บทที่ 1236: ผีเสื้อยามราตรี? ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth หมอผู้เชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น เขาจึงรีบไปบอกอาจารย์เสี่ยวทันทีถึงสิ่งที่พวกเขาค้นพบ ไม่นาน อาจารย์เสี่ยวก็ติดต่ออาจารย์อีกคนหนึ่ง และขอให้เขาร่วมสืบสวนเรื่องนี้ไปกับหมอผู้ กว่าอาจารย์คนนั้นจะมาถึงก็ป็นเวลากลางคืนแล้ว หมอผู้คิดว่าควรรอจนถึงเช้า เพราะกลางคืนมองอะไรไม่ชัด แต่เขาก็ตกตะลึงเมื่อเห็นว่าอาจารย์คนนั้นอารมณ์ไม่ค่อยดีเอาซะเลย “จะมีอะไรน่ากลัว? ข้า โจวเจียนเทียน จัดการสัตว์อสูรที่อาจโผล่มาได้อย่างสบายๆ ไปกันเถอะ เสียเวลาอยู่อย่างนี้!” โจวเจียนเทียนพูด โจวเจียนเทียนพานักศึกษาประมาณหกคนมาด้วย พอเห็นสีหน้าของพวกนักศึกษาก็ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ค่อยเต็มใจมาเท่าไร ในเมื่อนี่ไม่ใช่หน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย หากทางน้ำที่ตันอยู่ไม่ได้ขัดขวางงานของพวกเขา พวกเขาคงไม่มาเสียเวลาที่นี่หรอก เส้นทางสู่ทะเลสาบชินอี้นั้นราบรื่นอย่างน่าประหลาด ตลอดทางไม่พบสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียว เมื่อมาถึงทะเลสาบชินอี้ หมอผู้จึงเพ่งมองผิวน้ำอย่างใกล้ชิด… ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทะเลสาบตอนนี้ให้ความรู้สึกต่างไปจากเดิม ผิวน้ำเงียบสงบ ไม่มีลม ไม่มีประกายแสงระยิบระยับบนผิวน้ำ แต่เมื่อหมอผู้เข้าใกล้ขึ้น เขากลับเห็นภาพสะท้อนของดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีบนผิวน้ำ ราวกับว่าผิวน้ำถูกปักด้วยอัญมณีลึกลับ จนกลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามตระการตา ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับทั่วผิวน้ำ ลมพัดพามาพร้อมกลิ่นหอมของธรรมชาติ ความรู้สึกที่สบายตัวนี้ต่างจากความอัปมงคลในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง “ล้อเล่นใช่ไหม? บอกไม่มีภาพสะท้อน! บนผิวน้ำไม่มีอะไรเลย น้ำก็ดูปกติดี!” โจวเจียนเทียนพูดเสียงดังและโมโห “ใช่ แค่ทะเลสาบธรรมดาๆ เสียเวลาเปล่า” “แล้วเรามาทำอะไรกันหมาวะ!?” โจวเจียนเทียนจ้องหน้าหมอผู้แล้วระเบิดเสียงออกมา “ไอ้คนไร้ประโยชน์ 连这种简单的任务都做不好！整个工程就因为这停滞了。你要是被湖面倒影吓成这样，我劝你早点辞职。我去问院长另找人来做！” หมอผู้ตะหากระอาใจ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่มีเหตุผล ทะเลสาบปกติดีในตอนกลางคืน ทั้งๆ ที่ตอนกลางวันมันชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดปกติ โจวเจียนเทียนพาลูกศิษย์เดินจากไปอย่างโกรธกริ้ว ปล่อยให้หมอผู้และนักศึกษาของเขามองหน้ากันด้วยความงุนงงอยู่ข้างหลัง “อาจารย์ คนพวกนั้นไม่มีเหตุผลเลย พวกเขาคิดว่าเราหลอกเขาจริงๆ หรือ? เราทุกคนรู้ว่าเช้าที่ผ่านมาทะเลสาบมีอะไรแปลกๆ!” ค้าวฉินฉินพูดด้วยความโกรธ “ลืมมันไป ข้าจะสืบเรื่องนี้ใหม่ กลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” หมอผู้กล่าว “ได้เลย” — เมื่อไปถึงเมืองถงเซียง หมอผู้ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจกับทะเลสาบมากขึ้น เขาคิดว่าตัวเองมีประสบการณ์และความรู้ แต่กลับมืดแปดด้านสิ้นดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ประการแรก หมอผู้เชื่อว่าเช้าวันนั้นมีบางสิ่งบางอย่างลอยอยู่บนผิวน้ำ บางสิ่งที่ทำให้ทะเลสาบดูเงียบสงัดเมื่อมองจากระยะไกล และจะเห็นได้ชัดเจนก็ต่อเมื่อเข้าใกล้พอ โชคร้ายที่หมอผู้ไม่ได้มองดูให้ใกล้ชิดในตอนเช้า มิฉะนั้นเขาคงรู้แล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร! หมอผู้หาข้อสรุปไม่ได้ เลยหยุดเสียเวลานึกคิด แล้วเริ่มนั่งสมาธิข้างหน้าต่าง — ยามดึก หมอผู้ยังคงฝึกฝนธาตุฟ้าอยู่ เขาหวังจะส่งเสริมเวทมนตร์ฟ้าขั้นสูงของเขาให้ถึงระดับสอง เพื่อเพิ่มพลังให้แข็งแกร่งขึ้น เคาะๆ เคาะๆ เคาะ! มีคนมาเคาะประตูอย่างหนัก หมอผู้หยุดการฝึกฝนทันที “อาจารย์ อาจารย์ ไปเป็นหายไปแล้วคะ!” ค้าวฉินฉินพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก “หายไป? เขาหนีไปหาคุณนายกลางดึกรึ?” หมอผู้ขมวดคิ้วถาม “เขาพกอุปกรณ์ติดตัวไปด้วย” ค้าวฉินฉินกล่าว “ไอ้โง่นั่น พยายามจะหาความจริงด้วยตัวเองงั้นเหรอ? มันเสี่ยงเกินไปแม้จะอยากจบการศึกษาแบบเกียรตินิยม เขาควรจะทำทีละก้าวอย่างระมัดระวัง...บ้าเอ๊ย ทำไมข้าถึงพูดเหมือนครูแก่หัวโบราณเนี่ย? มาเถอะ ไปตามหาซะ หวังว่าเขาคงไม่มีปัญหาอะไร แต่อะไรก็ตามที่อยู่ในทะเลสาบชินอี้ตอนเช้านั้นอันตรายมาก เขาจะตกอยู่ในความเสี่ยงสูงถ้าพยายามจัดการด้วยตัวเอง เขาเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นขั้นสูงเมื่อไม่นานมานี้!” หมอผู้สาปด่าพร้อมเดินออกไป ในฐานะอาจารย์ เขาต้องระมัดระวังอยู่ตลอด เพราะนักศึกษาที่หยิ่งยโสคิดว่าตัวเองสามารถทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้ด้วยตัวเอง แม้แต่หมอผู้ยังรู้สึกความหนาวสะท้านที่ทะเลสาบชินอี้ตอนเช้า ไม่ว่าสิ่งใดในทะเลสาบนั้นก็อันตรายอย่างยิ่ง ถ้าไปเผชิญหน้าเพียงลำพัง จะเป็นเรื่องเลวร้ายมาก เขาเพิ่งจะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับสูงเมื่อไม่นานมานี้! — — กลางคืนเงียบสงัดอย่างยิ่ง ไม่ได้ยินเสียงแมลงสักตัว แสงจากดวงดาวบนฟากฟ้าอันมืดครึ้มเป็นแหล่งแสงเดียวของที่นี่ ทั้งบริเวณนั้นดูตาย寂寥。 “ข้าต้องหาสาเหตุให้ได้ ข้าจะต้องจบการศึกษาแบบเกียรตินิยม ข้าไม่อยากเป็นความผิดหวังของครอบครัว!” ไปหงเป่ยกระซิบด้วยความโกรธ เขา拨开高高的草丛，慢慢向秦仪湖走去。 秦仪湖如往常一样平静美丽。被群山环绕的湖泊就像一块巨大的黑曜石。当白弘飞将目光投向湖面时，他突然有一种奇怪的感觉。 然而，他并没有退缩。他鼓起勇气，走近湖边。 白弘飞探出头，俯视着湖水，当他到达湖边时… 他立刻意识到了什么。他向远处看了更长一段时间，震惊地发现湖面上没有一丝星星的倒影！ 湖水非常平静，却没有倒映出夜空中闪烁的星星。美丽的湖让白弘飞感到一阵寒意！ 一些柔软的东西拍打着湖面。空气中弥漫着宜人的香味。 白弘飞听到湖中传来越来越密集的声音。他很快看到无数薄翼在湖面上拍打。当翅膀同时拍打时，它们看起来像湖面上的涟漪。它们在星光下也微微闪烁… 在白弘飞从震惊中恢复过来之前。一大群翅膀飞向空中，像一层蓝色的薄雾遮住了天空。同样的蓝色薄雾最初覆盖着湖面！ 白弘飞完全惊呆了。他盯着无数的翅膀，这些微小、脆弱的生命形式组合成一个巨大的、在天空中神奇闪烁的面纱！ “你在这里做什么？”一个温柔的声音突然从白弘飞身后传来。 这个声音让白弘飞大吃一惊。他迅速转过身，看到一个女人穿着过时的衣服站在他身后。那女人微微向前倾身。她的刘海垂在脸侧，垂在她丰满的胸前。 女人脸上带着淡淡的微笑。她闪亮的眼睛好奇地看着白弘飞，脸上带着轻浮的表情。 “你…你吓死我了。小姐，你为什么半夜在这里？这里非常危险，”白弘飞松了一口气，看到是个女人。 “你没有回答我的问题，”女人说。 “我是明珠学院的学生。我在这里是为了完成毕业任务，”白弘飞诚实地回答。 “那你为什么一个人来？”女人继续问道。 “我…我想做出一些有价值的贡献，”白弘飞尴尬地说。 “你发现什么了？”女人带着淡淡的微笑走到一边。 “你看到飞到天上的东西了吗？它们看起来像蝴蝶，但我第一次看到这么多蝴蝶。它们太多了，把整个湖面都盖住了。顺便问一下，你看起来不像法师。如果我不是法师，冒险离开安全区太危险了。你迷路了吗？”白弘飞问道。 “嗯，我想我迷路了。我正在采摘一些草药……我真的在安全区之外吗？”女人在短暂的停顿后回答道。 “是啊，你很幸运遇到了我，否则恶魔生物会把你拖进它们的洞穴吃掉。来吧，我送你回去，你住在哪里？”白弘飞说。 “所以你是个强大的法师吗？”女人似乎一点也不害怕。 “我吗？说实话，我是个高级法师，”白弘飞说。 “哦，那真是令人印象深刻。事实上，你不必担心我。我是在这个地区长大的，所以我对这里的山、林、湖非常熟悉。我也知道如何避开恶魔生物，”女人说。 “我不能把你留在这里。我会带你回家。你住在哪里？”白弘飞说。 “那你的任务呢？”女人笑着问。 “我会为你发生坏事感到难过。而且，我已经看到了那些东西。我会回去告诉我的导师，他会请政府派士兵来处理它们。顺便问一下，你也看到那些东西了吗？你认为它们是蝴蝶吗？”白弘飞说。 女人脸上的笑容渐渐消失了。她看着白弘飞，用不同的语气说：“你见过蝴蝶在晚上出现吗？” “啊？你说得对……等等，那些看起来像蝴蝶、会在晚上出现的东西叫什么？”白弘飞说。 “飞蛾，”女人说。 “是啊，对，一定是飞蛾。如果不是我亲眼看到，我永远不会相信这里有这么多飞蛾。我想知道它们会引起什么样的灾难，”白弘飞说。 白弘飞的脑子里全是飞蛾。 据说飞蛾和蝗虫相似，是那种可以让一个地方荒芜的灾难性生物。现在正好是飞蛾大量繁殖的季节。他确实听说过他的国家西部有灾难性的恶魔蝗虫。他在东部，所以周围没有太多的蝗虫。但这里有大量的飞蛾！ 白弘飞突然听到翅膀拍打的声音，接着是一阵强风，让他大吃一惊。 “小姐，小心，风越来越大了！”白弘飞下意识地试图保护身边的女人。 然而，当他准备站到女人面前时，他看到女人盘腿站立，双眼冰冷。她的背上还长着一对巨大的柔软翅膀…… 翅膀显然不是某种翼魔法装备。它们似乎是从她的背上长出来的，而强风是由巨大的翅膀拍打产生的！ 白弘飞目瞪口呆地看着飞蛾像龙卷风一样从天而降，绕着那个长着蛾翼的女人盘旋。