Chapter 1335 ห้าเสาหลัก เอลาริสและคนอื่น ๆ จ้องมองไปที่เกรย์ ก่อนที่สายตาของพวกเขาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่แมวตัวเล็กที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา ไม่มีใครเห็นมันตอนที่เขาเดินเข้ามา มีเพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บ จู่ ๆ เจ้าแมวตัวนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นมา “นายมีตัวนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?” เอลาริสถามพลางชี้ไปที่วอยด์ซึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของเขา “มันอยู่กับฉันมาตลอดนั่นแหละ” เกรย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อไม่ต้องกังวลว่าใครจะลอบโจมตีอีก เขาจึงหันความสนใจไปที่สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงอนุภาคธาตุในปริมาณมาก มันแทบจะอยู่ในระดับเดียวกับมิติแห่งความโกลาหลของเขาเลยทีเดียว แน่นอนว่าเขายังไม่ได้สำรวจลึกลงไปในส่วนลึกของแต่ละเขตธาตุ และตลอดช่วงเวลานานมานี้ เขาก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไรนัก ระดับพลังของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จึงไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจกับเรื่องนั้นมากเกินไป เกราะของเกรย์ซ่อมแซมตัวเองด้วยพลังงานธาตุอันมหาศาลในพื้นที่นี้ มันเชื่อมส่วนที่พังทลายด้านหลังและจัดการซ่อมเสื้อผ้าของเกรย์ให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเกรย์ไม่เป็นอะไรแล้ว อีกคนหนึ่งจึงถามคำถามที่เกรย์คาดไว้อยู่แล้ว “ทำไมนายถึงมีเกล็ด?” แบร็กซ์เป็นคนถาม ท่าทางของเขาแสดงให้เห็นว่าพร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ เกรย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถามกลับ “พวกนายไม่เคยเห็นหรือได้ยินมาก่อนหรือไงว่ามีคนสามารถแสดงลักษณะบางอย่างของสัตว์อสูรออกมาได้?” เขาไม่ได้กังวลว่าจะถูกโจมตี ต่อให้พวกเขาบังอาจโจมตีเขาขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ไม่หวั่น เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ แต่เขายังสามารถหนีด้วยความเร็วของตัวเองได้ “พวกเรารู้จักตระกูลแวร์กาล แต่ไม่รู้จักคนอื่นแบบนี้” วิกเตอร์ตอบ “อย่าจำกัดตัวเองอยู่แค่ในกรอบ พวกนายจะพบว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้ยากเกินจะบรรลุ” เกรย์แนะนำก่อนจะเสริมว่า “อ้อ เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยล่ะ จะได้ไม่ดึงดูดความสนใจมากเกินไป ฉันไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับฉัน” เกรย์ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับสายตาที่พวกเขามองมา แต่กลับสนใจหุบเขาที่พวกเขายืนอยู่มากกว่า เหนือศีรษะพวกเขามีท้องฟ้า และเขาสัมผัสได้ถึงสายลมที่ปะทะใบหน้า แต่เขาก็รู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกภายนอกและยังคงอยู่ภายในพีระมิด ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นในพีระมิด แต่มันคือส่วนหนึ่งของพีระมิด เช่นเดียวกับลำธารใต้ดินและห้องโถงอื่น ๆ เกรย์มองไปยังยอดเขาและเห็นรอยสลักหินที่ทอดยาวขึ้นไปบนฟ้า เขาเดินเข้าไปใกล้รอยสลักเหล่านั้น มันมีสัญลักษณ์ที่ดูคล้ายกับที่เขาเห็นบนประตูและตามทางเดิน รอยสลักเหล่านั้นซับซ้อนยิ่งกว่าซากโบราณสถานเสียอีก และสิ่งเดียวที่เขาพอจะเข้าใจจากการสังเกตในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาคือ มันเป็นรูปแบบของตัวอักษร ไม่ใช่การวาดวงเวทเล่น ๆ ราวกับว่าตัวอักษรเหล่านั้นพยายามเล่าเรื่องราวอะไรบางอย่างให้เขาฟัง แต่เขายังไม่สามารถเข้าใจความหมายเบื้องหลังได้ จึงรู้สึกหลงทาง ยิ่งเขาจำลองภาพรอยสลักและลวดลายต่าง ๆ ไว้ในหัวมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันซับซ้อนเกินไป เหมือนกับว่าเขากำลังพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับโลกในคราวเดียว นี่คือความรู้สึกที่เขามีต่อมัน สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยคือข้อเท็จจริงที่ว่า เขาไม่เห็นอะไรที่จะเป็นประโยชน์ต่อความพยายามของเขาเลย เขาเหมือนกำลังศึกษาแบบสุ่มเดาและสร้างข้อสันนิษฐานขึ้นมาเอง ซึ่งอาจจะผิดพลาดโดยสิ้นเชิง เขาวางฝ่ามือลงบนรอยสลักบนหิน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากความเย็นเยียบจากตัวหิน “ที่นี่คือที่ไหน?” น้องชายของซิลเวียถาม หินเหล่านั้นดูลึกลับมาก และเขาสามารถสัมผัสได้ถึงออร่าแปลกประหลาดจากพวกมัน หินเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นเสาหลักที่ค้ำยันโลกใบนี้เอาไว้ นี่คือความรู้สึกที่เขาได้รับขณะจ้องมองพวกมัน “มันวิเศษมาก” เอลาริสอุทานเบา ๆ ขณะที่เดินเข้าไปใกล้หินเหล่านั้น เธอไล้นิ้วไปตามพื้นผิวหิน ความเย็นนั้นส่งผลให้เธอขนลุกซู่ แบร็กซ์และวิกเตอร์หันมองไปรอบ ๆ ในสถานที่แห่งนี้ นอกจากพลังงานธาตุที่มหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อแล้ว สิ่งเดียวที่เห็นก็คือหินก้อนใหญ่เหล่านี้ที่ทอดยาวขึ้นไปบนท้องฟ้า พวกเขาทุกคนเดินเข้าไปใกล้และพยายามสัมผัสพวกมัน หินเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ได้ทำมาจากหินธรรมดา แต่ทำมาจากวัสดุที่ไม่มีใครในกลุ่มเคยเห็นมาก่อน เกรย์พยายามจะจัดการกับหินก้อนนั้น แต่ที่น่าประหลาดใจคือไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบสนองออกมาเลย “ไม่ได้อยู่ภายใต้ธาตุดินงั้นเหรอ?” เขาเริ่มสับสนเล็กน้อย เขาเคาะมันซ้ำ ๆ และเพิ่มแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่เวลาผ่านไป เพื่อดูว่าจะสามารถทำลายมันได้หรือไม่ แต่หินก้อนนั้นไม่สะเทือนแม้แต่น้อย ราวกับว่าเกรย์ไม่ได้พยายามจะทำลายมันเลย ‘เจ้าสิ่งนี้มันแปลก หยุดทุบมันได้แล้ว’ วอยด์ห้ามเกรย์ไม่ให้ทุบมันต่อไป เกรย์ซึ่งกำลังเตรียมตัวจะใช้พลังทั้งหมดที่มีหยุดโจมตีทันที เขารู้ดีว่าวอยด์มีสัญชาตญาณที่ยอดเยี่ยม เขาจึงไม่กล้าฝืนทำต่อ มีเสาหินห้าต้นตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ต่างกัน สี่ต้นเรียงเป็นรูปสี่เหลี่ยม ส่วนต้นสุดท้ายอยู่ตรงกลาง เกรย์เดินออกมาจากเสาต้นที่เขากำลังศึกษาและมุ่งหน้าไปยังต้นที่อยู่ตรงกลาง การโจมตีมันไม่มีประโยชน์ สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้คือการศึกษาและพยายามถอดรหัสรอยสลักบนนั้น เขาเริ่มจ้องมองรอยสลักแต่ละอัน พยายามดูว่าพวกมันมีความหมายหรือไม่ ขณะเดียวกันก็ลอยตัวขึ้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อไล่ดูรอยสลักแต่ละจุด ระหว่างที่ไล่ดูสัญลักษณ์เหล่านั้น เขาก็พยายามจดจำแต่ละอันไว้ในใจ วาดลวดลายเหล่านั้นขึ้นในหัวเพื่อดูว่าหากนำทั้งหมดมารวมกัน เขาจะได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์หรือไม่ ยิ่งลอยสูงขึ้น เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ารอยสลักเหล่านั้นซับซ้อนยิ่งขึ้น ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา โดยที่เขาไม่รู้ตัว ยิ่งเขาสร้างภาพสัญลักษณ์ในใจที่สัมพันธ์กับเสาต้นนี้มากเท่าไร แสงสว่างจาง ๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นบนร่างของเขา และรอยสลักเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขาเอง