ตอนที่ 422 - เขามาจากธาตุไหนกันแน่? ไป๋เหมยและเว่ยหรงต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าหลี่อวี้เจี๋ยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ "นักเรียนคนนี้รู้ขอบเขตของตัวเองดี" ไป๋เหมยเอ่ยกับเว่ยหรงด้วยท่าทางครุ่นคิด เว่ยหรงเพียงแค่พ่นลมหายใจขึ้นจมูกอย่างเย็นชาเป็นการตอบรับ เขามองไปยังม่อฟานที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักบนเวที เห็นได้ชัดว่าพลังเวทของเขาใกล้จะหมดลงแล้วหลังจากการต่อสู้อันยาวนาน หากมียอดฝีมือคนอื่นที่ติดอันดับใกล้เคียงร้อยคนแรกปรากฏตัวขึ้นมาอีก เขาคงจะพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย การที่คนเจ็ดสิบเก้าคนพ่ายแพ้ให้กับคนเพียงคนเดียวติดต่อกันได้ทำให้คณะธาตุไฟต้องเสียหน้าไปมากแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือเขาเป็นเพียงนักเรียนแลกเปลี่ยนเท่านั้น! ไม่เพียงแต่ในสนามประลองจะเนืองแน่นไปด้วยนักเรียนจากธาตุอื่น แม้แต่ผู้อำนวยการธาตุต่างๆ ก็ยังมาที่นี่ เว่ยหรงไม่ได้ต้องการให้เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจมากขนาดนี้ตั้งแต่แรก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับม่อฟานที่ดูเหนื่อยล้าบนเวทีว่า "พอแค่นี้เถอะม่อฟาน ดีไหม?" "พออะไรกัน เรียกคนต่อไปมาเลย!" ม่อฟานกล่าว "ฉันขอถอนคำพูดทั้งหมด นายได้พิสูจน์จุดยืนด้วยความแข็งแกร่งของนายแล้ว" เว่ยหรงยอมประนีประนอม "อาจารย์คิดจริงๆ เหรอว่าผมทำแบบนี้เพราะคำพูดของอาจารย์?" ม่อฟานเบนความสนใจไปยังเจิ้งเจียฮุ่ยที่ยืนอึ้งจนพูดไม่ออก เมื่อไม่นานมานี้ ม่อฟานได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่หางโจวซึ่งมีพลังเพียงระดับเบื้องต้น เขาได้รับงานจิปาถะในกองทัพเพราะไม่มีที่ไป แต่แม้ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพอินทรีมายาขาวนับล้านและจอมเวทระดับสูง เขาก็ไม่เคยถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ม่อฟานรู้สึกสะเทือนใจอย่างมากกับเด็กหนุ่มคนนั้นที่ตอนนี้ได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว และเขาก็ได้มาพบกับเจิ้งเจียฮุ่ยที่ตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน นอกเหนือจากการพยายามหยุดการท้าทายที่ไม่มีสิ้นสุดแล้ว เขายังต้องการช่วยเจิ้งเจียฮุ่ยด้วย แต่ความขลาดเขลาที่เจิ้งเจียฮุ่ยแสดงออกมานั้นมันน่าขันสิ้นดี! ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะกลัวความตาย แต่ในโรงเรียนที่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เขายังไม่สามารถรวบรวมความกล้าหรือหาความมุ่งมั่นที่จะรับคำท้าที่อยู่ตรงหน้าได้... มันเป็นปฏิกิริยาที่เห็นแก่ตัว และไม่เกี่ยวอะไรกับความอ่อนแอหรือความขี้ขลาดเลย! ปกติแล้ว ม่อฟานจะไม่ยอมเสียเวลากับคนที่ยอมแพ้ต่อตัวเอง แต่เมื่อเขานึกถึงการเสียสละของหวังเสี่ยวจวิน เขาก็พลันรู้สึกโกรธเจิ้งเจียฮุ่ยขึ้นมา ม่อฟานไม่ได้พยายามทำให้คณะธาตุไฟอับอาย เขาพยายามจะทำให้เจิ้งเจียฮุ่ยละอายใจต่างหาก! "นายเสียพลังเวทธาตุไฟและสายฟ้าไปมากเกินไปแล้ว นายจะรับมือกับผู้ท้าชิงที่เหลือได้ยังไง นอกจากว่านายจะอยากขอโทษคนทั้งโรงเรียนจริงๆ" เว่ยหรงกล่าว "เลิกพูดจาไร้สาระเถอะ รีบเรียกคนต่อไปมาได้แล้ว!" ม่อฟานกล่าว หากจะมีประโยคใดอธิบายสถานการณ์ของม่อฟานได้ดีที่สุด มันคงเป็น 'ในเมื่อโม้ไปแล้ว ก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้ แม้จะต้องสู้ทั้งที่คุกเข่าอยู่ก็ตาม!' "ฉันให้โอกาสนายแล้ว ต่อไป อันดับที่หนึ่งร้อยสิบเอ็ด หลิวเชียน!" เว่ยหรงตะโกนชื่อผู้ท้าชิงคนต่อไปออกมา — พวกสาวๆ ที่สนามประลองต่างพากันกรีดร้องเมื่อได้ยินชื่อนั้น หลิวเชียนอาจไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน แต่เขาคือเจ้าชายขี่ม้าขาวในดวงใจของพวกสาวๆ อย่างแน่นอน เขาหล่อเหลามาก ดังนั้นพวกผู้หญิงที่มาท้าทายเขาจึงไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงอันดับ แต่เพื่อให้ได้มีโอกาสยืนต่อหน้าเขา แม้ว่าทุกคนในโรงเรียนจะเป็นจอมเวทระดับกลางผู้ทรงเกียรติ และการกระทำที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้นที่นี่ แต่ความจริงคือมีเด็กสาวหลายคนเคยทำแบบนั้นมาแล้ว หวงซิงลี่หันไปมองหลิวเชียนด้วยสายตาตื่นเต้น ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างมีความสุขว่า "นายก็ท้าเขาด้วยเหรอ? ดีเลย ถึงเวลาจบเรื่องนี้เสียที และชื่อเสียงของนายจะพุ่งสูงขึ้นแน่นอน!" "พูดตามตรง ผมอยากจะเป็นคนแรกที่ท้าเขามากกว่าการมาฉวยโอกาสในตอนที่เขากำลังลำบากแบบนี้ แต่ก็นะ ยังไงก็ต้องมีคนทำ และมันก็บังเอิญเป็นตาของผมพอดี" หลิวเชียนตอบพร้อมรอยยิ้มตามปกติของเขา หวงซิงลี่พยักหน้า มีคำกล่าวที่ว่าคนหล่อมักจะมีโชคดีด้วย และดูเหมือนคำกล่าวนั้นจะเป็นเรื่องจริง! ราชาปีศาจที่เอาชนะนักเรียนเจ็ดสิบเก้าคนรวดกำลังจะถูกโค่นโดยเจ้าชายรูปงาม นี่คือตอนจบที่ยอดเยี่ยมที่สุด! อันที่จริง เธอไม่เคยคิดเลยว่านักเรียนแลกเปลี่ยนคนนี้จะเก่งขนาดนี้ตอนที่เห็นเขาครั้งแรก หลิวเชียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ภายใต้สายตาอันเร่าร้อนของพวกสาวๆ และสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาของพวกผู้ชาย เขาค่อยๆ เดินลงไปบนเวที เขาส่งยิ้มอ่อนโยนและมองม่อฟานด้วยสายตาเป็นประกาย "พูดตามตรง ผมค่อนข้างประทับใจในความสามารถของคุณนะ ผมมั่นใจว่าคุณสามารถไต่อันดับเข้าไปถึงห้าสิบอันดับแรกได้ง่ายๆ แต่โชคร้ายหน่อยที่คุณกำลังจะกลายเป็นเจ้าของอันดับที่หนึ่งร้อยสิบเอ็ดของผม" "นายคิดว่าระหว่างเราสองคน ใครหล่อกว่ากัน?" ม่อฟานถามคำถามแปลกๆ ขึ้นมาทันที หลิวเชียนถึงกับอึ้ง เขาได้แต่คิดในใจว่า —อะไรของมันวะ?— เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงถ่อมตัวว่า "เราต่างก็มีดีคนละแบบ" "จอมปลอม" ม่อฟานกล่าวอย่างราบเรียบ หลิวเชียนตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ "ถ้าผมตอบว่าเป็นผม คุณก็จะบอกว่าผมจองหอง" ม่อฟานส่ายหัวแล้วพูดว่า "ที่ฉันเรียกนายว่าจอมปลอมก็เพราะประโยคแรกนั่นแหละ ส่วนคำตอบที่ว่าใครหล่อกว่าน่ะ 'มีดีคนละแบบ' อะไรกัน? ขอร้องเถอะ ความหล่อของฉันมันนำหน้านายไปไกลโขแล้ว!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวเชียนแข็งค้าง เขาคิดขึ้นมาทันทีว่า —เจ้านี่มันมีความผิดปกติทางจิตหรือเปล่า?— เมื่อคิดอีกที หลิวเชียนก็ค่อยๆ ยอมรับมันได้ ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ชายที่มีอีโก้สูงก็มักจะอิจฉาเวลาที่พวกสาวๆ พากันกรีดร้องเรียกชื่อคู่ต่อสู้ของเขา "ผมจะไม่เสียเวลากับคำถามไร้สาระของคุณอีกต่อไป ชัยชนะต่อเนื่องของคุณจะสิ้นสุดลงที่นี่" หลิวเชียนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่แสดงความเมตตาใดๆ ต่อม่อฟานที่ดูถูกเขาอีกต่อไป ม่อฟานยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ตื่นตระหนกแม้ว่าพลังของเขาจะร่อยหรอ เขาเฝ้ารออย่างใจเย็นให้เว่ยหรงประกาศเริ่มการต่อสู้ — เว่ยหรงยังคงลังเล เขาไม่ได้ประกาศเริ่มการต่อสู้ในทันที ราวกับว่าเขากำลังแสดงความเมตตาโดยการให้เวลาม่อฟานเพิ่มอีกนิดเพื่อฟื้นฟูพลัง มันเป็นเรื่องยากมากที่จะยืนหยัดผ่านการต่อสู้มากมายขนาดนี้ได้เหมือนเขา "เฉียนคุน นักเรียนแลกเปลี่ยนจากคณะสายฟ้าของนายคนนี้โดดเด่นไม่เบาเลยนะ เขาตั้งใจมาที่นี่เพื่อตบหน้าพวกเราหรือเปล่า? ฉันไม่คิดว่านายจะยอมปล่อยคนเก่งขนาดนี้ไปหรอกนะ" ไป๋เหมยกล่าวเมื่อเขาเห็นผู้อำนวยการของคณะธาตุสายฟ้า "นายหมายความว่ายังไง นักเรียนของฉันเหรอ?" เฉียนคุนถามด้วยท่าทางสับสน เว่ยหรงหันไปมองเช่นกันแล้วถามว่า "เขาก็เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน และธาตุรองของเขาก็คือสายฟ้า เขาจะไม่ใช่นักเรียนของนายได้ยังไง?" "ฉันไม่รู้จักเขา!" ผู้อำวยการคณะธาตุสายฟ้ากล่าว "นักเรียนมีตั้งเยอะแยะ บางทีนายอาจจะจำเขาไม่ได้ก็ได้?" ไป๋เหมยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "เป็นไปไม่ได้ คณะธาตุสายฟ้าของเรามีนักเรียนน้อยมาก ฉันรู้จักทุกคน เด็กคนนี้ไม่ได้มาจากคณะธาตุสายฟ้าของฉัน" เฉียนคุนกล่าวอย่างจริงจัง เว่ยหรงและไป๋เหมยต่างตกตะลึง พวกเขาหันมาสบตากัน ถ้าหมอนี่ไม่ได้ย้ายมาจากคณะธาตุสายฟ้า แล้วเขามาจากธาตุไหนกันแน่? "เอ่อ ผมคิดว่านักเรียนคนนั้น..." ผู้อำนวยการของคณะธาตุอัญเชิญดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยากจะพูด