บทที่ 447: เธอได้ดื่มเลือดของใครเข้าไปกันแน่?! ทางตอนใต้ของเขตสวีฮุ่ย แสงสีขาวจากอาคารสำนักงานสุดหรูที่ตั้งตระหง่านส่องสว่างลงมายังย่านธุรกิจอันเงียบสงบ มีอาคารสำนักงานตั้งอยู่ที่นี่มากมาย ส่วนใหญ่สูงประมาณยี่สิบชั้น ตึกที่ส่องแสงสีขาวออกมาเป็นตึกเดียวที่มีความสูงสี่สิบชั้น ซึ่งสูงกว่าหนึ่งร้อยเมตร ชั้นบนสุดของตึกยังคงว่างเปล่าเนื่องจากยังไม่มีบริษัทใดขยับขยายเข้ามา ทั้งชั้นมีเพียงเครื่องไม้เครื่องมือเตรียมพร้อมสำหรับการปรับปรุงเท่านั้น ยามดึกสงัดและเงียบเชียบ อาคารทั้งหลังว่างเปล่า แม้แต่พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ยังสัปหงกอยู่ที่ชั้นหนึ่ง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างประหลาดที่เคลื่อนที่ผ่านภาพสีเทาจากกล้องวงจรปิด เงาร่างนั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาหายวับไปจากกล้องตัวหนึ่ง ก่อนจะไปปรากฏตัวในอีกตัวหนึ่งทันที ดูเหมือนว่าเขากำลังตามหาอะไรบางอย่าง ราวกับสายลมที่พัดผ่านอย่างเลือนราง! เขาขึ้นไปจนถึงชั้นสี่สิบ ชั้นที่ว่างเปล่าซึ่งมีเพียงโครงร่างภายนอกเท่านั้น เพดานชั้นนี้ไม่สูงนัก เพียงสามเมตรเศษๆ สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกอึมครึม เนื่องจากแสงไฟจากในเมืองสามารถสอดส่องเข้ามาสร้างเงาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น เสื้อโค้ทสีดำ ใบหน้าคมกริบและเย็นชา ริมฝีปากสีแดงสด... เนี่ยตงกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่าง จ้องมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ทันสมัยแต่กลับดูเล็กจ้อยในสายตาเขา ปกติแล้วเขาควรจะอยู่ที่นอร์ธคันทรีคลับ กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่ออันโอชะ แต่ตอนนี้นั้นเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เขาถูกขับออกจากตระกูล และกลายเป็นแวมไพร์ที่ถูกทอดทิ้ง เหตุผลนั้นเรียบง่าย สมาคมนักล่าได้เพ่งเล็งมาที่เขา! พูดอีกอย่างก็คือ ตระกูลไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าสมาคมนักล่าจะตัดสินใจออกล่าเนี่ยตงหรือไม่ พวกเขาช่างอ่อนแอและขี้ขลาด พวกเขายังคงใช้ชีวิตอย่างเจียมตัวแม้ว่าความสามารถจะเหนือกว่ามนุษย์และจอมเวทอย่างเห็นได้ชัด เนี่ยตงเบื่อหน่ายพวกเขาเต็มทน และเขารู้สึกโล่งใจลึกๆ ที่ได้ออกจากตระกูลมา อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาพูดกรอกหูถึงกฎเกณฑ์ที่น่ารำคาญเหล่านั้นอีก ลมประหลาดพัดผ่านชั้นที่ว่างเปล่า เฉียดผ่านด้านหลังศีรษะของเนี่ยตง เนี่ยตงแสยะยิ้มและพูดโดยไม่หันกลับไป "ในที่สุดเจ้าก็ยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้างสินะ? ทำไมไม่สวมหน้ากากนั้นอยู่ในสถาบันต่อไปล่ะ? เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ข้าขอให้ช่วย เจ้ายังปฏิเสธอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเนี่ยตง เธอมีรูปร่างเพรียวบาง ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่ยังคงดูสง่างาม เงาร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาทีละก้าว... "ไปตายซะ ไอ้สารเลว!" หญิงสาวแผดร้องอย่างโหยหวน มือของเธอกลายเป็นกรงเล็บสีขาวอันชั่วร้าย พุ่งเข้าหาคอของเนี่ยตงราวกับกริชทั้งห้าเล่ม กรงเล็บทิ้งรอยแผลอันหนาวเหน็บไว้ในอากาศ และสร้างบาดแผลลึกบนลำคอของเนี่ยตง! เนี่ยตงไม่ได้คาดคิดว่าหญิงสาวจะโจมตีเขา โชคดีที่เขาหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงการโจมตี มิฉะนั้น กรงเล็บนั้นคงจะเฉือนคอเขาจนหลุดออกจากบ่าไปแล้ว! "นี่เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ... ทำไมถึงเป็นเจ้าไปได้!?" เนี่ยตงกุมคอตัวเองและกระโดดหลบไปด้านข้าง เลือดสดๆ ไหลรินออกมาตามง่ามนิ้วของเขา ในอดีต ตอนที่เนี่ยตงถูกกริชแทงเข้าที่หัวใจไม่มีเลือดไหลออกมาสักหยด แต่หลังจากที่คอถูกเฉือน เลือดกลับพุ่งกระฉูดออกมา ปรากฏว่าเลือดของแวมไพร์นั้นถูกกักเก็บไว้ในส่วนที่อยู่เหนือไหล่ขึ้นไป โดยเฉพาะบริเวณศีรษะและลำคอ! ทีแรกเนี่ยตงคิดว่าเป็นผู้หญิงจากตระกูลของเขา แต่เมื่อเขาหันกลับไปแล้วเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยทว่าดูแปลกตา เขาก็ต้องตกตะลึงและไม่ยากจะเชื่อสายตาตัวเอง "หลิว... หลิวหรู?" เนี่ยตงโพล่งออกมาหลังจากจ้องมองหญิงสาวที่กำลังโกรธจัดอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าจะฆ่าเจ้า!" หลิวหรูย้ำคำเดิมราวกับว่าเธอสูญเสียความสามารถในการพูดไปแล้ว เธอพยายามจะปลดปล่อยความโกรธแค้นทั้งหมดที่มีอยู่ในใจออกมา "เจ้ากลายเป็นหนึ่งในเผ่าเลือดไปแล้ว... เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ หากไม่มีใครในเผ่าเลือดมอบเลือดของตัวเองให้เจ้า เจ้าจะต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาดเท่านั้น!" เนี่ยตงทักท้วงด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าที่ซีดเผือด ริมฝีปากสีแดง และเขี้ยวที่แหลมคมพ้นออกมา รูปลักษณ์ที่เคยดูบอบบางและน่าเอ็นดูของเธอกลายเป็นความป่าเถื่อน เจ็บปวด และโกรธแค้นอย่างสิ้นเชิง ความสง่างามของเธอนั้นเลือนหายไปจนจำไม่ได้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ด้านลบทุกรูปแบบ! เป็นเรื่องจริงที่เนี่ยตงเคยวางแผนจะเปลี่ยนหลิวหรูให้กลายเป็นคนในเผ่าเลือด เขาหลงใหลในตัวหญิงสาวคนนี้อย่างลึกซึ้ง และต้องการเปลี่ยนเธอให้เป็นพวกเดียวกันเพื่อที่เธอจะได้อยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดไป อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทำพิธีกรรมของเผ่าเลือดให้เสร็จสิ้น เขาฆ่าตำรวจหญิงคนนั้น เพราะเขาต้องการเลือดสดๆ จำนวนมากเพื่อมอบให้หลิวหรูเป็นมื้อแรก เขาเพิ่งจะถ่ายเลือดของเธอออกมา ซึ่งมันไหลกลับเข้าสู่ร่างกายของเธอหลังจากถูกปรับเปลี่ยนด้วยแผนภาพโลหิต แต่นั่นเป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น เธอจะต้องสืบทอดเลือดจากคนในเผ่าเลือด โดยการดื่มเลือดของใครบางคนจากเผ่าเลือด เพื่อที่จะวิวัฒนาการเป็นแวมไพร์อย่างสมบูรณ์... เนี่ยตงได้ดื่มเลือดของชายวัยกลางคนหลังจากที่เขาตื่นขึ้นจากพิธีกรรมและกลายเป็นแวมไพร์ จากนั้นชายวัยกลางคนคนนั้นก็กลายเป็นผู้สืบทอดสายเลือดรุ่นพี่ ซึ่งเขาไม่มีวันทรยศได้! เนี่ยตงต้องการเป็นคนมอบเลือดนั้นเอง เพื่อที่เขาจะได้กลายเป็นรุ่นพี่ของเธอ และเธอจะไม่มีวันทรยศเขาได้ แต่น่าเสียดายที่เขาถูกไล่ออกจากตระกูลระหว่างทางกลับ และเมื่อเขาไปถึงนอร์ธคันทรีคลับ ก็มีคนช่วยหลิวหรูไปแล้ว... -เธอได้ดื่มเลือดของใครเข้าไปกันแน่?- -ทำไมเธอถึงกลายเป็นหนึ่งในเผ่าเลือด แทนที่จะเป็นสัตว์ประหลาด?- หลิวหรูเปิดฉากโจมตีในขณะที่เนี่ยตงยังคงสับสนกับทุกอย่าง เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่สามารถควบคุมพลังของตัวเองได้อย่างชำนาญ เนื่องจากเธอใช้เพียงพละกำลังมหาศาลเข้าแลกเท่านั้น ความแข็งแกร่งของเธอนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก เธอถึงขั้นฉีกเสาของอาคารออกเป็นชิ้นๆ ด้วยการตวัดเพียงครั้งเดียว นอกเหนือจากนั้น ความเร็วของเธอยังน่าเหลือเชื่อ เนี่ยตงต้องพึ่งพาธาตุมืดของเขาเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็วเพื่อหลบการโจมตีของเธอ แต่เธอก็ยังสามารถตามเขาทัน! ความแข็งแกร่งของแวมไพร์นั้นขึ้นอยู่กับเลือดหายากที่พวกเขาได้รับ และยังขึ้นอยู่กับรุ่นพี่ของพวกเขาด้วย พวกแวมไพร์ให้ความสำคัญกับสายเลือดเป็นอย่างมาก ยิ่งรุ่นพี่แข็งแกร่งเท่าไหร่ รุ่นน้องก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น อย่างไรก็ตาม หลิวหรูคนนี้เพิ่งจะเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ได้เพียงวันเดียว แต่ความแข็งแกร่งและความเร็วของเธอกลับเหนือกว่าทุกคนในรุ่นของเนี่ยตงไปแล้ว เรื่องนี้มันเป็นไปได้อย่างไร? หลิวหรูคว้าเสื้อโค้ทของเนี่ยตงและเหวี่ยงเขาไปกระแทกกับหน้าต่างที่แข็งแรงจนมันเริ่มแตกร้าว "เวรเอ๊ย!" เนี่ยตงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่โกรธจัดถึงขีดสุด เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าหญิงสาวที่ควรจะเป็นคนรับใช้ของเขา ตอนนี้กลับมีสายเลือดที่แข็งแกร่งกว่า! สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาไม่สามารถควบคุมหลิวหรูได้เลย! -เธอได้ดื่มเลือดของใครเข้าไป? ทำไมกลิ่นอายของเธอถึงแตกต่างจากคนในเผ่าเลือดทั่วไปเพียงเล็กน้อยเช่นนี้?-