บทที่ 894: โดนจับ ผู้แปล: Exodus Tales ผู้จัดเรียง: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ จัดเรียงโดย: Aelryinth “ข้าไม่รู้ชื่อของนาง นางมีผมสีน้ำตาล หน้าเล็ก จมูกสูง ตาสีน้ำตาล และข้าได้เห็นนางสวมเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟผูกโบว์แดง ข้ายังได้ยินเจ้าฉิวปินลินพูดถึงนางด้วยว่าได้พบนางที่บาร์ ดังนั้นข้าคิดว่านางคงเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นั่น ฉิวปินลินยังทำตัวเล้าขานนางเสมือนสุนัขล่าเหยื่อที่แสนจะภักดี” ซูซีวังกล่าวอย่างรวดเร็ว ซูซีวงบรรยายถึงเหตุการณ์ที่นางได้พบกับผู้หญิงคนนั้นให้โมฟานฟัง หวังว่าความรู้นี้จะบังเกิดเป็นประโยชน์แก่เขา —นางเป็นพระเทาเทาหรือผู้คุมน้ำเงินกันนะ— โมฟานเริ่มครุ่นคิด โดยปกติแล้ว เมื่อคริสตจักรผู้ตกทอดมืดเปิดรับสมาชิกใหม่ พระเทาเทาจะเป็นผู้รับผิดชอบกระบวนการนี้ พวกเขาจะสังเกตผู้สมัครอย่างถี่ถ้วน ประเมินว่าผู้สมัครเหล่านั้นเหมาะสมหรือไม่ จากนั้นจึงเข้าหาผู้สมัครเหล่านั้นด้วยฐานะสามัญชน ก่อนจะค่อย ๆ กล่อมให้กลายเป็นสมาชิกแห่งคริสตจักรผู้ตกทอดมืด เมื่อพิจารณาจากวิธีที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังสอนฉิวปินลินว่าจะต้องทำอย่างไรเพื่อให้ได้ปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดมาครอง นางมีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นพระเทาเทา แต่ซูซิวล่าวต่อมาว่าผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะควบคุมคฤหาสน์นี้อยู่… —มีความเป็นไปได้ว่านางอาจเป็นผู้คุมน้ำเงินด้วย ท่าทางพนักงานเสิร์ฟคนนี้จะเป็นเป้าหมายอันดับแรกของข้า แต่การตามหานางในตอนนี้คงลำบากมาก เธอกำลังหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง แน่นอนว่าข้าคงไม่พบเธอยังยืนยุ่งย่ามอยู่ที่บาร์หรอก— โมฟานกล่าวกับตนเองด้วยความมั่นใจ ไม่ว่ายังไง ซูซิวงได้ช่วยเหลือเขาไปอย่างมากแล้ว นางทำให้เขามีทิศทางที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เขาต้องเดินเตร็ดเตร่ไร้จุดหมายเหมือนแมลงที่ไม่มีหัว หากพนักงานเสิร์ฟคนนี้เป็นผู้คุมน้ำเงินจริง ค่าไถ่ของนางคงไม่น้อย และเงินก็คือเหตุผลที่ทำให้โมฟานยอมมาตั้งแต่แรก “พื้นที่กักกันที่ข้าตั้งไว้ให้เจ้าจะคงอยู่อีกพัก หากมีสมาชิกคริสตจักรผู้ตกทอดมืดคนอื่นมาถึงที่นี่ เจ้าควรจะแสร้งทําทีว่าอยู่ในความเจ็บปวดอย่างทรมาน อย่าให้พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ” โมฟานกล่าว “ท่านจะไม่ทิ้งข้าไว้ที่นี่ใช่หรือไม่?” สายตาของซูซิวงช่างอ้อนวอน แม้ว่าความเจ็บปวดจะลดลงไปมากแล้ว แต่นางก็ยังติดกักอยู่ในสระแห่งความมืด นางอยากเห็นแสงแดด เพื่อนร่วมชั้น และครอบครัวของนางอีกครั้ง! “อืม!” โมฟานยอมพยักหน้า “ขอบคุณท่าน” “ยังไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ยาพิษยังคงเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเรา ถ้าเราหายาต้านไม่ได้ เราจะไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้” โมฟานกล่าว “เพียงแต่ข้าก็ขอบคุณท่านแล้วที่ยอมมาช่วย” ซูซิวงกล่าว การตระหนักรู้ว่าความตายเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าความตายเอง ทุก ๆ นาทีค่อย ๆ ยืดยาวออกไปอย่างเหลือทนสำหรับซูซิวง แต่คําสัญญาของโมฟานได้ให้เหตุผลบางอย่างแก่นาง เพื่อที่จะอดทนและอยู่รอดต่อไป “หวังว่าเราทุกคนจะสามารถออกไปจากที่นี่โดยไม่มีใครต้องเสียหาย” โมฟานถอนใจ ปิดประตูห้อง โมฟานเริ่มเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางที่พาเขามายังที่นี่ น่าเสียดายที่มีพระเทาเทาสองคนกำลังลาดตระเวนอยู่ใกล้เคียง โมฟานลังเลอยู่สักครู่ ก่อนจะตัดสินใจออกตามหลังพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว พระเทาเทาเหล่านี้คือเบาะแสเดียวที่จะช่วยเขาติดตามหาผู้คุมน้ำเงิน และยังเป็นเบาะแสในการตามหายาต้านพิษ ———– ห้องโถงสีเข้มของอาคารสีส้ม… รองเซิง, หนิงเสวี่ย, และกวอเหวินอี้ยังคงรออยู่ในห้องที่มืดสลัว บางครั้งก็มีปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดเดินผ่านห้องด้านนอกเพื่อค้นหาร่องรอยของคนเป็น กวอเหวินอี้เทตัวพิงประตูและมองผ่านช่องว่าง เธอแลเห็นสิ่งมีชีวิตสีเทาที่มีรูนตราแปลกประหลาดประทับอยู่บนร่างกาย กําลังค่อย ๆ เข้าใกล้ห้อง ไม่เหมือนปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดตัวก่อน ๆ สิ่งมีชีวิตตัวนี้มีดวงตาที่แหลมคมและน่าหวาดกลัวกว่า รองเซิงแลกสายตากับมันอย่างไม่ระวัง และรู้สึกขนลุกตามร่างของตนเอง อสูรแช่งสาปสีเทาได้หันหน้ามุ่งตรงไปยังห้องทันที จมูกและประสาทสัมผัสของมันไวและเฉียบแหลมกว่าปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืด พวกเขาเห็นสิ่งมีชีวิตนั้นเดินมาถึงประตูพร้อมกับเสียงครางแปลกประหลาด “กูลู!~ กูลู!” อสูรแช่งสาปเปล่งเสียงครางลึก เมื่อได้ยินเสียงคราง หนิงเสวี่ยก็รีบเดินมาที่ประตู “ดูเหมือนพวกเขาพบเราแล้ว!” รองเซิงกล่าวด้วยความหวาดกลัว หนิงเสวี่ยหลับตาเพื่อสัมผัสสภาพแวดล้อมรอบข้าง และพบว่ามีปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดจํานวนมากกําลังมุ่งหน้าสู่ห้อง กลิ่นเหม็นฉุนของพวกมันเต็มห้องไปหมดแล้ว… ปรากฏว่าอสูรแช่งสาปนั้นได้พบพวกเขาจริง มันกําลังส่งเสียงเรียกพวกพ้องเพื่อล้อมสถานที่นี้ไว้ หนิงเสวี่ยเดินไปยังหน้าต่างและพบว่าพวกเขาถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา หากพวกเขาหลบหนีออกทางหน้าต่าง ก็ย่อมมีสิ่งมีชีวิตจํานวนมากรออยู่ข้างนอกเช่นกัน “ข้าคิดว่าที่นี่ควรจะสะอาดเรียบร้อยแล้วหลังจากที่เราฆ่าพวกคนเหล่านั้นไป ทว่าใครจะไปคิดว่ามีหนูสองสามตัวดอดเข้ามาอีก… ทแกล้วทวาย!” มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างนอก เสียงนั้นดูคุ้นเคยดีเหลือเกิน รองเซิงและกวอเหวินอี้แลกสายตากัน รองเซิงรีบเอ่ยปากก่อนว่า “นั่นไม่ใช่เสียงของฉิวปินลินหรอกหรือ?” คำพูดเพิ่งจะหลุดจากปาก ประตูห้องโถงหนักก็ถูกผลักเปิดด้วยความรุนแรง กลิ่นเหม็นฉุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนทันทีและทําให้พวกเขาแทบหายใจไม่ทัน กวอเหวินอี้ถอยร่นไปหลังโต๊ะ เธอสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ปิศาจสีดําจํานวนสิบกว่าตัว ต้นเหตุของกลิ่นเหม็นฉุน ได้ไหลบ่าเข้ามาในห้องพร้อม ๆ กัน ท่ามกลางปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดนั้น มีสิ่งมีชีวิตสีเทาที่ถูกปกคลุมไปด้วยรูนตราแช่งสาป ขนาดของมันใหญ่กว่าปิศาจอสูรมหาภัยแห่งความมืดตัวอื่น ๆ ถึงสองเท่า ดวงตาสีเขียวเรืองแสงจ้องมองพวกเขาอยู่ มันรู้สึกราวกับว่าสิ่งมีชีวิตนั้นกําลังจะฉีกพวกเขาเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่จะเข้าใกล้พวกเขาด้วยซ้ํา! ชายผู้หนึ่งสวมชุดสีน้ําเงินยืนอยู่ข้างอสูรแช่งสาป เขาดูประหลาดใจเมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกคือรองเซิงและกวอเหวินอี้ แต่เมื่อเขารู้ว่าผู้หญิงผมเงินคนที่เขาอยากจะกระโจนเข้าใส่นั้นอยู่ในห้องด้วย เขาจึงตื่นเต้นอย่างยิ่ง ช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด ใครจะไปคิดว่า… เขายังคงกําลังหาทางที่จะตัวเขาเองเพื่อจะได้นาง ระยะเวลาของพวกเขาที่ฟาร์มใกล้จะหมดลงแล้ว อย่างที่ไม่คาดคิด นางได้เดินเข้าหากับดักด้วยตัวของนางเอง นี่ทําให้เวลาที่เขาต้องรอเพื่อให้ความฝันเป็นจริงล่วงหน้าไป! “มีพวกบุกรุกอีกกลุ่มหนึ่ง จงฆ่าพวกมันเสีย” ชายผู้หนึ่งสวมชุดสีเทาเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้าและกวาดตามองไปรอบ ๆ “ปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ เพราะข้ารู้จักพวกเขาดี” ฉิวปินลินยิ้ม “ตามสบาย แต่อย่าใช้เวลานานเกินไป เรายังมีธุระอีกมาก ไข่พิษตัวใหม่ได้ฟักออกมาแล้ว เราต้องการคนช่วยมากขึ้นในการเตรียมการ เพื่อที่เราจะได้ฆ่าคนให้ได้มากขึ้นก่อนที่สหภาพบังคับใช้กฎหมายจะมาถึง ฮ่าฮ่าฮ่า!” พระเทาเทาสีเทาหัวเราะเสียงดัง พระเทาเทาสีเทาสนใจในการฆ่าอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายแปลกประหลาด “เหตุใดเราไม่ฆ่าพวกเขาทั้งหมด?” ศิษย์คนหนึ่งข้าง ๆ ถาม “คนโง่ ถ้าทุกคนที่นี่ตายหมด แล้วเราจะไปปะปนอยู่กับฝูงชนได้อย่างไร?” “ชาญฉลาดมาก! ผู้อาวุโสหลี่ไคเฉินเป็นคนเฉียบแหลมเสมอ!” ศิษย์คนนั้นประจบผู้อาวุโส “มือใหม่ จัดการพวกเขาและไปรวมพลกับเราที่ห้องเฉียงโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” พระเทาเทาหลี่ไคเฉินผู้บัญชาการสั่งการ