บทที่ 904: บ่วงแดนไม่อาจหลบหนี แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ใบหน้าของหลี่ไคเริ่มกระตุกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น! -หมอนี่ยำเกรงเราจงเจตนาให้ขายหน้ากันชัด ๆ!- “ตราบใดที่องค์พระยังอยู่ เราจะมีชีวิตต่อไปแม้แต่ความตาย ข้าแต่องค์พระของข้า…” หลี่ไคหยิบยาพิษสีแดงออกมา พูดราวกับว่าตนเองกำลังพลีชีพเพื่อความเชื่อ “หุบปากซะ!” โมแฟนตบหลังบาทหลวงเทาแรงด้วยหลังมือเพื่อยุติความงมงายของเขา อวกาศใกล้เคียงพลิกไหวเพียงชั่วพริบตา หลี่ไคยังไม่ทันพูดจบ โมแฟนก็ใช้ธาตุอวกาศตบเข้าด้วยแรงกระแทกมหาศาล ทันทีทันใดขากรรไกรล่างของหลี่ไคก็เคลื่อนหลุดออกจากตำแหน่ง โมแฟนหงุดหงิดสุดขีด เขามีน้ำใจพอให้ชายคนนี้ตายอย่างสบาย แต่กลายเป็นว่าตอนจะสิ้นใจหลังกินยาพิษแล้ว เหมือนพวกคลั่งศาสนาในละครทีวี ชายคนนี้ยังต้องร่ายคำภาวนาถึงองค์พระโดยไม่แยแสว่าจะทำให้โมแฟนหงุดหงิดจนสุดจะทน! “นี่ ข้าจะปรับให้เจ้าใหม่!” โมแฟนตบหน้าบาทหลวงอีกครั้ง อวกาศพลิกไหวอีก รุนแรงกว่าครั้งก่อน กระแทกเข้าที่ขากรรไกรล่างของบาทหลวงเทาจนเคลื่อนหลุดไปในทิศตรงข้าม! “อ้าว แรงไปหน่อย เดี๋ยวลองใหม่นะ สัญญาว่าครั้งนี้จะไม่เป็นไรแน่” โมแฟนกล่าวด้วยความจริงใจเย้ยหยัน —— ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลีนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เย็นเฉียบ บาทหลวงเทาคุกเข่าอยู่ที่เท้าของเธอรายงานสิ่งที่ได้เห็น “ข้าไม่กล้าเข้าใกล้เพิ่ม แต่ล่าหนุ่มคนนั้นได้ทรมานพวกบาทหลวงของเราจริง…” บาทหลวงเทา ฉินจี กล่าว “ไม่กล้าเข้าใกล้?” ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลียิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นเลย! บาทหลวงเทารีบก้มหน้าลงต่ำลง จนน้ำกะเทยแทบจะแตะพื้น ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลียกส้นเท้าแทงหลังศีรษะของบาทหลวงเทาอย่างดุดัน ส้นเท้านั้นแหลมคมราวกับมีดโกน เกิดร่องรอยบุ๋มลึกลงในกะโหลกทันที… บาทหลวงเทาร้องครวญครางน่าพรั่นพรึง แต่ก็ยังไม่กล้าขยับเลือดสด ๆ ไหลพล่านออกจากหลังศีรษะ ยิ่งความตายใกล้เข้ามาฉินจีก็ยิ่งไม่กล้าต้านทาน เหล่าผู้คนของคริสตจักรร้ายกาจชัดเจนว่าความตายไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือจิตวิญญาณของพวกเขาต้องทุกข์ทรมานไม่รู้จบหลังความตาย ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลียกขาขึ้นแล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น “ถ้ายังสังขรณ์อยู่ จงออกไปให้พ้นสายตาข้า ระดมสัตว์ร้ายมืดและสัตว์ร้ายสาปแช่งทั้งปวงไปยังห้องเอนเฉียง!” ส้นเท้ายังติดอยู่ที่ศีรษะของฉินจี เขากลับรอดชีวิตมาได้ ยากที่จะเชื่อว่าเขายังอยู่รอดหลังจากส้นเท้าทะลุหลังศีรษะ ฉินจียังคุกเข่าพร้อมก้มหน้าเดินออกจากห้อง รีบส่งต่อคำสั่งของฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลีก่อนจะรักษาบาดแผลอันน่าตกใจบนศีรษะ… ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลีเหลือบมองทางเข้าห้องเอนเฉียงแล้วกระแทกด้วยความเดือดดาล “ปฏิบัติกับผู้คนของข้าเยี่ยงสัตว์เลี้ยง? ข้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำ!” —— “บ้าเอ๊ย ทำไมต้องเดือดร้อนเพราะแค่ล่าหนุ่มนักล่าคนเดียว? ทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุมของเจ้าไม่ใช่หรือ?” ชายหน้าตาละม้ายคนรักเลียเลียคนหนึ่งซุกตัวเข้าแนบฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลีราวกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด คนที่เหลือหันมองมาทันทีเมื่อเห็นชายคนนี้ ทุกคนรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนโปรดของฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลี ไม่เพียงแต่หน้าตางาม เขายังชอบสวมเสื้อผ้าสีม่วง และผิวพรรณขาวเนียนยิ่งกว่าผู้หญิง ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลีค่อย ๆ สงบสติอารมณ์เมื่อเห็นชายคนนี้ เธอลูบไล้มันแล้วเริ่มแสดงอารมณ์รื่นรมย์เสมือนว่าลืมผู้บุกรุกที่ทำลายห้องสวดมนต์ไปเสียสนิท ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับผู้บุกรุกแค่คนเดียว เพราะทุกคนจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดพิษในไม่ช้าภายใต้การควบคุมของเธอ เธอไม่ต้องกังวลต่อสหภาพการบังคับใช้กฎหมาย แต่ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่ต้องใส่ใจนักล่าคนเดียว อย่างไรก็ตาม เธอยังต้องการเวลาอีกสักหน่อยจนกว่าจะนางราชินีพร้อมที่จะกรีดร้องและตื่นหนอนพิษที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของทุกคน เพื่อเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพมวลมหึมา “เจ้าตั้งใจจะทำอะไรต่อไป?” ชายหน้าตาดีถาม “เซียนใหญ่ซาลานกังวลว่าโลกจะลืมเลือนนาง ดังนั้นข้าจึงคิดว่าจะจัดพิธีอันยิ่งใหญ่ที่เกาะฉงหมิง หลังจากกองทัพของข้าตื่นตัว” ฝ่าบาทเฉ่าหว๋ลียิ้มอย่างคลั่งไคล้ขณะกล่าวถึงเรื่องนี้ ผู้คนจำนวนมากบนเกาะฉงหมิงแบกรับพาหะสมทบ แม้จะต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อให้นางราชินีตื่นตัวคนทั้งหมด แต่เธอก็ไม่รังเกียจที่จะทำการทดลองล่วงหน้าหลังจากฐานถูกบุกรุก! —— เปลวเพลิงที่พลุ่งพล่านเต็มทางแคบ สัตว์ร้ายมืดตั้งใจจะตัดหน้าศัตรูที่นี่ แต่พวกมันตกใจกลัวรีบหนีเอาชีวิตรอดเมื่อเห็นเปลวเพลิงรุนแรงพุ่งเข้าหา ไฟกวาดผ่านพวกมันทันที ท่ามกลางเสียงครวญครางแห่งความเจ็บปวดที่ไร้ที่สิ้นสุด เมื่อเปลวเพลิงอ่อนแรงลง ร่างมนุษย์เดินออกมาจากกองไฟด้วยสายตาที่แหลมคมจ้องมองไปข้างหน้า ข้างหน้าเขามีสะพาน หาได้ง่ายที่จะมีสะพานใต้ดินเช่นนี้ —— สะพานนี้นำไปสู่ห้องโถงใหญ่โตกว้างขวางที่สร้างด้วยหินสีน้ำเงิน ท่ามกลางการเฝ้าระวังอย่างหนัก ห้องนี้มีแนวโน้มว่าเป็นห้องเอนเฉียงที่ทุกคนกล่าวถึง ใต้สะพานคือเหวอันหาที่สิ้นสุดไม่ได้ความกว้างมากกว่ายี่สิบเมตร มีสัตว์ร้ายจำนวนมากบนสะพาน ทั้งสัตว์ร้ายมืดและสัตว์ร้ายสาปแช่งคลานเกลื่อนทั้งบนสะพานและใต้สะพาน ราวกับทั้งก้อนหินสร้างขึ้นจากสัตว์ร้ายพวกนี้ ในเวลาเดียวกัน สาวกและบาทหลวงเทายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสะพาน พวกเขาได้ทราบถึงพลังของโมแฟนอย่างชัดเจน จึงรวมตัวกันที่นี่สร้างเป็นบ่วงแดนไม่อาจหลบหนีเพื่อรับมือกับเขาโดยเฉพาะ! โมแฟนนับคร่าว ๆ จำนวนสมาชิกของคริสตจักรร้ายกาจที่นี่มีค่ามากถึงแปดสิบล้าน ปรากฏว่าจำนวนของพวกเขาเกินกว่าที่เขาคิดไว้ในตอนแรก โมแฟนสงสัยเช่นกัน ทำไมคริสตจักรร้ายกาจไม่หนี? ทั้งที่ชัดเจนว่าคนสหภาพการบังคับใช้กฎหมายจะปิดล้อมสถานที่นี้ในไม่ช้า และแม้จะมีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่หลิงหลิงกล่าวถึง ก็สกัดกั้นสหภาพการบังคับใช้กฎหมายได้เพียงชั่วคราว ไม่มีเหตุผลใด ๆ ที่พวกเขาจะมาต้อนรับเขาด้วยขบวนการขนาดใหญ่เช่นนี้ “หลิงหลิง พวกเขาดูไม่เหมือนว่าจะวางแผนหนี” โมแฟนบอกหลิงหลิงผ่านอุปกรณ์สื่อสาร “พิษโจมตีเป็นระยะ ข้าคิดว่านางราชินีคล้ายกับแม่เหล็กมาตราพรานตัวถุง ซึ่งต้องใช้เวลาสะสมพลังงานเล็กน้อย ข้าคาดว่าพวกเขากำลังรอให้นางราชินีโตเต็มที่ เจ้าได้เห็นแล้วว่าแม่เหล็กมาตราพรานตัวถุงวิวัฒนาการเร็วเพียงใด ดังนั้นเจ้าต้องฆ่านางราชินีให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นผลพวงจะกระจายไปเหมือนโรคระบาด…” หลิงหลิงเตือน “ข้าเข้าใจ แต่ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไรเพื่อตะลุยเข้าไป ด้วยจำนวนนับพวกของพวกเขา” โมแฟนคิ้วขมวดจ้องมองทหารกลุ่มเล็ก ๆ บนสะพาน “กำลังเสริมของเจ้ากำลังมา” “กำลังเสริมของข้า? คือสหภาพการบังคับใช้กฎหมาย?” “ไม่ใช่ สหภาพการบังคับใช้กฎหมายกำลังถูกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์สกัดกั้น... แต่ความเร็วของมันน่าตกใจเหลือเกิน!” หลิงหลิงกล่าว