บทที่ 906: ลมสีเลือดแดง ลิวรู่! แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth บริเวณด้านหน้าหอเอนทรุดโทรมย่อยยับหลังถูกซัดด้วยโขดหินก้อนใหญ่ คนรับใช้เป็นนักเวทย์ธาตุดินทันทีที่ร่ายเวทย์สร้างกำแพงหินขึ้นมาพร้อมต้านทานสายฝนหิน เมื่อปุโรหิตเทาเหล่านั้นรีบหลบซ่อนหลังกำแพงหิน ยิ้มเยาะก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของโมฝาน “ดาบเพลิง!” ยกมือทั้งสองขึ้นสูงเปลวเพลิงพุ่งออกจากฝ่ามืออย่างรุนแรงแล้วกลายเป็นดาบเพลิงยาวสิบเมตรในทันที! ดาบเพลิงเกิดจากการผสมผสานระหว่างเปลวสีน้ำตาลกับเปลวสีแดงฉาน พอจักเข้าที่ โมฝานก็กระโจนขึ้นฟ้าถือดาบฟาดลงที่กำแพงหิน พวกศิษย์วาติกันมืดคิดว่ากำแพงหินจะปกป้องพวกเขาได้ แต่ในสายตาของโมฝานมันคือหลุมฝังศพของพวกเขาเท่านั้น เขาสามารถบดขยี้พวกเขาให้ย่อยยับด้วยฟาดเดียวได้เลย ดาบที่แผดเผาดุจดวงอาทิตย์ถูกฟาดลงมาจากที่สูงเฉาะทะลุชั้นหินหนาทึบ ปุโรหิตเทาสองคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงหินถูกคมเปลวเพลิงเฉี่ยวเอาแล้วกลายเป็นเถ้าถ่านเมื่อแรงฟาดส่งเปลวไฟซึมผ่านช่องว่างเข้าไป “มันคือสิ่งใดกัน!?” คนรับใช้ร้อง失声แล้วหนีเอาตัวรอดด้วยความกลัว เวทมนตร์ของศัตรูไม่อาจคาดเดาได้เลย ไม่ว่าจะเป็น “ขนนกเพลิงพันแรง” หรือดาบเพลิง ทั้งสองอย่างล้วนเทียบเท่าเวทย์ระดับสูง เขาไม่รู้ว่าศัตรูสามารถควบคุมเวทย์มนต์แบบนั้นได้อย่างยอดเยี่ยมเพียงใด มีแต่นักเวทย์ระดับสูงที่จะควบคุมเวทย์มนต์สมบูรณ์แบบเช่นนี้! “รุ่นพี่ ท่าทางจะมีพลังธาตุล้อมรอบตัวเขา ข้าคาดว่าเขาต้องมีสัตว์ธาตุเพลิงบางชนิดมาช่วยเสริมทักษะพิเศษ” ชินจี้สังเกตออก สีหน้าของคนรับใช้กลับหม่นลง จะเป็นเช่นไรกัน? แม้จะรู้ว่าธาตุเพลิงของชายผู้นี้แข็งแกร่งนักเพราะมีสัตว์ธาตุหายาก แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าพวกเขากำลังถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิง! “หยุดเขาเด็ดขาด ไม่งั้นผู้คุมน้ำเงินจะให้พวกเราได้รับทุกข์!” คนรับใช้ขมวดฟันสาบาน ความเย็นค่อยๆ ซึมออกมาที่เท้าของคนรับใช้ เขายื่นมือออกไปร่ายสร้างโซ่ธารน้ำแข็งสองเส้น 𝓯𝓻𝓮𝙚𝙬𝓮𝙗𝒏𝙤𝒗𝙚𝙡.𝒄𝒐𝓶 คนรับใช้รู้สึกพลังเพิ่มทวีทันทีที่แสดงให้เห็นโซ่ธารน้ำแข็ง เขามุ่งจะโจมตีโมฝานจากด้านหลังในจังหวะที่ผู้บุกรุกยุ่งกับการต่อกรกับสัตว์ร้ายสาปแช่ง แล้วจับมันให้อยู่หมัด! โมฝานรู้สึกความเย็นแผ่มาที่หลัง เขาไม่ลังเลที่จะเปิดใช้งาน “บูทเลือด” ทันที พลังที่ขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก โมฝานพุ่งออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วหลบหลีกโซ่ธารน้ำแข็ง ก่อนจะเตะสัตว์ร้ายสาปแช่งที่กำลังจะควานเล็บใส่ให้กระเด็นลอย “เลื้อยไปให้พ้น! จิตแห่งอวกาศ: กระจาย!” แสงสีเงินกระพริบโดยรอบของโมฝาน แล้วเกิดแรงผลักอย่างฉับพลัน สัตว์ร้ายสาปแช่งที่กระโจนใส่โมฝานถูกกระแทกให้ลอยไปพร้อมๆ กัน อาเจียนเลือดสดๆ ขึ้นกลางอากาศ! พลังของเวทย์ธาตุอวกาศขั้นพื้นฐานขึ้นอยู่กับพลังวิญญาณและการควบคุมของนักเวทย์ กล่าวคือ จะยิ่งแข็งแกร่งหากจำนวนกาแล็กซีหรือเนบิวลาในโลกวิญญาณเพิ่มขึ้น เมื่อโมฝานก้าวสู่นักเวทย์ขั้นสูงพร้อมธาตุเอกภพคู่ กำลังของเวทย์ธาตุอวกาศจึงแรงขึ้นเกือบสองเท่า! เวทย์จิตแห่งอวกาศ: กระจาย สามารถกระแทกสัตว์ระดับข้ารับใช้ให้ลอยได้อย่างสบาย นี่แหละคือความทะนงของธาตุอวกาศ แม้จะเป็นเวทย์ขั้นพื้นฐาน แต่เพียงแค่พลังเวทมนตร์ของนักเวทย์แข็งแกร่งเพียงพอ ก็พอที่จะไล่ข้าศึกหมื่นคนให้แตกหนี! โมฝานยังไม่คุ้นเคยกับการใช้จิตแห่งอวกาศ หากเป็นไปไห่เจว่tuใช้เขาคงเพียงแค่ร่ายเวทย์ครั้งเดียวก็กำจัดสัตว์ทั้งหมดได้แล้ว “บ้าเอ้ย ทำไมเด็กนี่มีธาตุได้กี่อย่าง?!” คนรับใช้โกรธแค้น “ไฟ เรียกพ้อง อวกาศ เงา ฟ้าแลบ…เขา…เขามี…” “ไม่ได้ขอให้เจ้านับ จับมันลงเดี๋ยวนี้!” คนรับใช喝斥อย่างเดือดดาล ปกติแล้วศิษย์วาติกันมืดจะมีพลังมากกว่านักเวทย์ทั่วไปเล็กน้อย เนื่องจากสัตว์ร้ายมืดและสัตว์ร้ายสาปแช่งที่อยู่ภายใต้การควบคุม การช่วยเหลือของสัตว์เหล่านี้เหมือนกับมีธาตุเรียกพ้อง แต่หากศัตรูแข็งแกร่งจนสัตว์ร้ายมืดและสัตว์ร้ายสาปแช่งแทบช่วยซื้อเวลาไม่ได้ สัตว์เหล่านั้นก็ไม่มีความหมายมากนัก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาต้องการคือเวลา เพราะคฤหาสน์จะเต็มไปด้วยกองทัพที่กลายพันธุ์ซึ่งแข็งแกร่งกว่าสัตว์ร้ายมืดในไม่ช้า! “รีบเรียกทุกตัวที่ทำได้!” ชินจี้ชี้ไปรอบๆ เหมือนคนรับใช้ “รุ่นพี่ เราหมดสัตว์ร้ายมืดแล้ว” ปุโรหิตเทาผู้หนึ่งพูดขึ้น “ไร้สาระ เรายังมีเหลือเยอะ!” คนรับใช้ชี้ไปที่สะพานแล้วหยุด เขามองเห็นลมแดงก่ำกำลังเข่นฆ่าสัตว์ร้ายมืดบนสะพานเมื่อเหลือบตามอง พวกศิษย์วาติกันมืดคิดในตอนแรกว่าเป็นฝีมือหมาป่าดาวฉิว แต่แล้วก็พบว่าหมาป่าดาวฉิวเพิ่งสังหารสัตว์ร้ายมืดได้ราวห้าสิบตัวที่อีกฝั่งหนึ่งของสะพาน แต่เมื่อลมแดงก่ำกวาดผ่านไป แม้แต่สัตว์ร้ายสาปแช่งก็ถูกฉีกเป็นหมอกเลือดภายในไม่กี่วินาที คนรับใช้มีสีหน้างงงงัน ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อลมแดงก่ำมาถึงปลายสะพาน เขาได้เห็นผู้หญิงร่างเพรียวบางในชุดสวมสีแดง มือเธอทำเป็นกรงเล็บแหลมคมพอจะเฉือนเหล็กได้ ทั้งยังโจมตีด้วยกรงเล็บเร็วราวตะพัดหมุน ผู้หญิงคนนั้นกำลังโลดยกทางให้โมฝาน สัตว์ร้ายมืดเป็นเพียงแมลงสาบที่เธอสามารถบี้ตายได้ง่ายๆ ทิ้งซากทับซ้อนกันไว้เบื้องหลัง! —- โมฝานยุ่งอยู่กับสัตว์ร้ายสาปแช่งหลายตัวที่พุ่งเข้าใส่พร้อมๆ กัน ไม่ยอมให้เขามีเวลาร่ายเวทย์ ทำให้เขาต้องป้องกันตัวเองชั่วคราวด้วยสนามไฟฟ้าเพื่อไม่ให้สัตว์เหล่านั้นเข้าใกล้ เขาใช้จิตแห่งอวกาศตัดทอนการโจมตีที่เข้ามา แล้วรอจังหวะจะปล่อยเปลวไฟ! แต่ไม่นานเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันรุนแรงที่เข้ามาใกล้ พลังนั้นคุ้นเคยก็จริง แต่แปลกแยกไปในเวลาเดียวกัน อย่างไรก็ตาม โมฝานไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นปฏิปักษ์แต่กลับมีความผูกพันบางอย่างแทรกซึมอยู่ เขาหันหลังไปเห็นเงาของผู้หญิงที่ลอดผ่านสัตว์ร้ายสาปแช่งสามตัว เมื่อเธอโบกแขนออก หมอกแดงก็ห่อหุ้มเธอไว้ โมฝานเห็นค้างคาวแดงใหญ่โตแต่คล่องตัวโฉบผ่านสัตว์ร้ายมืดและสัตว์ร้ายสาปแช่งอย่างน่าอัศจรรย์แล้วจอดลงข้างๆ เขา ก่อนจะแตะพื้น โมฝานเห็นหมอกเดียวกันนั้นปรากฏขึ้นมาจากไหนไม่รู้ แล้วตามด้วยขาทั้งสองข้างที่เรียวงาม แล้วก็ชุดสวมสีแดงที่มีชีวิตชีวาพร้อมด้วยสตรีสวยสง่า ชุดผ้าห่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ชั่วพริบตา โมฝานคิดว่าเขาได้เห็นภาพอันน่าทึ่ง ผู้หญิงคนนั้นเพรียวบางแต่สัดส่วนอวบอิ่มและเซ็กซี่ในแบบของตัวเอง! “โมฝาน!” ผู้หญิงที่แผ่ความน่าหลงใหลยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ! “ลิว…ลิวรู่!” โมฝันตะลึง เวลานานแล้วนับตั้งแต่เราพบกันครั้งสุดท้าย ฉันเกือบจำเธอไม่ได้ เพราะเธอดูราวกับเป็นคนละคน! โมฝานมองไปเบื้องหลังลิวรู่แล้วเห็นซากสัตว์ร้ายมืดปกคลุมทางไปหมด เขาไม่อาจเชื่อได้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเธอคนเดียว!