บทที่ 1228：มหันตภัยป่าเถื่อน ศือฉียนโจว แปลโดย Exodus Tales แก้ไขโดย Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจปรับปรุงโดย Aelryinth “บางทีพวกคุณอาจลืมปิดเครื่อง จนพลังงานมันเลยหมดลง” จางเส้าฮู้ถาม “เป็นไปไม่ได้! ข้ารับรองได้ว่าข้าตรวจสอบแกนกลางของบาเรียร์ไม่นานมานี้ พลังงานของมันควรจะคงอยู่ได้อีกกว่าครึ่งเดือน บาเรียร์ยังถูกปิดไปแล้วด้วยซ้ำตอนที่มันใช้ไม่ได้ผลกับเหล่าตั๊กแตนพายุทราย คนจะต้องเสื่อมทรามขนาดไหนถึงจะขโมยพลังงานของแกนกลางบาเรียร์!” หลิวจ้วโกรธแค้น เขาต่อยกำแพงผลึกข้างๆ ด้วยกำปั้น แกนกลางบาเรียร์คือความหวังของเมืองนี้ หลิวจ้วเพิ่งจะพบแสงสว่างเล็กน้อยที่ให้ความหวังว่าเมืองอานเจียวจะรอดพ้น แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์บ้าบออย่างนี้ขึ้น “ไม่แปลกที่พลังเวทมนตร์ถูกปิดไป คำถามคือ นอกจากพวกคุณแล้ว ยังมีใครรู้เรื่องแกนกลางบาเรียร์บ้าง?” จางเส้าฮู้ถาม หมอแฟนจูงแขนจางเส้าฮู้แล้วชี้ไปที่รอยร้าว แมลงดำตัวหนึ่งที่ปีกหักติดอยู่ภายใน “ไม่รู้สึกหรอว่าแมลงตัวนี้คุ้นๆ?” หมอแฟนถาม จางเส้าฮู้มองดูใกล้ๆ แล้วขนลุก จะให้เขาไม่รู้จักแมลงตัวนี้ได้อย่างไร? มันคือแมลงพิษที่ฆ่าทุกคนในถ้ำซึ่งมีดอกไม้พิภพอยู่ แมลงพิษตัวเดียวกับที่ศือฉียนโจวควบคุม! “นี่จะไม่ใช่…ศือฉียนโจว?” จางเส้าฮู้พูดพล่อยๆ ออกมาด้วยความตกใจ “ข้าเดาว่าต้องเป็นเขา เขาเพิ่งได้ดอกไม้พิภพมา แต่พลังงานของมันหมดไป เขาจึงฉวยโอกาสตอนเมืองอานเจียวถูกรุกรานโดยตั๊กแตนพายุทราย เพื่อขโมยพลังงานของแกนกลางบาเรียร์ไปเติมพลังให้ดอกไม้พิภพ!” หมอแฟนกล่าว “ข้าคิดว่าเขาหนีไปแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะบ้าถึงขนาดปรากฏตัวอีกครั้ง” จางเส้าฮู้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จางเส้าฮู้เกลียดชังศือฉียนโจว เขาอยากจะฆ่าคนนี้ด้วยมือเปล่า แต่กลับต้องมาประหลาดใจที่ศือฉียนโจวเสียสติถึงขนาดลอบเข้าเมืองเพื่อขโมยพลังงานของแกนกลางบาเรียร์! หากปล่อยให้ศือฉียนโจวอยู่เฉย ใครจะรู้ว่าเขาจะก่อเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นด้วยดอกไม้พิภพ? “เขาควบคุมตั๊กแตนพายุทรายได้ไม่ใช่หรือ? ข้าคิดว่าเขาเป็นคนเดียวที่จะเข้าเมืองอานเจียวได้อย่างอิสระ” หมอแฟนกล่าว “แต่เขาจากไปแล้ว จะตามหาอย่างไร?” จางเส้าฮู้ถาม “เขาคงไม่ไปไกลหรอก แมลงพิษแบบนี้จะตายเมื่อแยกตัวจากร่างเจ้านานเกินไป เราจะปล่อยแมลงตัวนี้ไป มันจะนำทางเราไปหาศือฉียนโจว” หมอแฟนกล่าว “ศือฉียนโจว? พลโทศือ?” หลิวจ้วถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่ คือเขา แต่ตอนนี้เขากลายเป็นปิศาจไปแล้ว” “ถ้าเป็นเขา เขาคงรู้เรื่องแกนกลางบาเรียร์และพลังเวทมนตร์ตรงทางเข้าด้วย แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ถึงเราจะเจอเขา ก็ไม่มีทางสู้ได้” หลิวจ้วกล่าว “จริงที่ว่าเราไม่มีทางสู้กับเขาในที่อื่น แต่ที่นี่ในเมืองอานเจียวอาจต่างกัน!” หมอแฟนยิ้ม — จางเส้าฮู้ทำตามคำสั่งของหมอแฟน แล้วปล่อยแมลงพิษที่ปีกหัก มันรีบพุ่งไปทางหนึ่งทันที แม้ไม่มีปีก มันก็ยังเคลื่อนที่ได้เร็วมาก แมลงพิษนำทางสามคนไปยังทิศตะวันตกของเมืองอานเจียว บริเวณนี้ประกอบด้วยโรงงานและที่พักคนงานเหมือง บ้านเรือนเหล่านี้ดูเหมือนไม่ถูกปากตั๊กแตนพายุทราย พวกมันเป็นตึกหลังเดียวที่ยังเหลืออยู่ในเมืองอานเจียว โรงงานมีขนาดมหึมา ตั๊กแตนพายุทรายยังบินวนอยู่ข้างนอก ตัวเมื่อยล้าก็จะพักบนหลังคาโรงงาน หลังคามีแมลงสีดำซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ดูขนลุกสยองสยอง... แมลงตัวน้อยกระโดดขึ้นไปบนหลังคาโรงงาน หมอแฟนและจางเส้าฮู้จึงได้เห็นชายคนหนึ่งสวมแจ็คเกตทหารเปื้อนเลือดอยู่ท่ามกลางตั๊กแตนพายุทราย เขานั่งอยู่ตรงกลางตั๊กแตนพายุทราย แต่เหล่าตั๊กแตนไม่ได้โจมตีเขา พวกมันเวียนรอบๆ เขาดังจะสนใจอะไรบางอย่างที่อยู่ในมือเขา “ถอยไปเถอะ เจ้าพวกต่ำช้า ไม่มีสิทธิ์ที่จะอยากได้สมบัติของข้า!” ศือฉียนโจวตาดแดง เขาบ้าเพราะความละโมบมหาศาลครอบงำ ตั๊กแตนพายุทรายกระจัดกระจายหลังจากชายคนนั้นคะยั้นคะยอ เหล่าตั๊กแตนพากันกลัวแมลงพิษรอบตัวเขา พวกมันไม่กล้าทำร้ายเขาตราบใดที่ยังมีแมลงพิษอยู่ “กิน จะกินเท่าไหร่ก็กินไป เมื่อเสร็จแล้วผืนแผ่นดินนี้จะเป็นของข้า!” ศือฉียนโจวลูบไล้แตะดอกไม้พิภพในมือราวกับเป็นลูกตัวเอง “อ๊ะ ข้าเกือบลืม ข้างล่างในหลุมหลบภัยคงยังมีคนอยู่ พวกเขาตายอยู่แล้ว จะให้มาเสียสละเพื่อข้าบ้างก็ดี!” ศือฉียนโจวยิ้มเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ คนของทีมเขากับพลังงานแกนกลางบาเรียร์ที่เขาเพิ่งได้มานั้นยังไม่พอจะเติมพลังให้ดอกไม้พิภพ แกนกลางบาเรียร์ของเมืองเล็กๆ เปรียบเสมือนเศษผงที่ไร้ความหมายต่อดอกไม้พิภพ พลังงานที่ต้องใช้เติมพลังให้ดอกไม้พิภพนั้นเทียบเท่ากับพลังงานที่ค้ําจุนบาเรียร์เมืองที่มีประชากรราวล้านคน ดอกไม้พิภพยังแข็งแกร่งกว่าแกนกลางปราการแถบทะเลทรายไตมู่เสียอีก! หากแกนกลางปราการแถบทะเลทรายไตมู่ยังสภาพดี มันจะสมบูรณ์แบบเสียจริง! ศือฉียนโจวกระโดดลงจากโรงงาน เขาพยายามนึกทางไปยังหลุมหลบภัยใต้ดิน แต่ส่วนใหญ่ของอาคารพังพินาศแล้ว ตั๊กแตนพายุทรายอยู่เต็มไปหมด จะหาทางเข้าหลุมหลบภัยใต้ดินนั้นค่อนข้างยุ่งยาก เมื่อศือฉียนโจวก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็พบแหวนของเปลวไฟท่ามกลางเหล่าตั๊กแตนพายุทรายสีดำที่วนเวียนเหมือนลมหมุน อาร์แดนท์ ซันเซ็ต เป็นไฟชนิดพิเศษ สีของมันบ่งบอกว่าไม่ใช่ไฟธรรมดา ศือฉียนโจวอยากรู้เหลือเกินว่าผู้ใช้เวทมนตร์ไฟคนนี้เป็นใคร เขาสามารถเคลื่อนที่ท่ามกลางตั๊กแตนพายุทรายได้ อิสระเช่นเดียวกับตน! “ศือฉียนโจว!” จางเส้าฮู้ตะโกนด้วยความโกรธแค้น เขาอยากจะกลายเป็นอสูรเพื่อฉีกคนบ้าคนนี้เป็นชิ้นๆ ศือฉียนโจวโบกมือไล่ตั๊กแตนพายุทรายที่บังสายตาออกไป เขาหัวเราะลั่นเมื่อเห็นจางเส้าฮู้อยู่ภายในแหวนไฟ “งั้นเจ้าคือเจ้า อดีตคนโชคร้ายที่รอดมา! และคนที่ยืนข้างๆ เจ้าคือเด็กโชคดีที่ไม่อยู่ตอนพวกเรามาถึง ทั้งเจิ้งถงและต้งจวานเตือนข้าเกี่ยวกับเจ้า มม เจ้าน่าเกรงขามจริงๆ ที่สามารถเคลื่อนที่ท่ามกลางตั๊กแตนพายุทรายได้” ศือฉียนโจวกล่าวด้วยดูหมิ่นเมื่อเห็นว่าเป็นพวกเขา “กองทัพทราบแล้วว่าเจ้าทำอะไร เจ้าจะต้องตาย!” จางเส้าฮู้เสียงแข็ง “ฮ่าๆๆ กองทัพ? จะไปสำคัญอะไร? กองทัพกำลังดิ้นรนปกป้องตัวเอง จะทำอะไรข้าได้ตราบใดที่ข้ายังมีตั๊กแตนพายุทราย ครั้นเมื่อข้าเติมพลังให้ดอกไม้พิภพเสร็จ กองทัพก็จะยอมจำนนข้า!” ศือฉียนโจวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ศือฉียนโจวสังเกตว่าตั๊กแตนพายุทรายกลายพันธุ์และบุกรุกเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์หลังจากเขาออกมาจากทะเลทราย เขาชื่นใจเพราะรู้ว่าไม่มีใครทำร้ายเขาได้ตราบใดที่เขาอยู่ท่ามกลางตั๊กแตนพายุทราย เขายังถึงกับใช้ตั๊กแตนพายุทรายโจมตีศัตรูได้อีกด้วย เขาใช้ตั๊กแตนพายุทรายฆ่าทุกคนในสถานีเปลี่ยนเวรที่ไม่มีใครใส่ใจ แต่มีใครบ้างที่รู้ว่าเขาอยู่เบื้องหลัง? แม้แต่ตอนนี้ ตราบใดที่เขาเดินท่ามกลางตั๊กแตนพายุทราย พวกตั๊กแตนจะรับผิดชอบทุกการเสียชีวิตที่เขาก่อ ส่วนคำพูดที่จางเส้าฮู้บอกกองทัพนั้น ศือฉียนโจวไม่กลัวผลที่ตามมา นายทหารระดับผู้บังคับบัญชาด้อยๆ ไร้หลักฐานย่อมไม่มีทางโค่นล้มเขาได้ ยิ่งตอนนี้เขามีดอกไม้พิภพแล้ว ทั้งปราการแถบทะเลทรายไตมู่จะยอมฟังคำสั่งเขา! หากเขาสามารถคงไว้ซึ่งบาเรียร์ที่แข็งแกร่งพอคุ้มครองเมืองที่มีประชากรล้านคน ชาวตะวันตกคงจะนับถือเขาเป็นเทพ เจตนาหลอกลวงไร้หลักฐานและบาเรียร์ที่มาช่วยเมืองทันเวลา ชัดเจนว่ากองทัพเองก็รู้ว่าอะไรสำคัญกว่าสำหรับพวกเขา! ส่วนการก่อกวนเล็กๆ น้อยๆ? ศือฉียนโจวยิ้มเย้ยถึงความโง่เขลาของเหล่านั้นจริงๆ! ความคิดเห็น จะมีเจ้าพ่อใหญ่คนใดที่ไม่เคยทำสิ่งที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้บ้าง? เมื่อเทียบกับเมืองที่ป้องกันชีวิตล้านชีวาที่เขาพยายามสร้างและความสำเร็จที่จะทำให้เขาติดหน้าประวัติศาสตร์ การก่อกวนเล็กๆ น้อยๆ ของเขาอาจไม่值得一提! “พูดตามตรง ข้าไม่ค่อยสนใจที่จะเอาชีวิตพวกเจ้าในตอนนี้นัก บอกข้ามา ว่าหลุมหลบภัยใต้ดินอยู่ที่ไหน ข้าอาจจะพิจารณาให้ตำแหน่งสูงๆ ในเมืองของข้าแก่พวกเจ้า เจ้าคงรู้ว่าข้ามีดอกไม้พิภพแล้ว แต่ข้ายังขาดผู้ใต้บังคับบัญชาที่เชื่อถือได้ ถึงกระนั้น หากพวกเจ้ารังเกียจวิธีที่ข้าฆ่าคนบริสุทธิ์ ข้าสัญญาว่าข้าจะทำความดีมากขึ้นหลังจากเป็นนายกเทศมนตรี ข้ารู้ดีกว่าเจ้าว่าเมืองต้องการอะไร และนายกเทศมนตรีควรทำอะไร!” ศือฉียนโจวกล่าวด้วยความเฉยเมย จางเส้าฮู้รู้สึกเหมือนจะระเบิดหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น -ไอ้หมอนี่มันกำลังขอให้ข้าพาไปที่หลุมหลบภัยเพื่อเอาคนหลายพันชีวิตไปเป็นเครื่องสังเวยให้กับความบ้าคลั่งของมันอย่างนั้นหรือ?- “พวกเขาตายอยู่แล้ว การตายเพื่อเจตนารมณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าจะดีกว่าไม่ใช่หรือ?” ศือฉียนโจวยิ้ม “ข้าคิดว่าจะดีกว่าถ้าตายเป็นเจ้า ทุกอย่างจะง่ายขึ้นมาก!” หมอแฟนเดินออกมาข้างหน้า เปลวไฟอาร์แดนท์ ซันเซ็ตก็แรงขึ้น ไล่ตั๊กแตนพายุทรายให้ห่างออกไป “เจ้าอยากฆ่าข้าเหรอ? จะให้ตัดปัญหาที่ว่าเวทมนตร์ระดับกลางและระดับสูงของเจ้าไม่แรงพอที่จะทำร้ายข้า เจ้าก็จะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้เลยเพราะเสียงรบกวนที่เหล่าตั๊กแตนพายุทรายสร้างขึ้น ลืมมันไปได้เลย ข้าอยู่ที่นี่เหมือนเป็นเทพ ไม่มีใครต่อต้านข้าได้!” ศือฉียนโจวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าก็มีปัญหาในการใช้เวทมนตร์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” หมอแฟนกล่าว เสียงที่เหล่าตั๊กแตนพายุทรายผลิตออกมานั้นเปรียบเสมือนแรงกดดันห้ามเวทมนตร์ขนาดมหึมา เฉพาะผู้ที่พลังจิตถึงขั้นสูงแล้วเท่านั้นจะสามารถใช้เวทมนตร์ได้ภายในสภาพรบกวนที่รุนแรง! หมอแฟนไม่เชื่อว่าศือฉียนโจวจะมีพลังจิตถึงขั้นสูง ศือฉียนโจวกำลังใช้การรุกรานอันหายนะของตั๊กแตนพายุทรายเป็นร่มกัน แต่หมอแฟนก็ใช้มันเป็นเสื้อคลุมปิดบังตน หมอแฟนสามารถต่อสู้กับศือฉียนโจวได้เพราะศือฉียนโจวใช้เวทมนตร์ระดับสูงและเหนือธรรมดาไม่ได้เช่นกัน! “พลธาตุพิษของข้าไม่ได้รับผลกระทบ แมลงพิษของข้าจัดการเจ้าได้ง่ายๆ!” ศือฉียนโจวเย้ยหยัน “เหมือนกับไฟของข้า มันไม่ได้รับผลกระทบด้วย!” หมอแฟนกำหมัดไว้ เปลวไฟอาร์แดนท์ ซันเซ็ตไหลวนตามแขนของหมอแฟนเหมือนมังกร มารวมกันที่ข้อมือและกำปั้น!