บทที่ 295: ต่อสู้กันเอง “ฉันวานให้เขาไปตักน้ำมาน่ะ เขาคงไปที่สระน้ำแถวนี้” ไป๋ถิงถิงกล่าวด้วยใบหน้าแดงซ่าน “อืม ตกลง เดี๋ยวฉันจะไปดูเอง เธอพยายามตั้งสติปกป้องจิตใจเอาไว้ล่ะ สิ่งนั้นสามารถล่อลวงผู้คนได้โดยไม่รู้ตัวและขยายอารมณ์ความรู้สึกให้รุนแรงขึ้น” โม่ฟานบอกกับเธอ “ได้ค่ะ!” ไป๋ถิงถิงพยักหน้า โม่ฟานบอกให้มู่หนิงเสวี่ยคอยเฝ้าดูไว้ เนื่องจากยากที่จะบอกว่ามีคนถูกควบคุมกี่คน โม่ฟานจึงไม่ได้บอกเรื่องที่เขาค้นพบให้คนอื่นๆ ในกลุ่มรู้ อุปกรณ์เวทมนตร์ทำสมาธิสามารถปกป้องได้เพียงจิตใจของเขาเองเท่านั้น เขาสามารถปลุกให้ไป๋ถิงถิงตื่นขึ้นได้เพราะเธอยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ส่วนเลี่ยวหมิงเสวียนและหมิงชง เขาไม่สามารถปลุกพวกเขาได้ ดังนั้นจึงควรปล่อยให้พวกเขาถูกมัดเอาไว้จะดีกว่า โม่ฟานแสร้งทำเป็นออกไปตรวจตราแถวนี้ แต่ความจริงเขามุ่งหน้าไปยังสระน้ำที่ไป๋ถิงถิงพูดถึง คนแรกที่เสียสติคือหมิงชง และช่วงเวลาเดียวที่เขาออกจากโบสถ์คือตอนไปตักน้ำ ดังนั้นสระน้ำนั้นต้องเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดแน่นอน! — เมืองทั้งเมืองเงียบสงัดดุจป่าช้าเมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยงคืน เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงร้องแผ่วเบาจากระยะไกล ซึ่งเป็นของสัตว์อสูรที่หากินตอนกลางคืนที่กำลังมองหาเหยื่อ แสงจันทร์ที่เยือกเย็นเผยให้เห็นเงาของอาคารที่ทรุดโทรม โม่ฟานค่อนข้างกล้าหาญทีเดียว เพราะคนอื่นๆ คงไม่กล้าออกจากโบสถ์ที่ค่อนข้างปลอดภัยเพียงลำพังในกลางดึกแบบนี้... ธาตุเงาทำให้โม่ฟานสามารถมองเห็นในความมืดได้ในระยะหนึ่ง ไม่นานเขาก็พบน้ำพุที่หมิงชงมาตักน้ำไป โม่ฟานไม่ได้พุ่งเข้าไปหาในทันที เขาสำรวจรอบๆ แทน เมื่อเขาเข้าใกล้บริเวณที่เป็นโคลน จู่ๆ เขาก็พบกองกระดูกอยู่ใต้เท้า มันเละเทะจนเขาแทบจะระบุชนิดของมันไม่ได้ โม่ฟานเคยเห็นกระดูกมาไม่น้อย แต่เมื่อเขาสำรวจพุ่มไม้ใกล้ๆ เขาก็พบกองกระดูกมากขึ้นเรื่อยๆ... มีกระดูกมากพอที่จะปูเป็นทางยาวห้าสิบเมตรจากเท้าของเขา ยิ่งกว่านั้น เนื่องจากสถานที่แห่งนี้ยุบตัวลงเล็กน้อย มันจึงดูเหมือนหลุมโคลนที่เต็มไปด้วยกระดูก! กองกระดูกดูน่าสยดสยองภายใต้แสงจันทร์ที่เย็นเยียบ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะนับจำนวนศพที่อยู่รอบตัวเขา ปัญหาก็คือ... สถานที่แห่งนี้ดูไม่เป็นอันตรายเลยสักนิด แล้วทำไมถึงมีกระดูกมากมายขนาดนี้? โม่ฟานค้นหาต่อไป และสุดท้ายก็ไปพบสัตว์อสูรสองสามตัวที่ดูเหมือนกำลังต่อสู้กันเอง พวกมันฉีกกระชากกันอย่างบ้าคลั่ง เมื่อมองดูใกล้ๆ สัตว์อสูรเหล่านั้นกลับกลายเป็นหมาป่าตาเดียวหลายตัว! ราวกับว่าหมาป่าตาเดียวเหล่านั้นมีความแค้นต่อกันอย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่กัดจะมุ่งเป้าไปที่ส่วนสำคัญ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว เกิดเป็นภาพที่สยดสยองในยามค่ำคืน “แปลกแฮะ ปกติหมาป่าตาเดียวจะอยู่รวมกันเป็นฝูง มันไม่มีเหตุผลเลยที่พวกมันจะสู้กันเอง” โม่ฟานแอบอยู่ที่มุมหนึ่งและมองดูหมาป่าตาเดียวโจมตีกันเองอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุด หมาป่าตาเดียวบางตัวก็ถูกพวกพ้องของตัวเองกัดจนตาย ตัวสุดท้ายที่เหลือรอดก็ล้มลงกับพื้นด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส หญ้าที่กระจัดกระจายเต็มไปด้วยเลือด และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปในอากาศ โม่ฟานสับสนอย่างหนัก เขาเหลือบมองสระน้ำที่น่าขนลุกใกล้ๆ บ้าฉิบ ที่นี่แปลกเกินไปแล้ว ฉันควรให้ทุกคนรีบออกไปจากที่นี่ทันที หลุมโคลนที่เต็มไปด้วยกระดูก หมาป่าตาเดียวที่ฆ่ากันเอง... ต้องมีบางอย่างที่ควบคุมจิตใจของสัตว์อสูรพวกนี้แน่ๆ! โม่ฟานไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปลึกกว่านี้ เพราะเขาไม่รู้ว่ามีสัตว์อสูรที่ทรงพลังซ่อนตัวอยู่ในน้ำหรือไม่ กองกระดูกพวกนั้นเป็นข้อบ่งชี้ที่ดีว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะเข้าไปยุ่งด้วย โม่ฟานหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังแคมป์ที่โบสถ์ — ระหว่างทางกลับ จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานอันแข็งแกร่งที่มาจากทางโบสถ์ ไฟ! เปลวเพลิงที่สว่างไสว! เมื่อเขาเข้าใกล้โบสถ์ สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยสีแดงเพลิง! โบสถ์ที่เคยสงบสุขตอนนี้ถูกกลืนกินด้วยเปลวไฟ เงาหลายร่างกระจัดกระจายอยู่รอบๆ พร้อมกับวงจรดาราที่ถูกเรียกออกมาและเรียงตัวกัน... โม่ฟานตกตะลึง เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่โบสถ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาไม่อยู่ เขาไม่กล้าเสียเวลาแม้วินาทีเดียว ร่างของเขากลายเป็นกลุ่มเงาและหายไปในความมืดขณะมุ่งหน้าไปยังโบสถ์อย่างรวดเร็ว โบสถ์ถูกจุดไฟเผา แสงจากเปลวเพลิงทำให้สถานที่ทั้งหมดสว่างขึ้น ทันทีที่โม่ฟานมาถึง เขาเห็นไป๋ถิงถิงและเผิงเลี่ยงกำลังพยุงซ่งเสียที่ยังขยับตัวไม่ได้ ราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ อีกด้านหนึ่งของโบสถ์ โม่ฟานเห็นมู่หนูเจียวและหลัวซ่งกำลังต่อสู้กัน ทั้งสองเริ่มร่ายเวทมนตร์ระดับกลางแล้ว โดยไม่คิดจะให้โอกาสคู่ต่อสู้รอดชีวิตเลย ทำไมจู่ๆ มู่หนูเจียวถึงสู้กับหลัวซ่งล่ะ? หรือว่าไอ้อ้วนหลัวซ่งจะทำเรื่องลามกกับเธอด้วย? นั่นมันอภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด! “เฮ้ย ไอ้อ้วน แกกล้าแตะต้องเจียวเจียวของฉันเหรอ ฉันจะขยี้แกเป็นชิ้นๆ!” โม่ฟานเดือดดาล เขาเรียกเสาเพลิงออกมาไว้บนฝ่ามือแล้ว “ไปลงนรกซะ ยัยนี่โจมตีฉันก่อนนะ! โม่ฟาน นี่คือนิสัยของแกที่ตอบแทนบุญคุณฉันงั้นเหรอ?” หลัวซ่งหวาดกลัวอย่างหนัก เดิมทีหลัวซ่งก็อ่อนแอกว่ามู่หนูเจียวอยู่แล้ว เขาถูกบังคับให้ใช้อุปกรณ์เวทมนตร์เพื่อยื้อสถานการณ์ไว้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากโม่ฟานเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย เขาคงต้องตายในทันทีแน่ๆ! พวกเวรนี่มันบ้าไปแล้วที่โจมตีพันธมิตรของตัวเองโดยไม่ปรานีเลยสักนิด! โม่ฟานมองดูใกล้ๆ และเห็นสัญลักษณ์สีแดงบนหน้าผากของมู่หนูเจียวซึ่งซึมออกมาจากใต้ผิวหนัง มันทำให้มู่หนูเจียวผู้สง่างามและอ่อนโยนดูมีความชั่วร้ายแฝงอยู่... แต่มันก็ทำให้เธอมีเสน่ห์ที่แตกต่างไปอีกแบบ... “แม้แต่มู่หนูเจียวก็ยังโดน! บ้าเอ๊ย ก่อนหน้านี้มันแค่ขยายอารมณ์ความรู้สึกเองนะ ทำไมจู่ๆ ถึงทำให้พวกเขามาฆ่ากันเองล่ะ? พวกเขาเป็นเหมือนหมาป่าตาเดียวพวกนั้นเลย...” โม่ฟานอุทานด้วยความตกใจ เขาปล่อยให้ตัวเองโจมตีมู่หนูเจียวไม่ได้ เพราะเขาคงจะรู้สึกเจ็บปวดเสียเองหากทำให้เธอบาดเจ็บ “ไอ้อ้วน พยายามอดทนไว้ อย่าออมมือแต่ก็พยายามอย่าทำร้ายเธอด้วยล่ะ ฉันจะรีบหาตัวการเบื้องหลังเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด!” โม่ฟานบอกกับหลัวซ่ง หลัวซ่งแทบอยากจะร้องไห้ พยายามอย่าทำร้ายเธองั้นเหรอ? ฉันต่างหากที่กำลังจะถูกยัยนี่ทำให้พิการอยู่แล้ว! === โม่ฟานหายเข้าไปในเงาและมุ่งหน้าไปยังอีกด้านหนึ่งของโบสถ์ ในไม่ช้าเขาก็พบว่าเจ้าหม่านถิงและเจิ้งปิงเสี่ยวกำลังถูกเสิ่นหมิงเสี้ยว ชิงชิง และเจ้าหมิงเยว่ล้อมโจมตีอยู่ โกเลมหินที่น่าเกรงขามซึ่งมีความสูงเท่ากับตึกสามชั้นยืนอยู่ข้างเจิ้งปิงเสี่ยว พลังของมันช่างน่าตกตะลึง หมัดเดียวของมันสามารถสร้างคลื่นปฐพีสูงกว่าสิบเมตร... เจิ้งปิงเสี่ยวซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ เขามีสัตว์อสูรในพันธสัญญาในระดับนักรบแล้ว! โกเลมผสานปฐพียักษ์เหวี่ยงแขนอันมหึมาเพื่อป้องกันตัวเองจากเวทมนตร์อัคคีระดับกลางของเจ้าหมิงเยว่ พลังอันท่วมท้นของหมัดเพลิงทำได้เพียงทำให้มันถอยหลังไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น! “สัตว์อสูรที่ทรงพลังอะไรอย่างนี้!” โม่ฟานพึมพำ “โม่ฟาน อย่าบอกนะว่าแกก็บ้าไปด้วยน่ะ!” เจ้าหม่านถิงตะโกนไปทางโม่ฟาน “เปล่า!” โม่ฟานตอบกลับอย่างรวดเร็ว เจ้าหม่านถิงและเจิ้งปิงเสี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน หากไอ้คนบ้าอย่างโม่ฟานหันมาเล่นงานพวกเขา คงต้องใช้คนอย่างน้อยสามหรือสี่คนเพื่อหยุดเขาเอาไว้ ธาตุไฟและธาตุสายฟ้าที่มีเมล็ดพันธุ์วิญญาณคู่ของเขามันไม่ใช่เรื่องตลกเลย “รีบทำให้พวกเขากลับเป็นปกติเร็วเข้า! ไม่เช่นนั้น ไม่เราฆ่าพวกเขา พวกเขาก็ต้องฆ่าเรา!”