Chapter 887 - The Source of the Poison, Part One

Published May 5, 2026, 03:33 AM

บทที่ 887: ต้นเหตุแห่งพิษ ตอนแรก ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ——— มัวฟานเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น เขากล้ำกลืนความรู้สึกและยอมรับว่า สิ่งที่ปรากฏต่อตานั้นทำให้เขาหวาดกลัวไม่น้อย เขาระวังทุกๆ ลมหายใจอย่างสุดขีด เพราะกลัวว่าตัวเองอาจจะเป็นรายต่อไปที่จะอาเจียนเลือดดำออกมา! “ความน่าจะเป็นที่นักล่ามหากุศลทองคำจะติดพิษค่อนข้างสูง เราน่าจะดีใจที่มีคนอยู่ที่นี่มากกว่าพันคน เมื่อพิจารณาจากจำนวนผู้เสียชีวิต โอกาสที่เราจะเป็นเหยื่อรายต่อไปอยู่ที่ร้อยละหนึ่ง” หลิงหลิงรีบป้อนข้อมูลลงในแล็ปท็อปของเธออย่างรวดเร็ว “น่าประหลาดใจจริงๆ ที่คุณสามารถพูดเรื่องนั้นด้วยความสงบได้ ในสถานการณ์เช่นนี้” มู่หนิงซวีจ้องมองหลิงหลิง เธอรู้สึกทันทีว่าเด็กสาวคนนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปิศาจ ผู้ใหญ่จำนวนมากรอบๆ ตัวพวกเขาหลายคนถึงกับฉี่ราดเพราะความกลัว แต่หลิงหลิงกลับนั่งสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ เสมือนหนึ่งว่าเรื่องราวนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองเลย “แย่แล้ว หลิงหลิง เราได้ย่างกรายเข้าไปสู่เหวแห่งความตายจริงๆ” มัวฟานกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น เขาพยายามคิดว่าคำพูดของหลิงหลิงเป็นเพียงวิธีที่เธอพยายามปลอบใจพวกเขา โอกาสร้อยละ หนึ่ง ไม่มีทางที่โชคชะตาของเขาจะเลวร้ายได้ขนาดนั้น... แต่ปัญหาคือ เมื่อมัวฟานเห็นเหยื่ออาเจียนเลือดดำและผิวหนังกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ เขาไม่อาจหลอกตัวเองให้เชื่อว่าความน่าจะเป็นนั้นคือสิ่งที่ควรจะรู้สึกโล่งใจได้ หากทุกอย่างนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นล่ะ? เขาต้องยอมรับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเหมาะสมกับสไตล์ของศาลมืดอย่างยิ่ง จัดการโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า นำความตายมาเยือนดุจพายุที่พัดกระหน่ำกระทันหัน แม้แต่ผู้ที่เคยเผชิญกับเรื่องร้ายมามากมายในชีวิตก็ยังพินาศสู่ความวิกลจริต “ดูเหมือนพิษน่าจะหยุดแผ่กระจายไปแล้วตอนนี้” มู่หนิงซวีกล่าว “ข้าเกรงว่ามันคงเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น” หลิงหลิงตอบอย่างรวดเร็วพร้อมถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง “มีแผนการที่จะทำหรือไม่? นี่คือคำสาปบางอย่างหรือเปล่า?” มัวฟานถาม ไม่มีอะไรที่ฟังดูสมเหตุสมผลเลย พวกเขาติดพิษได้อย่างไรกันอย่างกะทันหันเช่นนี้? เป็นโรคติดตอบางอย่างที่แพร่ระบาดไปทั่วฟาร์มหรือไม่? แต่ถ้าเช่นนั้นจะอธิบายได้อย่างไรว่า ทำไมผู้คนถึงตายทันทีที่ก้าวออกจากฟาร์ม และเหตุใดการเสียชีวิตถึงหยุดลงในตอนนี้... “หากคำสาปมีความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ต้องเป็นการกระทำของผู้ใช้เวทมนตร์ต้องห้ามแน่” หลิงหลิงกล่าว การวางคำสาปเป้าหมายเดียวค่อนข้างง่าย ตัวอย่างเช่น การทรมานปีศาจจะโจมตีเป้าหมายทันทีที่จัดวางกลุ่มดาวแมนดาลาที่เหมาะสม แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนเพียงคนเดียวจะสามารถวางคำสาปเป้าหมายหลายคนได้ในคราวเดียว! “เราควรทำเช่นไรในตอนนี้?” มู่หนิงซวีถาม “เราทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น นอกจากเราจะยอมเสี่ยงเปิดเผยตัว ก่อนที่เราจะรู้แน่ชัดว่าพิษนี้สามารถเลือกเป้าหมายได้หรือไม่” หลิงหลิงบอกมัวฟานและมู่หนิงซวีด้วยเสียงอันเบา ชัดเจนว่านักล่ามหากุศลทองคำได้ยั่วยุความโกรธแค้นของศาลมืด และเพราะฉะนั้นศาลมืดจึงพยายามแก้แค้นตอบแทน แม้แต่แขกที่มาในคฤหาสน์ก็ยังอยู่ในอันตราย! “หากพวกเขาตัดสินใจฆ่าพวกเราจนหมด เราจะมัวแต่นั่งอยู่เฉยๆ และไม่ทำอะไรอย่างนั้นหรือ?” มู่หนิงซวีพูดด้วยความกระวนกระวาย วันนี้เธอได้ประจักษ์ถึงความโหดร้ายและป่าเถื่อนแท้จริงของศาลมืด ตกอยู่ในสถานการณ์ที่อาจเสียชีวิตเพราะพิษได้ในทุกๆ วินาที เธอระมัดระวังแม้แต่การหายใจ นักล่ามหากุศลทองคำกำลังควบคุมสถานการณ์ แต่อารมณ์ความรู้สึกอึดอัดของพวกนักล่าก็แสดงชัดเจนว่า แม้แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร อุปกรณ์สื่อสารของพวกเขาถูกตัดขาด ป้องกันไม่ให้ติดต่อโลกภายนอกได้ และแม้ว่าจะมีคนภายนอกสังเกตเห็นว่าเกิดความผิดปกติขึ้นมา ด้วยอัตราการแพร่กระจายของพิษที่รวดเร็ว เมื่อความช่วยเหลือมาถึง ผู้คนส่วนใหญ่คงคงเสียชีวิตไปแล้ว “หวัง ซวูสู หายไป หวัง ซวูสู หายไป...” กัวเหวินอี้ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเธอตระหนักได้อย่างกะทันหันถึงบางสิ่ง “ใช่ หวัง ซวูสู อยู่ที่ไหน จ้าว พินหลิน เธอเห็นหวัง ซวูสู อยู่แถวนี้หรือไม่?” หวัง ปิงถาม การที่คนหายไป โดยพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน นับเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด “ใครจะรู้ ฉันไม่ได้เห็นเธอตลอดทั้งคืน เธอบอกว่าอยู่ในห้องของเธอเพราะรู้สึกไม่สบาย เธอคงจะยังอยู่ในห้องของเธอใช่ไหม?” จ้าว พินหลินตอบด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คนเลว ทำไมไม่คอยดูแลเธอ หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ...” หรง เชิง โกรธแค้น เขาเกือบจะเดินเข้าไปฉุดเสื้อของจ้าว พินหลิน จ้าว พินหลินผลักหรง เชิง ที่โกรธแค้นออกไปแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา “เธอล็อกประตูห้องตัวเองไว้ ฉันจะทำอะไรได้?” “ฉันได้ไปดูแล้ว เธอไม่ได้อยู่ในห้องของเธอ...” กัวเหวินอี้กล่าว “อย่าบอกนะว่าเธอกลายเป็นหนึ่งในพวกศพสีดำนั่นแล้ว?” มีคนกล่าวขึ้นมาท่ามกลางกลุ่ม ทุกคนตกตะลึง หรง เชิง และกัวเหวินอี่โกรธจนเกรียว ก้มหัวฟัดต่อคำพูดไร้สาระนั้น “หยุดพูดเรื่องโง่ๆ น่า เธอจะต้องปลอดภัยดี!” “เราไม่สามารถระบุตัวศพได้เลย แล้วคุณจะมั่นใจได้อย่างไร?” จ้าว พินหลินกล่าว “ทำไมคุณถึงต้องพูดอะไรแบบนั้น!” หรง เชิง สูญเสียการควบคุมตนเองอย่างสิ้นเชิง เขาราวกับสัตว์ป่าที่โกรธแค้น พุ่งตัวเข้าใส่จ้าว พินหลิน ทั้งสองคนเริ่มต้นต่อสู้กันทันที หรง เชิง แข็งแกร่งกว่าจ้าว พินหลิน ผู้ช่ำชองทางวิชาการอย่างเห็นได้ชัด เขาสามารถทิ้งรอยฟกช้ำไว้บนร่างของชายหนุ่มได้หลายแห่ง คนอื่นๆ รีบเข้ามาหลอกพวกเขาจนแยกออกจากกัน จ้าว พินหลินลูบรอยฟกช้ำบนใบหน้าแล้วมองลงไปที่เสื้อผ้าที่ขาดวิ่ว สายตาของเขาเปล่งประกายความชั่วร้ายออกมา อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้แสดงท่าทีอย่างโจ่งแจ้ง เขาหายใจลึกๆ แล้วจากไป “จ้าว พินหลิน คุณจะไปที่ไหน?” “อย่าไปเดินเตร็ดเตร่ ตรงนั้นอันตรายเกินไป!” หวัง ปิง และคนอื่นๆ พยายามจะหยุดเขา “ฉันจะกลับไปที่ห้องของฉัน อย่ามายุ่งกับฉัน!” จ้าว พินหลินตะโกนด้วยโทนที่โกรธเกรี้ยว “หรง เชิง คุณคิดอะไรของคุณ? จ้าว พินหลินเพิ่งบอกว่าเขาไม่ได้เห็นหวัง ซวูสู ตลอดทั้งคืน ทำไมคุณยังข่มขี่เขาอยู่อีก?” “เอาล่ะ ใจเย็นๆ สงบสติอารมณ์ ขอเพียงแค่นิ่งเงียบ เรากำลังทะเลาะกันเองอยู่หรือ ในเมื่อเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปหรือไม่? ไปกันที่หน้าต่างเถอะ สมาคมเวทมนตร์จะส่งคนมาช่วยเราเร็วๆ นี้” มีคนก้าวออกมาปกปักรักษาความสงบเรียบร้อยในทันที ทุกคนซ่อนตัวอยู่ในห้องที่มีหน้าต่างแบบฝรั่งเศส ซึ่งเป็นที่ที่พวกเขามาถึงคฤหาสน์แห่งนี้ครั้งแรก ทุกคนดีซีดเซียวเหมือนผีที่ถูกไล่ “ฉันรู้สึกคอแห้งมาก สามารถขอให้คนรับใช้เตรียมชามาให้เราได้หรือไม่?” ชายคนหนึ่งพูด “ใครจะมีอารมณ์ปรนนิบัติคุณในเวลาอย่างนี้? ทุกคนอาจจบลงด้วยการกลายเป็นศพอย่างพวกนั้นข้างนอก มันติดต่อกันนะ!” หวัง ปิง ตอบอย่างเย็นชา หลิงหลิงยังคงพิมพ์ข้อมูลลงในแล็ปท็อปของเธออย่างรวดเร็ว เธอพยายามจัดระเบียบข้อมูลที่ได้รวบรวมไว้ก่อนและหลังการระบาดของพิษ เพื่อค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากพวกเขากลับไม่สามารถเข้าใจได้ว่าพวกเขาถูกวางพิษอย่างไร ก็จะไม่มีทางใดที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้เลย “ชา?” มู่หนิงซวีกระซิบเบาๆ หลิงหลิงและมัวฟานเงยหน้าขึ้นมา พวกเขาต่างก็คิดว่าเธอรู้สึกกระหายและพยายามหาอะไรดื่ม เข้าใจได้ว่าคนใดก็ตามที่กำลังเครียดจะดื่มน้ำเพื่อทำให้เส้นประสาทผ่อนคลาย “มัวฟาน หลิงหลิง พวกคุณจำชาดำที่คนรับใช้และคาร์ลีเสิร์ฟให้เราเมื่อครั้งแรกที่เรามาถึงได้ไหม? พวกเขาบอกว่ามันเป็นชนิดพิเศษของที่นี่” มู่หนิงซวีกล่าว “คุณคิดว่ามีอะไรผิดปกติกับชานั่นหรือ?” หลิงหลิงถามอย่างรวดเร็ว มัวฟานสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “ฉันไม่คิดว่าจะใช่ ทุกคนในที่นี้ดื่มชานั่นไปแล้ว รวมถึงคนก่อนหน้าเราด้วย แต่ไม่มีใครถูกวางพิษ” “ไม่ใช่ ไม่ใช่ มีคนถูกวางพิษมาก่อนแล้ว!” หลิงหลิงตะโกนขึ้นมา ดวงตาของเธอฉายประกายแสงขึ้นทันทีราวกับว่าเธอเพิ่งค้นพบเบาะแสสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้!

React

Discussion