Chapter 1344 ความสามารถพิเศษของเคลาส์ หลังจากทำข้อตกลงกับอสูรสายพันธุ์แมว หรือจะพูดให้ถูกก็คือการกดขี่เจ้าอสูรตัวนั้นเสียมากกว่า เขาก็จากมา เขาต้องการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาหยิบอุปกรณ์ติดตามตัวออกมาเพื่อดูตำแหน่งของพวกเพื่อนๆ จะได้ตามหาพวกเขาให้พบ ‘หือ? ทำไมพวกเขาถึงอยู่ด้วยกัน?’ ตอนที่แยกย้ายกันไป เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอทั้งสามคนอยู่ด้วยกันตอนที่เขาออกมาจากดินแดนลับ ‘พวกเขาได้ยินเรื่องที่พวกยักษ์ต้องการพบฉันพร้อมกับฉันแล้วงั้นเหรอ?’ นี่เป็นคำถามเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว เขาไม่รู้ว่ามีทางไหนที่ทั้งสามคนจะมารวมตัวกันได้นอกจากจะได้ยินเรื่องพวกยักษ์ต้องการตัวเขา หรือไม่ก็มีใครคนใดคนหนึ่งตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาไม่ได้คิดมากกับเรื่องนั้นและมุ่งหน้าไปยังที่ที่พวกเขาพักอยู่ ด้วยความเร็วของเขา การเดินทางไปหาพวกเขาจึงเป็นเรื่องง่าย ระหว่างทางเขาตระหนักว่านี่คือฐานที่มั่นของพวกยักษ์ ซึ่งช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานแรกของเขา พวกเขาต้องได้ยินเรื่องที่เขาได้รับเชิญมา และแอบมาดูว่ามันเป็นกับดักหรือไม่ .... ใช้เวลาไม่นานเกินหนึ่งชั่วโมง เกรย์ก็มาถึงที่ที่เพื่อนของเขาซ่อนตัวอยู่ “พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่?” เสียงของเขาทำให้เพื่อนๆ ที่กำลังนั่งอยู่ตกใจจนสะดุ้ง “ให้ตายเถอะเกรย์! เลิกย่องเหมือนขโมยสักที!” เคลาส์สบถพลางกุมหน้าอกตัวเอง เขาเกือบหัวใจวายตายเพราะนึกว่าหนึ่งในพวกยักษ์ย่องมาข้างหลังพวกเขา ถ้าไม่ได้จำเสียงของเกรย์ได้ เขาคงโจมตีไปโดยไม่คิดซ้ำสองแล้ว “ไม่ใช่ฉันหรอกที่ประสาทสัมผัสแย่” เกรย์ตอกกลับ “ว่าไงนะ?! เรย์ เรียกนักรบธาตุของนายออกมาสิ เรามาสั่งสอนมันกัน” เคลาส์เตรียมพร้อมจะทำสงคราม อลิซเห็นท่าว่าเกรย์คงไม่ยอมลงให้เคลาส์ง่ายๆ จึงเข้ามาแทรก “นายไม่ควรทำแบบนี้จริงๆ นะ วันหนึ่งเราคงถูกบังคับให้ต้องโจมตีนาย” เธอพูดขณะยืนอยู่หน้าเคลาส์ เธออาจจะไม่ได้สนับสนุนเคลาส์ทุกเรื่อง แต่ในเรื่องนี้เธออยู่ข้างเขา เธอแค่ไม่อยากให้พวกเขาต้องมาสู้กันที่นี่ เกรย์ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นต่อแล้วย้อนกลับไปที่คำถามเดิม “พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่?” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ “อย่าบอกนะว่าพวกนายเป็นห่วงฉัน?” เขารู้คำตอบอยู่แล้ว แต่อยากได้ยินมันจากปากของเคลาส์ “ช่างหัวนายเถอะ! ฉันแค่อยากบุกที่นี่ก็เลยเรียกพวกเขามา” เคลาส์ไม่มีวันยอมรับหรอกว่าเขามาที่นี่เพราะเกรย์ เกรย์หันสายตาไปมองอลิซและเรย์โนลด์ และไม่เหมือนกับเคลาส์ที่โกหกเกรย์ได้หน้าตาเฉย ทั้งสองคนทำไม่ได้ พวกเขาจึงหลบสายตาเขา เกรย์รู้เหตุผลที่พวกเขามาที่นี่อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังตัดสินใจไหลตามน้ำไปกับเคลาส์ “งั้นเหรอ แล้วมันคืออะไรล่ะ?” เขาถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันสัมผัสได้ตอนเดินผ่านก็เลยเรียกพวกเขามารวมตัวกัน ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้าของพวกยักษ์ไม่อยู่ รวมทั้งผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดของธาตุอีกจำนวนหนึ่งด้วย ฉันเลยกำลังดูว่าจะฉวยโอกาสนี้ก่อนที่พวกมันจะกลับมาได้ไหม” เคลาส์อธิบาย อลิซและเรย์โนลด์ตกใจกับคำพูดของเคลาส์ พวกเขาไม่คิดว่าเขาจะแต่งเรื่องโกหกได้แนบเนียนขนาดนี้ภายในเวลาไม่กี่วินาที สีหน้าที่จริงจังของเคลาส์ทำให้พวกเขาประหลาดใจ “วอยด์อยู่ไหน?” เคลาส์ถามเมื่อไม่เห็นเจ้าตัวเล็กอยู่บนไหล่ของเกรย์ “เขายุ่งอยู่น่ะ ทำไม? ฉันคนเดียวไม่พอช่วยนายขโมยของที่นายต้องการหรือไง?” เกรย์เริ่มมั่นใจแล้วว่าเคลาส์แค่ล้อเล่น “อืม ในเมื่อนายสามารถย่องเข้ามาหาเราได้ งั้นนายก็คงไม่มีปัญหาในการทำเรื่องนี้” เคลาส์ตอบหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “สิ่งที่ฉันต้องการอยู่ทางทิศตะวันออกของปราสาท ฉันยังไม่ได้ไปที่นั่นเลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในเมื่อนายมีธาตุน้ำ นายก็น่าจะสัมผัสมันได้เมื่อเข้าไปใกล้” “หือ?” เกรย์สับสน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเคลาส์ เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือทำไมคนอื่นถึงไม่รู้เรื่องนี้ สีหน้าของเรย์โนลด์และอลิซบ่งบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับสมบัติที่เคลาส์พูดถึง “เดี๋ยวนะ นายเอาจริงเหรอ?” เขาถามเมื่อเห็นความจริงจังบนใบหน้าของเคลาส์ “ฉันจะโกหกไปทำไมล่ะ?” เคลาส์ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย เกรย์หรี่ตาลงแล้วพูดว่า “นายแน่ใจนะเรื่องพื้นที่ที่นายสัมผัสไอเทมชิ้นนั้นได้?” เคลาส์พยักหน้า “งั้นฉันจะไปดูให้ ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นเรื่องจริง เดี๋ยวฉันเอามาให้” เกรย์พูดจบก็หายวับไป “ธาตุมิตินี่สะดวกจริงๆ” เคลาส์พึมพำหลังจากเกรย์หายตัวไป ถ้าเขาเป็นคนที่มีธาตุมิติบ้าง ป่านนี้เขาคงได้ของที่อยากได้มาเพียบแล้ว มีสมบัติหลายอย่างที่เขาสัมผัสได้แต่ไม่กล้าเอาเพราะอันตรายที่มาพร้อมกับมัน ของที่เขาเลือกหยิบมักจะเป็นสิ่งที่เขารู้ว่าจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงให้เสียเปล่า .... ภายในฐานที่มั่นของพวกยักษ์ เกรย์ปรากฏตัวในจุดที่ลับตาคนและอยู่เพียงลำพัง เขายังคงประหลาดใจกับความจริงที่ว่าเคลาส์พูดถูก ‘บางทีเขาอาจจะสัมผัสมันได้ตอนที่มาเดินตามหาฉัน’ วอยด์ปรากฏตัวขึ้นและหลังจากสัมผัสโดยรอบแล้ว เขาก็ไม่พบอะไรที่น่าสนใจจึงหายตัวไปอีกครั้ง เกรย์เห็นดังนั้นจึงสรุปได้ว่าบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับผู้ใช้ธาตุน้ำเท่านั้น เพียงแต่ครั้งก่อนที่เขามาที่นี่ เขาไม่ได้สัมผัสถึงมัน บางทีถ้าเขาเดินสำรวจให้มากกว่านี้ เขาอาจจะสัมผัสถึงมันได้ ‘เขาทำได้ยังไงกัน สัมผัสได้จากระยะไกลขนาดนั้น?’ เคลาส์เป็นคนที่แปลกประหลาด การที่เขาสามารถสัมผัสอะไรบางอย่างได้จากระยะไกลขนาดนั้น ในขณะที่เกรย์ซึ่งอยู่ข้างในฐานที่มั่นแล้วยังไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย มันบ่งบอกอะไรได้หลายอย่างเกี่ยวกับตัวเขา ตอนนี้เกรย์เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเคลาส์ถึงได้ของดีๆ มาตลอดเวลาที่ออกเดินทาง ด้วยความสามารถในการรับรู้สมบัติธาตุน้ำเช่นนี้ การจะหาพวกมันก็คงง่ายเหมือนเดินเล่นในสวนเท่านั้นเอง