ตอนที่ 310 - มังกรหางคมดาบ ตอนที่ 310: มังกรหางคมดาบ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales ม่อฟานขี่หมาป่าดาราว่องไวลงสู่ถนนกว้างที่เต็มไปด้วยขยะและโคลนตม ถนนสายนี้มีความยาวประมาณสองกิโลเมตร ดูเหมือนว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นถนนสายหลักของเมืองจินหลิน อาคารรอบข้างค่อนข้างสูง ประกอบไปด้วยอาคารสำนักงานและตึกสูงระฟ้า ตัวอาคารผุกร่อนด้วยโคลนรูปร่างประหลาด พวกมันดูเหมือนโครงสร้างก่อสร้างที่ไม่มีหน้าต่าง สภาพอาคารทรุดโทรมอย่างหนัก มีเศษซากแตกหักกระจัดกระจายอยู่ใกล้ๆ... เมื่อเขามุ่งหน้าไปตามถนนได้ราวร้อยเมตร ม่อฟานก็พบกำแพงปูนขวางทางอยู่เบื้องหน้า ความสูงของกำแพงพอๆ กับตึกแถวนั้น บดบังทัศนวิสัยราวกับเขื่อนยักษ์ หมาป่าดาราว่องไวรีบเตือนม่อฟานทันทีว่าสถานที่หลังกำแพงนั้นอันตรายอย่างยิ่ง เมื่อศัตรูไล่ตามมาข้างหลัง ม่อฟานจึงมุ่งหน้าขึ้นไปบนทางลาดของกำแพงโดยไม่ลังเล ทว่าเมื่อถึงจุดสูงสุด เนินเขายักษ์ลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเต็มสายตาของเขา ทำไมถึงมีเนินเขาสูงขนาดนี้ตั้งอยู่กลางเมืองร้างได้? หลังจากพิจารณาดูใกล้ๆ ม่อฟานก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาทันที มันไม่ใช่เนินเขาเลย แต่มันคือรังที่สร้างขึ้นจากดินโคลนแห้งกรัง รังนี้ตั้งอยู่ใจกลางย่านที่พลุกพล่านที่สุดของเมือง มันสูงกว่าตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในเมืองกว่าร้อยเมตร และดูเหมือนจะสูงเสียดเมฆา เนินเขานั้นเต็มไปด้วยรูพรุนหนาแน่น รูเหล่านั้นมีมากมายจนทำให้คนที่เป็นโรคกลัวรูถึงกับหนังศีรษะชาหนึบ {หมายเหตุบรรณาธิการ: คำศัพท์ประจำวันของคุณ!} แต่ละรูคือรังของกิ้งก่ายักษ์ ม่อฟานรู้สึกขยาดอยู่แล้วเมื่อหมาป่าดาราว่องไวบอกว่ามีรังของพวกมันมากกว่าสิบแห่งรออยู่ข้างหน้า ทว่าเมื่อเขาชายตามองไปยังรังที่สูงยิ่งกว่าตึกระฟ้านี้ เขาก็รู้สึกอยากจะหนีไปทันที ช่างหัวการผจญภัยในถ้ำสิงห์ ช่างหัวโอกาสรอดอันน้อยนิดที่เขาเคยคิดว่ามี ถ้าสัตว์อสูรทั้งหมดในรังนี้ออกมาพร้อมกัน พวกมันสามารถทำลายเมืองจินหลินได้อีกรอบอย่างง่ายดาย “ไม่สิ มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ข้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายมากขนาดนั้น... หรือนี่จะเป็นเพียงถิ่นฐานที่เหลืออยู่ของพวกกิ้งก่ายักษ์ เพราะส่วนใหญ่ถอยร่นไปยังทะเลสาบต้งถิงแล้ว? มันเป็นแค่เปลือกนอกที่ว่างเปล่าอย่างนั้นหรือ?” ม่อฟานเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ในไม่ช้า นี่เป็นครั้งแรกที่ม่อฟานได้เห็นรังของสัตว์อสูร ภาพที่เห็นนั้นส่งผลกระทบต่อจิตใจพอๆ กับการได้เห็นตึกระฟ้าที่สร้างโดยมนุษย์ ที่สำคัญที่สุด ม่อฟานสังเกตเห็นว่าโคลนแห้งเหล่านั้นแท้จริงแล้วผสมไปด้วยซากรถยนต์ เสาไฟ ป้ายโฆษณา และอื่นๆ รังนี้ไม่ได้ทำมาจากโคลนเพียงอย่างเดียว แต่มันผสมไปด้วยวัตถุหลากหลายชนิด รวมถึงซากศพ... “ถ้าที่เหลืออยู่เป็นแค่เปลือกที่ว่างเปล่า หรืออาจจะมีกิ้งก่ายักษ์อาศัยอยู่เพียงไม่กี่ตัว ข้าก็อาจจะยังมีโอกาส... โอ้แม่เจ้า เจ้านั่นนี่นา!” ม่อฟานกำลังพึมพำอยู่ตอนที่เขาเห็นปีกยักษ์คู่หนึ่งกางออกมาที่ยอดของรัง ม่อฟานเพ่งมองและตระหนักว่าการเคลื่อนไหวของปีกนั้นดูเหมือนการบิดขี้เกียจธรรมดาๆ หัวสีแดงขนาดมหึมาห้อยลงมาข้างรัง ปากของมันเผยอออกครึ่งหนึ่ง มีน้ำลายไหลย้อยลงมาราวกับก๊อกน้ำ มันคือสัตว์อสูรระดับแม่ทัพที่สังหารสัตว์อสูรแปลงกายด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว มังกรหางคมดาบระดับสูง! มังกรหางคมดาบมีความคล้ายคลึงกับมังกรของทางตะวันตกมาก พวกมันมีต้นกำเนิดมาจากต่างแดน มังกรหางคมดาบถูกจัดเป็นสายพันธุ์ย่อยของมังกรที่อพยพมายังทะเลสาบต้งถิงเมื่อนานมาแล้ว และอาศัยอยู่ที่นั่นมานานนับแสนปี จนกลายเป็นสายพันธุ์สัตว์อสูรที่น่าเกรงขาม ในอดีต ม่อฟานเคยเห็นสัตว์วิเศษอย่างมังกรและงูเหินเวหาเฉพาะในภาพยนตร์เท่านั้น ในทางกลับกัน มังกรหางคมดาบยักษ์ที่มีปีกและพุงพลุ้ยตัวนี้กำลังอยู่ตรงหน้าเขา เขาบอกได้ง่ายๆ เลยว่ามังกรหางคมดาบตัวนี้เป็นสายพันธุ์ผสมระหว่างมังกรบางชนิด สายเลือดหลักของมังกรหางคมดาบคือพวกกิ้งก่า แต่ปีกของมันสืบทอดมาจากมังกรอย่างชัดเจน ดังนั้นพวกมันจึงถูกเรียกว่า ‘ดราก’ ความแข็งแกร่งของมันน่าจะสูงกว่าหมาป่าปีกทมิฬที่เคยยึดครองอาคารการค้าในเมืองป๋อเสียอีก เพราะมังกรหางคมดาบมีความเกี่ยวดองทางสายเลือดกับมังกรแม้จะห่างไกลก็ตาม! พายุทอร์นาโดลูกเล็กๆ กำลังหมุนวนอยู่ในอากาศ มังกรหางคมดาบยักษ์กำลังหลับสนิท เสียงกรนของมันดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง เพียงแค่ลมหายใจของมันก็รุนแรงพอๆ กับพลังของจอมเวทธาตุลม มันค่อนข้างน่าสยดสยองเมื่อรู้ว่าสัตว์อสูรที่อาจนิยามได้ว่าเป็น ‘ยมทูต’ กำลังนอนอยู่บนยอดรังในขณะนี้ โชคดีที่เขายังอยู่ห่างจากมันพอสมควร มิฉะนั้นม่อฟานคงไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า เมื่อนึกถึงตอนที่สัตว์อสูรแปลงกายถูกมันฆ่าตายในพริบตา... —– ม่อฟานและหมาป่าดาราว่องไวเดินหน้าไปยังพื้นที่ที่รังตั้งอยู่ บริเวณใกล้เคียงนั้นแห้งสนิท ไม่เห็นสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียวรอบๆ เป็นไปได้มากว่าพวกกิ้งก่ายักษ์กำลังพักผ่อนอยู่ในรัง และจะออกมาเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น เนื่องจากพวกมันเป็นสัตว์ที่หากินเวลากลางคืน พวกกิ้งก่าไม่ได้กลัวแสงแดด แต่พวกมันชอบวันที่มืดครึ้มหรือมีฝนตกมากกว่า ขณะที่เดินทางไปตามถนน ม่อฟานสังเกตเห็นศัตรูของเขากำลังปีนข้ามกำแพงปูนด้านหลังตามมา เขาเห็นที่ปรึกษาหญิงเจียงอี้ในชุดเครื่องแบบสีขาวเทา ตามมาด้วยกลุ่มจอมเวทระดับกลาง พวกเขาดูเหมือนจะไม่รู้จักความตายในขณะที่กำลังไล่ล่า “คราวนี้แกจะหนีไปซ่อนที่ไหน!” ใบหน้าอัปลักษณ์ของเจียงอี้ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชา มันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้สำหรับจอมเวททหารที่ต้องลำบากขนาดนี้เพียงเพื่อตามล่าหาตัวนักศึกษาคนเดียว! “ข้าก็ไม่ได้วางแผนจะหนีเหมือนกัน” ม่อฟานยักไหล่ ราวกับว่าเขาได้ยอมแพ้แล้ว “แกคิดว่าแกจะมีโอกาสหนีพ้นด้วยการสร้างความสับสนงั้นหรือ? ขอบอกให้รู้นะว่ากิ้งก่ายักษ์พวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งพอที่พวกเราจะต้องใส่ใจเลยสักนิด!” เจียงอี้ยิ้มเยาะ “งั้นเหรอ? แล้วพวกที่อยู่ในรังนั่นล่ะ?” ม่อฟานแสยะยิ้ม แขนขวาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้ยิงหมัดเพลิงใส่เหล่าจอมเวททหาร แต่เล็งไปที่ฐานของรังแทน หมัดเพลิงเปรียบเสมือนอุกกาบาตลูกเล็กๆ มันพุ่งผ่านอากาศและตกลงตรงฐานของรังอย่างแม่นยำ เนื่องจากขนาดที่มหึมาของรัง แรงกระแทกของหมัดจึงเพียงพอแค่ทำให้รูที่อยู่ใกล้ฐานสั่นสะเทือนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เพียงแค่การเคลื่อนไหวนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้กิ้งก่ายักษ์ทุกตัวที่อยู่ด้านล่างของรังตื่นตกใจ หัวจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มโผล่ออกมาจากรูขณะที่พวกมันส่งเสียงร้องอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับจ้องมองมายังผู้บุกรุก เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหลงเข้ามาที่นี่ พวกมันรู้สึกได้ถึงท้องที่กำลังร้องระงม เพราะไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์มานานแสนนาน!