1513 จำนวนสองเท่า แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth กลุ่มคนรออยู่ในนิวซูเอซประมาณห้าวัน ใจไม่คาดคิด โม่ฟานไม่ได้ตามหลังโจว แมนหยานขณะมองหาหนุ่มสาวในบาร์ของนิวซูเอซ แท้จริงแล้วเขาไปยังสนามรบและทำงานของนักเวทสงครามเสมือนเป็นทหารเสริมพิเศษ โม่ฟานพยายามเก็บซากวิญญาณและสารสังเคราะห์วิญญาณให้ได้มากที่สุด เขาได้กลายเป็นหนุ่มทะเยอทะยานตั้งแต่ได้แหวนกลางเวทมนตร์ แหวนนักเวทสงครามของนิวซูเอซจึงพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์อึดอัด หลายครั้งพวกเขาคิดกลยุทธ์ที่ทำให้ศัตรูได้รับการตีตอบโต้อย่างแรง แต่เมื่อมาถึงก็เจอแต่ซากสัตว์ปีศาจกระ散อยู่ทั่ว พวกเขาต้องทำความสะอาดฝุ่นกองหลังจากนั้นแทน! โม่ฟานสามารถไหลผ่านสนามรบได้อย่างอิสระตลอดเวลา เขาตัดลบรังของลามิอาสบางรังที่กองทัพเองก็ลำบากจะทำลายได้ ทหารนิวซูเอซสนับสนุนเขาด้วยความกระตือรือร้น หากบ้าระหัวคนนี้ไม่พุ่งเข้าไปในเขตศัตรูอย่างรุนแรงเพื่อเปิดช่องให้ศัตรูเกิดช่องว่าง จะมีทหารตายเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก! ในห้าวันนั้น โม่ฟานเก็บสารสังเคราะห์วิญญาณระดับนักรบได้อีกสามสิบสี่ชิ้น และรวมกับสิบชิ้นที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ ประตูอัญเชิญของเขาจึงสามารถอัญเชิญหมาป่าสีขาวเพิ่มเติมได้สี่สิบสี่ตัว จำนวนหมาป่าที่อัญเชิญได้จะเกินร้อยตัวเร็วๆ นี้! แต่ในวันรุ่งเช้า ลามิอาขนาดเล็กเริ่มถอยกลับ แม้ว่าเขาอยากล่าอีกหนึ่งหรือสองวันก็เสียโอกาสไปแล้ว... — โม่ฟานกลับมาถึงโรงแรมเมื่อแทบมืดแล้ว เขากำลังจะเดินกลับไปยังห้องพักเพื่อพักผ่อนเมื่อเห็นเบรียงคา ยืนอยู่หน้าประตูจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เหมือนดวงจันทร์ เบรียงคาแปลกสูงกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อสวมส้นสูง จึงทำให้เธอดูมีอัธยาศัยที่เข้าถึงยากในบางครั้ง “ไม่นัดสัญญากับฉันหรือ?” เบรียงคาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันแค่ไปฝึกเวทมนตร์ที่อริบอริบ ไม่ได้หนักเกินไปหรอก” โม่ฟานหัวเราะ เขาสามารถพูดโกหกได้โดยไม่ลังเลเลย “ไม่ได้ไปสนามรบหรือเปล่า?” เบรียงคาถามอีกครั้ง “แน่นอนว่าไม่ได้ ทำไมฉันจะไป? ฉันไม่บ้า” โม่ฟานไม่อายหน้าและหัวใจไม่เต้นเร็ว เบรียงคานั้นค่อนข้างไร้เดียงสา หากเขาตอบอย่างจริงจัง เธอคงไม่สงสัยต่อไป “แสดงแหวนให้ฉันดู” เบรียงคาพูดขึ้นมาทันใด โม่ฟานหายใจระยะ หนูเบรียงคาไม่นำตามแผน? “พระเจ้า!” เบรียงคาตะโกนดังกระหาย สักคนแถวนั้นหันมามองว่าโม่ฟานทำอะไรกับหญิงสวย “คุยกันในห้อง...” โม่ฟานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเปิดประตูดึงเบรียงคาเข้าห้อง โม่ฟานปิดประตู ไม่ได้แม้แต่เปิดไฟเลยเมื่อรู้สึกถึงสายตาแหลมคมของเบรียงคา เหมือนคุณครูอนุบาลจับตาดูเด็กที่ทำผิดหรือพี่สาวที่โกรธที่น้องชายของเธอ “แล้วจำนวนก็สองเท่าแล้ว! บางทีฉันควรชมความสามารถของคุณบ้าง!” เบรียงคาทำเสียงคร่ำครืน “ฉันแค่โชคดีที่เจอสารสังเคราะห์ระดับผู้บังคับบัญชา ฉันกำลังตัดสินใจว่าจะขายเพื่อค่าใช้จ่ายหรือเติมเข้าสู่แหวนกลางเวทของฉัน” โม่ฟานพูด “ฉันพูดถึงมันเลยหรือ!?” เบรียงคาเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย แสดงอำนาจในฐานะหัวหน้าฝ่ายวินัยของสถาบันแอลป์ “อ้อ... ผมขออภัย ผมไม่ควรละเมิดและไปสนามรบ” โม่ฟานยอมรับอย่างเด็ดขาดอย่างเร็ว เบรียงคาอึดอัดจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินโม่ฟานยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว คำสั่งดุที่เคยใช้กับนักเรียนไม่อำนวยผลเลย “คุณบาดเจ็บไหม?” น้ำเสียงของเบรียงคาอุ่นขึ้นเหมือนพี่สาวที่ห่วงใย “ไม่มีอะไรรุนแรง พวกมันจะหายเองโดยไม่ต้องรักษา” โม่ฟานบอก “แสดงให้ดู” เบรียงคาบอก “จำเป็นไหม?... ฉันสบายดีจริงๆ” โม่ฟานพูด โม่ฟานสังเกตว่าเบรียงคาสามารถแยกแยะการโกหกได้แล้ว เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาอย่างง่ายดาย เขานิ่งสลบทบทวน—ทำไมคนถึงเปลี่ยนแปลงเร็วขนาดนั้น— มันสมเหตุสมผลที่เบรียงคาไม่เชื่อว่าโม่ฟานบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย เพราะเธอเคยเห็นสไตล์การต่อสู้ของเขา เขามักวิ่งเข้าไปในกลุ่มปีศาจ เธอจึงคิดว่าเขาน่าจะบาดเจ็บแน่ ลามิอาและลามิอาขนาดเล็กอาจไม่อันตรายต่อชีวิตโม่ฟาน แต่สัตว์ปีศาจเหล่านั้นไม่ใช่เครื่องจักร; การโจมตี, พิษ, และความสามารถแปรปรวนกัน สิ่งที่ไม่แน่นอนเหล่านี้ทำให้แม้พ่อมดที่แข็งแกร่งที่สุดก็อาจบาดเจ็บ “คุณเรียกว่านี่เป็นบาดแผลเล็กๆ หรอ?” เบรียงคาเสียงดังขึ้นอีก เธอดึงเซรั่มออกมาดูเหมือนทำมายากล “สำหรับฉันแล้ว ใช่” โม่ฟานตอบ “ลงตัก” “ผมคิดว่าไม่เหมาะสมนัก นางเบรียงคา” “อย่าประเมินค่าพิษต่ำไป! ดูแผลของคุณเอง; มันไม่ได้หายเลย กลับเน่าเปื่อย เราต้องจัดการกับพิษในเลือดคุณ!” “โอ้ ฉันไม่ได้สังเกต! ฉันมียารักษาแล้ว ทั้งมาจากพาร์ธ... เพื่อนให้มานะ” โม่ฟานหยิบยาต้านพิษออกจากกำไลอวกาศของเขา ซีนเซียได้เติมแหวนอวกาศของเขาด้วยยาที่ดีที่สุดก่อนที่เขาจะออกจากวิหารพาร์เธนอน ซีนเซียไม่ได้สนใจว่าโม่ฟานต่อสู้กับสัตว์ปีศาจตลอดเวลา เธอรู้อยู่แล้วว่าคำแนะนำของเธอจะเปลี่ยนใจเขาไม่ได้ โม่ฟานเปรียบเสมือนสุนัขป่าไม่มีที่จับ ดังนั้นเธอจึงเตรียมยาต่างๆ ไว้ให้ เข้าขั้นสูงของนักล่าจะบ้าหากยานี้ออกขายในตลาด โม่ฟานเคยคิดจะขายเพื่อหาเงินแต่สุดท้ายตัดสินใจไม่ทำ เพราะเป็นของขวัญจากซีนเซีย “These are the Parthenon Temple’s medicines. I bet you’re pretty close with them,” เบรียงคาพูดอย่างไร้สีหน้า เธอจำยาได้ทันที ยาของวิหารพาร์เธนอนมีระดับหลายขั้น ดีกว่าเป็นของศาสนาที่ภูเขาแห่งเทพธิดาโดยไม่ต้องสงสัย จะประมูลที่ตลาดบ่อยครั้งแต่วิหารมักไม่ขายบ่อย แต่โม่ฟานมองว่ามันเป็นยาแบบทั่วไป เบรียงคาเพียงพอที่จะรู้ว่ามันมีค่าแค่ไหน “มันไม่ได้หายากขนาดนั้น...” โม่ฟานรู้สึกอึดอัดทันที เขากลัวว่าเบรียงคาและไฮดีจะทะเลาะกับเขาทันทีถ้าบอกว่า ‘ภรรยาของฉันคือเทพีแห่งวิหารพาร์เธนอน’ เบรียงคาไม่ได้ยึดติดกับความสัมพันธ์ของโม่ฟานกับวิหารพาร์เธนอน เธอรักษาบาดแผลของโม่ฟานแล้วบอกว่า “ฉันกำลังเดินทางไปทะเลเมดิเตอเรเนียนเพื่อธุรกิจ ไม่สามารถพาไฮดีไปด้วยได้ ช่วยดูแลเธอเมื่อพวกคุณเดินทางไปไคโรพรุ่งนี้นะ” “เข้าใจแล้ว” โม่ฟานพยักหน้า “ฉันจะออกเดินทางเร็วๆ นี้ จริงๆ แล้วมาพบคุณเพื่อบอกเรื่องนั้น” เบรียงคาพูด “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ฉันช่วยได้ไหม?” โม่ฟานสอบถาม “ฉันจัดการเองได้”