ตอนที่ 431 : แกเคยได้ยินเรื่องแวมไพร์มาก่อนไหม? ตอนที่ 431: แกเคยได้ยินเรื่องแวมไพร์มาก่อนไหม? ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจทานโดย Aelryinth “ขอผมชี้แจงหน่อยนะครับว่าเกล็ดพวกนี้ไม่ใช่ของงูทั้งตัว” ม่อฟานกล่าว หลี่จุนหนันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันไม่สำคัญหรอกว่าเกล็ดพวกนี้จะมาจากงูทั้งตัวหรือแค่ครึ่งตัว แต่มันก็ยังไม่มีลวดลายปรากฏอยู่เลย ดังนั้นพวกมันก็เป็นแค่ขยะ -โอ้ จะว่ามันเป็นขยะก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก เกล็ดหายากพวกนี้อาจขายได้หลายล้าน ซึ่งจอมเวทกระจอกคนนี้คงคิดว่าเป็นเงินมหาศาลแล้ว- แต่น่าเสียดายที่ในสายตาของเขา วัสดุชิ้นนี้ยังห่างไกลจากคำว่าคู่ควรนัก ม่อฟานชี้ไปที่เกล็ดแล้วพูดว่า “ลวดลายมันอยู่ตรงนั้นไง จุดสีน้ำเงินนั่น” หลี่จุนหนันฟิวส์ขาดทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มยังคงตื๊อเขาไม่เลิก “แกคิดว่าฉันตาบอดหรือไง! มันไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นทั้งนั้นแหละ! เอาของของแกแล้วไสหัวไปซะ!” ม่อฟานแทบจะร้องไห้ออกมา เขาพยายามอธิบายให้ชายคนนั้นฟัง แต่เมื่อเห็นสีหน้าโกรธจัดของอีกฝ่าย เขาก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่มีวันเชื่อเขาแน่ “เสียงดังอะไรกันฮะ? เสี่ยวหลี่ แกอยากโดนไล่ออกใช่ไหม? ไม่รู้หรือไงว่าอาจารย์เกลียดการถูกรบกวนที่สุด?” ชายชราคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา เขามีคิ้ว หนวด และเส้นผมเป็นสีม่วงทั้งหมด หลี่จุนหนันรีบขอโทษอาจารย์ของเขาและถลึงตาใส่ม่อฟาน ม่อฟานรู้ดีว่าการรับมือกับลูกศิษย์คนนี้เป็นเรื่องยาก เขาจึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านอาจารย์ฮั่ว ผมชื่อม่อฟาน เปาเหล่าแนะนำผมมาครับ ผมทราบดีถึงชื่อเสียงของท่านในฐานะช่างสร้างอุปกรณ์เวทอันดับหนึ่งในเมืองมนตรา ผมไปหาช่างชื่อดังมาหลายคนแล้ว แต่พวกเขาทุกคนต่างบอกผมว่ามีเพียงท่านอาจารย์ฮั่วเท่านั้นที่สามารถจัดการกับวัสดุพิเศษเช่นนี้ได้ ดังนั้นผมจึงมารอท่านอยู่ที่นี่อย่างใจจดใจจ่อครับ!” หลี่จุนหนันเบิกตากว้าง ชายหนุ่มคนนี้ช่างหน้าด้านอะไรขนาดนี้? ที่บอกว่ามารออย่างใจจดใจจ่อนี่หมายความว่าไง? เขาเพิ่งมาถึงไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ! “เลิกตื๊อได้แล้ว แกคิดว่าอาจารย์ของฉันจะถูกหลอกเพียงเพราะแกประจบประแจง...” หลี่จุนหนันกำลังพูดอยู่กลางคันตอนที่เขาได้ยินเสียงประตูข้างหลังถูกผลักเปิดออก หลี่จุนหนันหันกลับไปและเห็นอาจารย์ของเขาเดินออกมาในชุดเชิ้ตที่รีดมาอย่างเรียบกริบด้วยท่าทางหยิ่งยโส ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ราวกับยอดฝีมือผู้สันโดษ แต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความภูมิใจ เขาเดินเข้ามาและพูดอย่างดูแคลนว่า “หลิงซี, กู่ซู่เหลียน, เชอหรง ตาแก่พวกนั้นสายตาฝ้าฟางจะมาเทียบอะไรกับข้าได้? ข้าเดาว่าพวกนั้นคงรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี และรู้ว่าข้า ฮั่วถัว เชี่ยวชาญในการจัดการกับวัสดุหายากทุกประเภท ไหนแกมีอะไร? เอามาให้ข้าดูหน่อย” ม่อฟานดีใจอย่างมากเมื่อเห็นฮั่วถัวเดินออกมาจากห้อง ในขณะเดียวกันหลี่จุนหนันรู้สึกเหมือนอยากจะตบกะโหลกตัวเองจริงๆ เขามาลงเอยกับอาจารย์ที่ไม่น่าเชื่อถือแบบนี้ได้อย่างไรกัน? หลี่จุนหนันชิงพูดก่อนที่ม่อฟานจะทันได้ตอบ “อาจารย์ครับ ท่านเคยสอนผมเรื่องการแยกแยะสายเลือดของงูแต่ละสายพันธุ์แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ปกติพวกที่มีสายเลือดสูงจะมีลวดลายงูที่ชัดเจน แต่วัสดุชิ้นนี้เป็นสีดำสนิทไม่มีร่องรอยของลวดลายงูเลย ผมมั่นใจว่ามันเป็นวัสดุธรรมดาๆ ทั่วไปครับ” ฮั่วถัวเดินไปที่เกล็ดและตรวจสอบพวกมันอย่างระมัดระวัง ในขณะที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ไอ้โง่! ข้าบอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้วางวัสดุล้ำค่าไว้บนแผ่นน้ำแข็งที่ดีที่สุด? ทำไมแกถึงเอามันมาวางบนโต๊ะ? ดูสิว่าโต๊ะมันสกปรกแค่ไหน แกรู้ไหมว่าข้าต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นแค่ไหนถ้าวัสดุพวกนี้เปื้อนฝุ่นแม้แต่นิดเดียว!” ฮั่วถัวหันกลับมาดุด่าหลี่จุนหนัน ฮั่วถัวรีบหยิบแผ่นน้ำแข็งมาและค่อยๆ ย้ายเกล็ดงูลงไปวาง แววตาของเขาตอนนี้แสดงให้เห็นถึงความโลภเล็กน้อย “น่าเสียดายจริงๆ เกล็ดพวกนี้ไม่ใช่เกล็ดหายากจริงๆ ไม่อย่างนั้นมันคงจะล้ำค่าอย่างหาที่สุดไม่ได้” สุดท้ายฮั่วถัวก็ถอนหายใจออกมา ม่อฟานเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อชายชราคนนี้ทันที “ประทับใจจริงๆ เกล็ดพวกนี้ผ่านการชำระล้างมาแล้ว มันไม่ใช่เกล็ดดิบจากธรรมชาติ” “มันก็ไม่เลวนัก เพียงแต่การชำระล้างน่าจะดีกว่านี้อีกหน่อย ข้าจะได้สร้างชุดเกราะระดับสูงจากมันได้!” ฮั่วถัวกล่าว หลี่จุนหนันแทบจะบ้าตาย นี่มันเรื่องอะไรกัน? ตกลงว่าวัสดุนี้เป็นของที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยไม่มีลวดลายงูงั้นเหรอ? มันเป็นของปลอม ของที่หาซื้อได้ตามแผงลอยข้างถนนงั้นสิ? “อาจารย์ครับ ท่านแน่ใจนะครับว่าไม่ต้องการให้ผมไล่เขาออกไป?” หลี่จุนหนันถาม “ไล่อะไรออกไป ความโง่ของแกสิที่ทำให้ข้าอยากจะไล่แกออกไปแทน! ใครบอกแกว่ามันไม่มีลวดลายงู ลวดลายมันใหญ่จนปกคลุมไปทั่วทั้งแผ่นเกล็ดเลยต่างหาก!” ฮั่วถัวตวาด หลี่จุนหนันสับสนอย่างหนักและพึมพำเบาๆ “นั่นมันก็แค่สีของเกล็ด ลวดลายก็คือลวดลายสิ...” ม่อฟานรู้สึกสงสารหลี่จุนหนันที่โดนด่า เขาจึงพูดเบาๆ ว่า “สิ่งที่คุณเห็นเป็นเพียงเกล็ดขนาดจิ๋วสองชิ้นจากตัวงูเท่านั้น ลวดลายงูของมันเป็นสีน้ำเงิน คุณต้องเอาเกล็ดหลายชิ้นมาวางต่อกันถึงจะเห็นรูปทรงที่แท้จริงของลวดลายได้” หลี่จุนหนันเบิกตากว้างและโพล่งออกมา “งูอะไรมันจะตัวใหญ่ขนาดนั้น?” เสียงอุทานของหลี่จุนหนันช่วยเตือนสติฮั่วถัวที่ยังคงชื่นชมเกล็ดงูอยู่ เขาเหลือบมองม่อฟานด้วยความตกตะลึงและถามว่า “หรือว่าวัสดุนี้จะเป็น...” ม่อฟานพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขารู้ว่าชายชราคนนี้คือผู้เชี่ยวชาญตัวจริง “ใครจะไปนึก! มิน่าล่ะเปาเหล่าถึงแนะนำแกมาที่นี่... จริงอย่างที่ว่า คนอื่นคงไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง” ฮั่วถัวกล่าว เรื่องงูเทพพิทักษ์ทมิฬไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ดังนั้นฮั่วถัวจึงเดาที่มาของเกล็ดงูได้ไม่ยาก “ถ้าอย่างนั้นผมมีเรื่องจะรบกวนท่านอาจารย์ฮั่วครับ ผมอยากจะสร้างชุดเกราะสักชิ้น...” ม่อฟานกล่าว “ก็ได้ แต่ตอนนี้คิวยาวไปจนถึงสิ้นปีหน้าแล้วนะ” ฮั่วถัวบอก “...” ม่อฟานถึงกับพูดไม่ออก สิ้นปีหน้าเลยเหรอ?! เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ใส่มันก่อนที่การแข่งขันนักล่าจะเริ่มขึ้นด้วยซ้ำ! “ท่านช่วยทำเป็นกรณีพิเศษไม่ได้เหรอครับ?” ม่อฟานถาม “ได้สิ แค่จ่ายเพิ่มเป็นสามเท่าจากราคาปกติ รวมถึงค่าธรรมเนียมสำหรับการทำงานในวันหยุดด้วย” ฮั่วถัวพูดอย่างไร้เยื่อใยในขณะที่ยังคงชื่นชมวัสดุในมือ ม่อฟานขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น “ท่านช่วยทำฟรีไม่ได้เหรอครับ ในเมื่อมันเป็นวัสดุที่หายากขนาดนี้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความหลงใหลในศิลปะมากกว่าเงินทองตอนที่ท่านตัดสินใจมาเป็นช่างสร้างอุปกรณ์ไงครับ?” ม่อฟานถามอย่างหน้าด้านๆ “เลิกพูดจาไร้สาระแล้วจ่ายเงินมาให้ครบ ถ้าแกไม่มีปัญญาจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่ม ก็มาทำงานให้ข้าแทนสิ เปาเหล่ามีนักล่าที่เก่งกาจอยู่ไม่น้อย พอดีข้ากำลังต้องการวัสดุบางอย่าง และนักล่าทั่วไปก็ใจปลาซิวไม่กล้ารับงานของข้า” ฮั่วถัวกล่าว “ผมยังต้องไปเรียนอยู่นะครับ” ม่อฟานไม่อยากทำ “ใครบอกว่าต้องไปในป่าล่ะ มันเป็นงานในเมืองมนตรานี่เอง” ฮั่วถัวบอก “ลองเล่ามาก่อนครับ!” ม่อฟานตอบ เมืองมนตรานั้นใหญ่โตมากและเปรียบเสมือนระบบนิเวศอย่างหนึ่ง มนุษย์ไม่ใช่ผู้อาศัยเพียงกลุ่มเดียวที่นี่ แต่ยังมีสัตว์อสูรอยู่ไม่น้อยเช่นกัน ม่อฟานได้เรียนรู้เรื่องนี้จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขาแล้ว ไม่มีทางที่ม่อฟานจะมีปัญญาจ่ายเงินเพิ่มเป็นสามเท่า เพราะเปาเหล่าได้บอกเขาแล้วว่าค่าใช้จ่ายในการสร้างชุดเกราะ แม้จะลดราคาให้แล้วก็ตาม ยังสูงถึงยี่สิบล้านหยวน ม่อฟานจะมีเงินพอจ่ายก็ต่อเมื่อขายซากกิ้งก่ายักษ์เสวียนอู่และควักกระเป๋าตัวเองเพิ่มอีกนิดหน่อยเท่านั้น! สามเท่านั่นคือหกสิบล้านหยวน มันไม่ต่างอะไรกับการปล้นเขาเลย! “แกเคยได้ยินเรื่องแวมไพร์ไหม?” ฮั่วถัวกระซิบ “เหมือนคุณน่ะเหรอ?” ม่อฟานถามกลับทันควัน “เสียมารยาท! ข้าหมายถึงพวกที่ทำตัวเหมือนมนุษย์ในตอนกลางวัน แต่ล่าผู้หญิงในตอนกลางคืน! พวกสัตว์อสูรที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์ และต้องใช้เลือดมนุษย์เพื่อคงพลังของพวกมันเอาไว้! แวมไพร์พวกนี้มีต้นกำเนิดมาจากทางตะวันตก...” ฮั่วถัวอธิบาย