บทที่ 462: ฮาอี้ผู้คับแค้น ใบหน้าของจามูเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวทันทีที่ได้ยินคำเตือนจากราชทูตแห่งอาณาจักรสุริยันรุ่ง เขารีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดเพื่อคว้าไปที่เอว หวังจะชักดาบวิญญาณที่อยู่ในฝักออกมา ทว่าเขาจะทำได้ทันเวลาหรือ? "หึ!" แทบจะในพริบตาเดียวกับที่จามูชักมือกลับ แขนเสื้อของเซียวอวี้ก็ขยายพองออกอีกครั้งและสะบัดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จามูจะทันได้ชักดาบ มันก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเงาตามตัวและฟาดลงบนร่างของจามู ราวกับว่าเซียวอวี้ได้คาดการณ์การเคลื่อนไหวนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว "อ๊าก!!" จามูแผดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องนั้นกลบเสียงกระดูกหักของเขาจนมิด ร่างของเขาปลิวละลิ่วไปตกลงบนพื้นอย่างหมดสภาพ หลังจากร่วงลงพื้น ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้จามูดิ้นพล่านไปมา ขณะที่เหงื่อเย็นผุดพรายออกมาทั่วร่าง เซียวอวี้เป็นฝ่ายชนะ! "ดีมาก!" ทันใดนั้น ผู้คนมากมายจากอาณาจักรนภาชาดต่างพากันโห่ร้องยินดี โดยเฉพาะผู้นำตระกูลเซียวที่ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า... ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นศิษย์จากตระกูลซูหรือตระกูลต้วน ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับจามูอย่างยับเยิน การที่เซียวอวี้สามารถเอาชนะจามูได้นั้นย่อมนำมาซึ่งเกียรติยศอันยิ่งใหญ่แก่ตระกูลเซียว "ฮ่าฮ่า... เยี่ยม!" องค์จักรพรรดิเองก็ทรงเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน แม้ว่าก่อนหน้านี้พระองค์จะทรงรักษาความสุขุมมาโดยตลอด ราวกับไม่แยแสต่อผลแพ้ชนะ แต่ทุกครั้งที่เหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งอาณาจักรนภาชาดพ่ายแพ้ ความผิดหวังก็อดไม่ได้ที่จะผุดขึ้นในใจของพระองค์ ตอนนี้เมื่อเซียวอวี้เอาชนะอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของอาณาจักรสุริยันรุ่งได้ มันทำให้พระองค์ทรงรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย "เจ้าชื่ออะไร?" องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรมองเซียวอวี้ขณะตรัสถาม "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีนามว่าเซียวอวี้" ใบหน้าของเซียวอวี้ไม่มีความเย็นชาเหมือนตอนต่อสู้เหลืออยู่เลย เขามีท่าทีที่นอบน้อมและเคารพยำเกรงต่อองค์จักรพรรดิอย่างยิ่ง "ฝ่าบาท เซียวอวี้เป็นสหายรักของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ" ต้วนหลิงเทียนมองไปที่องค์จักรพรรดิขณะส่งกระแสเสียงบอก เขาทำเช่นนี้เพราะหวังว่าองค์จักรพรรดิจะทรงให้ความสำคัญกับเซียวอวี้มากขึ้น ซึ่งนี่เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของเซียวอวี้... เซียวอวี้เป็นเพื่อนของเขา และเขาก็หวังว่าสหายผู้นี้จะสามารถสร้างความสำเร็จของตนเองในอาณาจักรนภาชาดได้ ดวงตาขององค์จักรพรรดิหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินกระแสเสียงของต้วนหลิงเทียน จากนั้นพระองค์ก็ทรงเหลือบมองเซียวอวี้อย่างลึกซึ้ง "เซียวอวี้ ข้าจะจำชื่อเจ้าไว้... เมื่อการประลองกระชับมิตรระหว่างอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของอาณาจักรนภาชาดและอาณาจักรสุริยันรุ่งจบลง ข้าจะปูนบำเหน็จให้เจ้าอย่างเหมาะสม" "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" เซียวอวี้รีบทูลตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่แสดงออกถึงความปลาบปลื้มใจอย่างที่สุดที่ได้รับพระเมตตาอย่างไม่คาดฝัน ต่างจากต้วนหลิงเทียน แม้ว่าพรสวรรค์ตามธรรมชาติในวิถียุทธ์ของเซียวอวี้จะไม่เลว แต่มันก็จำกัดอยู่เพียงแค่ในขอบเขตของอาณาจักรนภาชาดเท่านั้น อนาคตของต้วนหลิงเทียนนั้นไม่ใช่สิ่งที่อาณาจักรนภาชาดจะเหนี่ยวรั้งไว้ได้ ในขณะที่หากไม่มีอะไรผิดพลาด เซียวอวี้ก็คงจะต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในอาณาจักรนภาชาดแห่งนี้ ในสายตาของเซียวอวี้ องค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรนภาชาดคือตัวตนที่สูงสุด... เมื่อตัวตนเช่นนี้ตรัสว่าจะปูนบำเหน็จให้ มันจึงทำให้เขาประหลาดใจและรู้สึกตื่นเต้นปนหวาดหวั่น "ศิษย์ตระกูลเซียวผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ... ที่สำคัญเขายังเยาว์วัยและยังมีช่องว่างให้พัฒนาอีกมาก แข็งแกร่งกว่าศิษย์ของตระกูลซูและตระกูลต้วนมากนัก" ราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งมองไปที่เซียวอวี้พร้อมกับประกายตาเย็นวูบหนึ่งที่แววโรจน์ขึ้นลึกๆ ในดวงตา เขากล่าวออกมาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มจอมปลอม คำพูดเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าพยายามจะเสี้ยมให้เกิดความแตกแยกในหมู่ตระกูลใหญ่ "ท่านราชทูต ท่านกล่าวเช่นนี้เห็นทีจะผิดไปแล้ว" ในขณะที่ผู้นำตระกูลซูและตระกูลต้วนมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เซียวอวี้ก็เหลือบมองราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งอย่างใจเย็น "ตระกูลซูและตระกูลต้วนก็เหมือนกับตระกูลเซียวของข้า พวกเราต่างเป็นสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง และมียอดฝีมือในตระกูลมากมายราวกับหมู่เมฆ..." "ไม่ว่าจะเป็นตระกูลซูหรือตระกูลต้วน ต่างก็มีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ทำให้ข้าต้องรู้สึกละอายใจในความด้อยพรสวรรค์ของตนเอง! ยิ่งไปกว่านั้น อายุของอัจฉริยะเหล่านั้นก็ไม่ได้มากกว่าข้าเลย" เซียวอวี้กล่าวช้าๆ "น้องเซียวอวี้ เจ้ากล่าวเกินความจริงไปหรือไม่... อายุของเจ้าในตอนนี้อย่างมากก็ประมาณ 25 ปี ตระกูลซูและตระกูลต้วนจะมีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่อายุน้อยกว่าเจ้า แต่กลับมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าเจ้าจริงๆ หรือ?" ราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด "ไม่ว่าท่านจะเชื่อหรือไม่... คนจากตระกูลซูได้เดินทางออกจากอาณาจักรเพื่อออกท่องโลกไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ก่อนที่เขาจะจากไป ทั้งพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเขาก็ล้ำหน้าข้าไปไกลแล้ว ส่วนคนจากตระกูลต้วน ข้าคิดว่าท่านราชทูตจะได้พบเขาในเร็วๆ นี้แน่นอน" เมื่อเซียวอวี้กล่าวจบ เขาก็หยุดชะงักครู่หนึ่งแล้วเหลือบมองไปทางต้วนหลิงเทียนโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา เขาย่อมเดาออกว่าสองคนที่เซียวอวี้พูดถึงคือใคร ตระกูลซู ซูหลี่ นักดาบรุ่นเยาว์ที่เขาและเซียวอวี้ได้รู้จักที่ค่ายอัจฉริยะของกองทัพเลือดเหล็กเมื่อครั้งยังเยาว์ และต่อมาก็ได้เข้าสู่สถาบันปาลาดินแห่งเมืองหลวงด้วยกันจนกลายเป็นสหายรักกัน แต่โชคร้ายที่โชคชะตาเล่นตลก ทำให้ซูหลี่ต้องถูกบีบให้จากไปในที่สุด และไม่มีข่าวคราวของเขาอีกเลยจนถึงตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้คือ ก่อนที่ซูหลี่จะจากไป เขาแข็งแกร่งและมีพรสวรรค์ล้ำหน้าเซียวอวี้ไปไกลจริงๆ ส่วนตระกูลต้วน ต้วนหลิงเทียนย่อมเดาออกว่าเซียวอวี้หมายถึงตัวเขาเอง สีหน้าที่ดูไม่ได้ของต้วนหรูหั่ว ผู้นำตระกูลต้วน เริ่มผ่อนคลายลง จากนั้นเขาก็มองไปที่ต้วนหลิงเทียนและเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา 'ใช่แล้ว อัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตระกูลต้วนข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าศิษย์ของตระกูลไหนเลย' เขาเชื่อว่าแม้แต่ในตระกูลใหญ่เหล่านั้นของจักรวรรดิป่าคราม ก็อาจจะไม่มีอัจฉริยะรุ่นเยาว์คนใดที่เทียบชั้นพรสวรรค์ในวิถียุทธ์ของต้วนหลิงเทียนได้ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของซูโบ๋ย่า ผู้นำตระกูลซู เขาย่อมเดาออกว่าอัจฉริยะของตระกูลซูที่เซียวอวี้พูดถึงคือซูหลี่ แต่ว่า... 'ซูหลี่ยังถือว่าเป็นศิษย์ของตระกูลซูได้อยู่อีกหรือ?' เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความสะท้อนใจ "ถ้าเช่นนั้นข้าจะคอยดู!" ราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งเหลือบมองเซียวอวี้อย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็หันไปมองชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง "ฮาอี้ เจ้าจงไปทดสอบฝีมือของน้องเซียวอวี้ผู้นี้ดูหน่อย... อืม จำไว้ว่าให้ออมมือด้วย อย่าเผลอทำให้เขาพิการเข้าล่ะ" ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งจงใจเน้นคำว่าพิการอย่างชัดเจน ซึ่งเจตนาแอบแฝงนั้นเห็นได้ชัดแจ่มแจ้ง "ขอรับ ท่านราชทูต" ฮาอี้ผู้ที่ถูกขานชื่อคือชายหนุ่มคนที่โต้เถียงกับจามูก่อนหน้านี้ เขามีรูปร่างกำยำและก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ซึ่งแผ่แรงกดดันไร้สภาพออกมาสู่ผู้อื่น ดวงตาของต้วนหลิงเทียนหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเซียวอวี้มีท่าทีอยากจะลองสู้ดู พลังจิตของเขาแผ่ออกไปครอบคลุมร่างของฮาอี้ทันที ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้า! ต้วนหลิงเทียนยืนยันระดับพลังของฮาอี้ได้ในชั่วพริบตา "น้องเซียวอวี้ ข้าดีใจมากที่เจ้าเอาชนะจามูได้... หากเป็นเวลาปกติ ข้าคงจะดื่มสุรากับเจ้าสักสองสามจอกแน่นอน แต่ในเมื่อท่านราชทูตสั่งมา ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้กับเจ้า" ฮาอี้ยืนเผชิญหน้ากับเซียวอวี้แล้วยิ้มกว้าง ฟันที่ขาวสะอาดของเขาตัดกับผิวสีเข้มจนดูโดดเด่นอย่างยิ่ง เซียวอวี้มองฮาอี้อย่างลึกซึ้ง "ในเมื่อเจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา ข้าเองก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทศะเช่นกัน... ข้าขอยอมแพ้!" ยอมแพ้! นอกจากต้วนหลิงเทียนแล้ว ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเซียวอวี้กล่าวเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเซียวอวี้จะตัดสินใจเช่นนี้ ทุกคนต่างพากันฉงนสนเท่ห์ เมื่อครู่นี้เซียวอวี้ยังมีท่าทางกระหายที่จะต่อสู้อยู่เลย เหตุใดในชั่วพริบตานี้ เขาถึงเปลี่ยนไปรวดเร็วเพียงนี้? ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังไม่หายจากอาการตกตะลึง เซียวอวี้ก็ได้เดินกลับไปยืนข้างผู้นำตระกูลเซียวแล้ว... เมื่อเผชิญกับคำถามของผู้นำตระกูลเซียว เซียวอวี้ก็ได้ตอบกลับผ่านการส่งกระแสเสียง "ท่านผู้นำตระกูล ฮาอี้จากอาณาจักรสุริยันรุ่งผู้นี้คือนักยุทธ์ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้า" ใบหน้าของผู้นำตระกูลเซียวเคร่งเครียดลงทันทีที่ได้ยิน "ฮ่าฮ่า... ข้านึกว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของอาณาจักรนภาชาดจะยอดเยี่ยมเสียอีก ที่ไหนได้ กลับเป็นพวกที่หนีทัพเมื่อเผชิญกับการต่อสู้!" ใบหน้าของราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งบึ้งตึงลงเมื่อเห็นเซียวอวี้ยอมแพ้ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "ข้ารู้ข้อจำกัดของตนเองดี ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักยุทธ์ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้าหรอก" เซียวอวี้มองฮาอี้อย่างลึกซึ้งก่อนจะกล่าวช้าๆ "เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร?!" ใบหน้าของฮาอี้เปลี่ยนสีและเขาก็รู้สึกสั่นสะทอนในใจเล็กน้อย เขารู้ดีว่านับตั้งแต่มาถึงอาณาจักรนภาชาด เขายังไม่เคยลงมือต่อสู้เลยแม้แต่ครั้งเดียว และตามหลักเหตุผลแล้ว ไม่ควรจะมีใครรู้ระดับพลังที่แท้จริงของเขา... แต่ตอนนี้กลับถูกเซียวอวี้เปิดโปงออกมา เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ใบหน้าของราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งทับถมความมืดมน เขาถลึงตาใส่ฮาอี้ขณะส่งกระแสเสียงกล่าว "ฮาอี้ เจ้าก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่ข้าสั่งสอนเก๋อลู่ที่ไปเปิดเผยพลังขอบเขตวิญญาณก่อตั้งขั้นที่หนึ่งก่อนเวลา... ข้าเตือนเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามเปิดเผยระดับพลังก่อนวันนี้ แล้วนี่คือสิ่งที่เจ้าสัญญาไว้กับข้าอย่างนั้นหรือ?" เห็นได้ชัดว่าในสายตาของราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่ง เขาปักใจเชื่อว่าฮาอี้เป็นคนเผลอแสดงระดับพลังออกมาให้เห็นก่อนหน้านี้ มิฉะนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่คนของอาณาจักรนภาชาดจะล่วงรู้ความลับนี้ได้ "ท่านราชทูต ข้า... ข้าไม่เคยต่อสู้เลยนับตั้งแต่มาถึงอาณาจักรนภาชาด ข้าไม่เคยแสดงระดับพลังออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว..." ฮาอี้ตอบกลับผ่านกระแสเสียงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้า! คำพูดของเซียวอวี้ทำให้ทุกคนจากอาณาจักรนภาชาดตกใจอย่างมาก และเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูไม่ได้ของราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่ง พวกเขาก็มั่นใจเต็มสิบส่วน ดูเหมือนว่าคนที่สองจากอาณาจักรสุริยันรุ่งจะเป็นนักยุทธ์ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้าจริงๆ! ทันใดนั้น ศิษย์จากสามตระกูลใหญ่ที่เคยอยากจะลองฝีมือต่างก็หน้าถอดสี ก้นที่เพิ่งจะยกขึ้นจากเก้าอี้ก็รีบนั่งลงตามเดิมทันที ไม่กล้าที่จะขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่ามอีก ตลกแล้ว! นักยุทธ์ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้าไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะต่อกรด้วยได้เลย ตอนนี้พวกเขารู้สึกโชคดีเล็กน้อย โชคดีที่เซียวอวี้เปิดเผยระดับพลังของฮาอี้ออกมาเสียก่อน มิฉะนั้นพวกเขาคงจะมีจุดจบที่ไม่สวยแน่ ต้วนหลิงเทียนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหตุผลที่เซียวอวี้ยอมแพ้นั้นเป็นเพราะเขาเพิ่งจะแจ้งระดับพลังที่แน่นอนของฮาอี้ให้เซียวอวี้ทราบผ่านการส่งกระแสเสียงนั่นเอง... เซียวอวี้เชื่อมั่นในตัวต้วนหลิงเทียนอย่างที่สุด เขาไม่สงสัยในคำพูดของต้วนหลิงเทียนเลยแม้แต่น้อยและยอมแพ้โดยตรง สิ่งนี้ทำให้แผนการของราชทูตอาณาจักรสุริยันรุ่งที่จะสั่งสอนเซียวอวี้ต้องล้มเหลวลง "แกนปราณขั้นที่เก้า..." อยู่ชั่วครู่หนึ่ง สายตาของสมาชิกจากสามตระกูลใหญ่แห่งอาณาจักรนภาชาดต่างก็มองไปทางเนี่ยเฟินที่นั่งอยู่ที่โต๊ะจัดเลี้ยงของจวนเสินเวยโหวเป็นตาเดียว เนี่ยเฟิน ผู้สืบทอดแห่งจวนเสินเวยโหว มีระดับพลังอยู่ที่ขอบเขตแกนปราณขั้นที่เก้า ในสายตาของพวกเขา ในบรรดาอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของอาณาจักรนภาชาดที่อยู่ที่นี่ คงจะมีเพียงต้วนหลิงเทียนและเนี่ยเฟินเท่านั้นที่มีกำลังพอจะต่อกรกับฮาอี้ได้ โดยไม่รู้ตัว พวกเขาต่างมองว่าต้วนหลิงเทียนคือไม้ตายสุดท้ายของฝั่งตน เพราะอย่างไรเสีย ก็ยังมีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ขอบเขตวิญญาณก่อตั้งขั้นที่หนึ่งอีกคนของอาณาจักรสุริยันรุ่งที่ยังไม่ได้ลงมือ ก่อนหน้านี้ พวกเขาถึงกับคิดว่าอาณาจักรนภาชาดต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน แต่ตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่เห็นต้วนหลิงเทียน พวกเขาก็ราวกับเห็นแสงสว่าง เห็นรอยยิ้มแห่งความหวัง... ในความคิดของพวกเขา ต้วนหลิงเทียนได้ออกจากอาณาจักรนภาชาดไปหลายปีเพื่อไปยังจักรวรรดิป่าครามและได้เข้าสู่สำนักที่ทรงพลังเหล่านั้น ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาจะต้องยิ่งใหญ่กว่าเดิมอย่างแน่นอน