหวะการกล่าวคำเวทมนตร์เลย “อย่าตื่นตระหนก แรงกระแทกจิตของเราเร็วกว่า!” มือจิตเวทอาวุโสกล่าว พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังจิตยานของฉู่เฟิงที่แผ่เข้ามา มีทางเลือกสองทาง ข้อแรกคือเสริมแรงกระแทกจิตให้แข็งแกร่งขึ้น บังคับให้ฉู่เฟิงถอนเวทมนตร์ ส่วนอีกทางคือถอยหลังทันที แต่จะพลาดโอกาสใช้เวทมนตร์จิต! มือจิตเวทอาวุโสทึกทักใจมากกว่าคู่หู เขาเชื่อว่าแรงกระแทกจิตของตนจะทรงพลังเหนือจิตยานของฉู่เฟิง ยิ่งไปกว่านั้น ธาตุท้องฟ้าและธาตุอวกาศล้วนพึ่งพาพลังจิตของมือเวท หากแรงกระแทกจิตไปถูกตัวฉู่เฟิง เวทมนตร์อวกาศก็จะสลายไป! ซ่า... เสียงดังก้องดังกังวานสะท้อนในจิตใจของฉู่เฟิง รบกวนความสงบภายใน มือจิตเวทอาวุโสยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจ ไม่มากนักที่คนจะกล่าวคำเวทมนตร์เร็วกว่ามือจิตเวท เพราะความเร็วคือกุญแจสูงสุดในการกดขี่เป้าหมาย พวกเขาต้องร่ายเวทมนตร์ให้ถึงตัวก่อนที่เป้าหมายจะพร้อม เพื่อขัดจังหวะการกล่าวคำเวทมนตร์... “เตรียมโจมตี เขาหนีไม่ได้... อา!” มือจอมเวทีอาวุโส正准备下令时，一道银色的幻影之爪已死死扣住他，力道之大令骨骼濒临碎裂，宛如被巨人攫住！ มือจิตเวทอาวุโส瞠目结舌，难以置信地盯着被银光包裹的ฉู่เฟิง！ แรงกระแทกจิตของพวกเขากระทบเขาบนเนื้อหนังแล้วแท้ๆ ทำไมเขายังคงใช้จิตยานได้? พลังจิตของเขาอาจจะสูงกว่าพวกเขาทั้งระดับ? มือจิตเวทนั้นหาได้ไร้เทียมทานไม่ แรงกระแทกจิตของมือจิตเวทขั้นพื้นฐานแทบไม่อาจทำอะไรมือเวทขั้นสูงหรือยอดมือเวทได้ มิฉะนั้น กลุ่มมือจิตเวทขั้นพื้นฐานก็จะทำให้ยอดมือเวทไร้ประโยชน์ได้อย่างง่ายดาย! ธาตุจิต, ธาตุอวกาศ, และธาตุคำสาป ล้วนผูกพันอย่างใกล้ชิดกับพลังจิตของมือเวท ฉู่เฟิงได้บรรลุขั้นที่สี่ของพลังจิต และปัจจุบันอยู่ในระดับ “พัฒนาการขั้นกลาง” ในขณะที่มือจิตเวทอาวุโสมีพลังจิตเพียงขั้นที่สามและยังอยู่ในระดับ “พื้นฐาน” มือเวทระดับหนึ่งอาจมีโอกาสขัดจังหวะเวทมนตร์ของมือเวทระดับสอง แต่ความต่างระหว่างระดับนั้นห่างกันไกล มือเวทในระดับ “พื้นฐาน” มีโอกาสเพียงร้อยละสองในการขัดจังหวะเวทมนตร์ของมือเวทในระดับ “พัฒนาการขั้นกลาง” ดังนั้น แม้ว่ามือจิตเวทจะเป็นกระบี่เด็ดของขุมนครผู้ทรงอำนาจในการควบคุมนักโทษ แต่สำหรับฉู่เฟิงผู้มีพลังจิตเหนือกว่า พวกเขากลายเป็นภัยคุกคามไม่ได้เลย ถึงแม้พวกเขาจะร่ายเวทมนตร์จิตขั้นสูง ก็มีแนวโน้มว่าจะแพ้ฉู่เฟิงเช่นกัน! “โจมตีเขาซะ ยังรออะไรกัน? โจมตีเขาตอนนี้เลย!” หลู่ผิงเฟิงเสียงแหลมดุจเสียงฟ้าร้อง เหตุใดพวกโง่เหล่านี้ถึงตะลึงงันด้วยเวทมนตร์อวกาศขั้นเล็กๆ น้อยๆ ของเขา? พวกเขาควรเป็นยอดเยุทธิของขุมนครผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงอำนาจที่แท้จริง! ฉู่เฟิงได้ยึดสองมือจิตเวทด้วยเงามือปิศาจ แต่พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้รายเดียวของเขา อาคมน้ำแข็งยาวกว่าสิบเมตร, ลูกไฟ, และต้นปีศาจป่าเถื่อนได้ใกล้เข้ามาแล้วจากสามทิศทางที่แตกต่างกัน... “กาลาหยุดนิ่ง!” ฉู่เฟิงไม่สนใจที่จะหลบเวทมนตร์ แสงเงินรอบตัวเขาสว่างไสวขึ้นเมื่อสนามพลังงานที่สามารถทำให้วัตถุที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูญเสียการเคลื่อนไหวปรากฏขึ้น! คลื่นเวทมนตร์สามชุดที่พุ่งเข้ามาได้ลดความเร็วลงอย่างมากเมื่อเข้าสู่พื้นที่ของ “กาลาหยุดนิ่ง” พวกมันหยุดนิ่งลงในระยะทางที่น้อยกว่าห้าเมตรจากเขา อาคมน้ำแข็งที่สังหาร, ฝนแห่งเปลวเพลิง, และต้นปีศาจยักษ์ถูกตรึงไว้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของภาพวาด ฉู่เฟิงเป็นผู้ควบคุมพื้นที่อย่างเต็มรูปแบบ แสงเงินยิ่งทำให้เขาไร้มลทิน! ฉู่เฟิงเดินออกมาจากเวทมนตร์ ในทันทีที่เขาก้าวออกไป เปลวเพลิง, อาคมน้ำแข็ง, และต้นปีศาจก็กลับมีชีวิตอีกครั้ง นำมาซึ่งความพินาศสิ้นเชิงเมื่อรวมตัวกัน แต่ฉู่เฟิงได้ออกจากพื้นที่นั้นไปแล้ว เวทมนตร์เหล่านั้นไม่ได้แตะต้องแม้แต่ผ้ามุมเสื้อของเขา! “เลิกยุ่งกับข้า!” ฉู่เฟิงจ้องมองที่สองมือจิตเวทที่ถูกตรึงด้วยเงามือปิศาจ พลังจิตระดับ “พัฒนาการขั้นกลาง” ของเขาปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่ออกมา ส่งทั้งสองกระเด็นไป มือจิตเวทร้องออกมาและพ่นเลือดออกมา ก่อนจะล้มลงกับพื้น พวกเขาไม่สามารถยืนขึ้นได้อีก ฉู่เฟิงได้ล้มล้างองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจไปแล้วทั้งหมด หลู่ผิงเฟิงรู้สึกเหงื่อเย็นไหลพรากเมื่อเห็นฉู่เฟิงเดินเข้าหาเขาทีละก้าว... เขาเป็นเพียงมือเวทขั้นสูงเยี่ยงเดียวกับพวกเขา แต่เหตุใดเขาจึงแข็งแกร่งกว่าพวกเขามากเช่นนี้? เหตุใดเขาจึงสามารถบดขยี้เหล่าองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจด้วยพลังธาตุทุกชนิดที่เขามีได้? “เจ้า...เจ้าคนจะตาย, ตระกูลหลู่ของเราจะทำให้เจ้าได้ชดใช้!” หลู่ผิงเฟิงพยายามสงบสติอารมณ์ เขาไม่คิดว่าฉู่เฟิงจะกล้าทำอันตรายเขา หากเขาพูดถึงภูมิหลังของตน “เจ้าอยู่ในตระกูลหลู่? ใช่ตระกูลหลู่ที่ลักพาตัวบิดาของข้าหรือไม่?” ฉู่เฟิงถามอย่างเย็นชา หยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลู่ผิงเฟิง “แล้วถ้าเป็นเราล่ะจะทำอย่างไร!?” หลู่ผิงเฟิงดูมั่นใจขึ้นทันที เขาเป็นองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจ เพียงผู้มีฐานะเป็นสมาชิกสภาและสูงกว่านั้นเท่านั้นที่มีอำนาจพิพากษาประหารชีวิตพวกเขา! แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ต้องเป็นการพิจารณาคดีในศาลสูงของขุมนครผู้ทรงอำนาจ สมาชิกสภาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำร้ายพวกเขาโดยตรง! “สิ่งที่โง่ที่สุดของตระกูลหลู่และหลู่หยุ่นหลินคือการที่พวกเขาใส่ใจอยู่เสมอว่าโลกทั้งใบต้องโคจรรอบตัวพวกเขา!” ฉู่เฟิงยิ้มเย็นชา ฉู่เฟิงใช้ธาตุเงาผนึกจิตใจของหลู่ผิงเฟิงและเหวี่ยงเขาขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อหลู่ผิงเฟิงถึงจุดสูงสุด, ฉู่เฟิงปล่อยแสงมืดเจิดจ้าอย่างฉับพลัน! ฟ้าร้องปรากฏตัวในรูปเล็บปิศาจ, ยื่นขยายออกมาจากเมฆดำที่ปกคลุมฟากฟ้า หลู่ผิงเฟิงพยายามอย่างเต็มที่ในการเรียก “เกราะเวทมนตร์” เขาสัมผัสได้ว่าฉู่เฟิงไม่มีความลังเลที่จะสังหารเขาแต่อย่างใด แต่เกราะเวทมนตร์ของเขาไร้ประโยชน์ต่อสายฟ้าที่มีพลังแรงกว่าคำสาปสายฟ้าธรรมดาสิบสองเท่า! มีเสียงระเบิดดังก้องเป็นชุด และหลู่ผิงเฟิงถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยสายฟ้า เลือดของเขาที่ไหม้เกรียมไหลรินลงมาเหมือนสายฝนร้อน เหล่าองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจที่เหลือต่างสยดสยองอย่างยิ่งเมื่อเห็นการตายของเขา! คนนี้บ้าไปแล้วหรือ? เขากล้าฟันองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจกลางดินแดนของพวกเขาจริงๆ หรือ? “ผู้ใดที่เบื่อหน่ายชีวิตแล้ว จงก้าวออกมาข้างหน้า!” ฉู่เฟิงเรียกร้อง เหล่าองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจแข็งตัวอยู่กับที่ ชายผู้นี้เอาจริงเรื่องการสังหาร ไม่ว่าพวกเขาจะมีฐานะหรือภูมิหลังเช่นใด! ฉู่เฟิงเดินหน้าต่อไป ไม่มีองค์จอมเวทีผู้ทรงอำนาจคนใดกล้าโจมตีเขา “ไอ้คนเลว, ไอ้คนเลว, เราจะฆ่าเจ้าซะ ฉู่เฟิง, เราจะฆ่าเจ้า!” หลู่จานเทียนตะโกนด้วยเสียงดังลั่น ก่อนจะพุ่งลงมาจากท้องฟ้าสู่ฉู่เฟิง “ดูเหมือนว่าเจ้ายังไม่ได้เอาจริงเอาจังกับข้า!” โบลาไปปรากฏตัวขึ้นหน้าหลู่จานเทียนพร้อมกับประกายเวทมนตร์แปลกประหลาด โบลาโจมตีด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ ยึดแขนของหลู่จานเทียนไว้และดึงลงมาด้วยแรงมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ เล็บแหลมคมของเขาทะลุผิวหนังของหลู่จานเทียน ตัดเอาหลอดเลือดแดงและเอ็นในแขนของเขาขาด! นายของเขาได้สั่งให้หักกระดูกและเอ็นของทุกคนในร่างกายของชายคนนี้ให้หมด ที่จริงแล้ว เป็นคำร้องขอที่ค่อนข้างยากจะทำให้สำเร็จ แม้กระทั่งช่างเชือดก็ยังมีความยากลำบากในการตัดกระดูกและเอ็นของหมู หากไม่ใช่เพราะคำร้องขอนี้ ชายคนนี้คงตายไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง...