บทที่ 874 คนแคระงั้นหรือ? ก่อนจะออกจากดินแดนลูทรา เกรย์ตัดสินใจว่าจะไปตรวจสอบสามพี่น้องที่เขาพามาจากเผ่าเขาสัตว์เสียหน่อย เขาไม่ได้เช็กดูพวกนั้นเลยตั้งแต่แยกทางกัน และตอนนี้เขาก็กำลังจะออกเดินทางแล้ว ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกเขาจะสามารถเลเวลอัพทะลวงระดับได้สำเร็จ เพราะมันเป็นขอบเขตที่คนจากดินแดนของพวกเขาพยายามไขว่คว้ามานานแสนนาน อย่างไรก็ตาม เกรย์เคยได้ยินว่ามีผู้คนจากดินแดนอื่นเดินทางมายังทวีปออโรร่าเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดในการบ่มเพาะพลังของตนเอง ต่างจากดินแดนของเผ่าเขาสัตว์ ดินแดนลูทราถือว่าดีกว่าเล็กน้อยเพราะพวกเขาสามารถไปถึงระดับเซจได้ หากสามพี่น้องสามารถทะลวงระดับได้สำเร็จ เกรย์คงจะดีใจแทนพวกเขา แต่ถ้าไม่ พวกเขาก็คงต้องไปหาทางทะลวงระดับในทวีปออโรร่าแทน การมีผู้ช่วยทำให้งานบางอย่างของเขาง่ายขึ้น ดังนั้นเขาจะจากไปโดยไม่มีพวกเขาไม่ได้ เกรย์หยิบอุปกรณ์ติดตามออกมาและสังเกตเห็นว่าพวกเขาทั้งสามคนยังอยู่ที่เดียวกันหมด ‘แบบนี้ก็ง่ายหน่อย’ เขาคิดก่อนจะหายตัวไป เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ‘ไม่คิดเลยนะเนี่ย’ เขาคิดก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ เขากลับไม่พบสามพี่น้องอยู่ที่นั่นเลย “ฮ่าๆ พวกนั้นทิ้งนายแล้ว” วอยด์หัวเราะเมื่อเห็นดังนั้น “พวกเขายังอยู่แถวนี้แหละ นายแค่มองไม่เห็นเอง” เกรย์ไม่ได้หงุดหงิดกับวอยด์ ก่อนจะกระทืบเท้าลงบนแผ่นน้ำแข็ง บันไดทางลงแห่งหนึ่งก็เผยออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของวอยด์ “บอกแล้วไง” เกรย์หัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าไปข้างใน วอยด์เองก็ตามเขาเข้าไปในสถานที่นั้นด้วยเช่นกัน พวกเขาก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวัง “แผ่นน้ำแข็งข้างบนนั่นมันไม่ได้ลอยไปลอยมาอยู่หรือไง?” วอยด์ถามเมื่อพวกเขาเริ่มเดินลงบันได “ใช่ แปลกดีเหมือนกัน” เกรย์พยักหน้าพลางขมวดคิ้ว ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเมื่อบันไดเปลี่ยนสภาพกะทันหัน มันกลายเป็นทางสไลด์และพวกเขาก็เริ่มไถลลงไปด้านล่าง การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เขาก็ร่วงหล่นลงไปข้างล่างเสียแล้ว ปัง! เขากระแทกเข้ากับโขดหินแข็งที่จุดสิ้นสุดของทางสไลด์ “อย่าบอกนะว่านี่คือก้นมหาสมุทรน่ะ...” วอยด์เปรยขึ้นขณะลงถึงพื้น ต่างจากเกรย์ วอยด์ลงสู่พื้นด้วยเท้าของมันเอง “ไม่ใช่อยู่แล้วล่ะ” เกรย์ตอบก่อนจะหันมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยู่ในเมือง... หรืออย่างน้อยก็คล้ายกับเมือง เขาหยิบอุปกรณ์ติดตามออกมาและพบว่าตำแหน่งของสามพี่น้องมีการเปลี่ยนแปลงไป พวกเขาอยู่ในตำแหน่งที่แตกต่างกันสามจุด “นายทำได้ยังไงเนี่ย?” วอยด์อดไม่ได้ที่จะถาม ทุกครั้งที่เกรย์เข้าสู่เขาวงกต หุบเขา หรือในกรณีนี้คือเมืองร้าง ภาพบนอุปกรณ์ติดตามจะเปลี่ยนไป ตอนนี้มันแสดงแค่แผนที่รอบๆ เมืองเท่านั้น “ง่ายนิดเดียว ตอนสร้างมัน ฉันใช้อาร์เรย์ที่ดึงพลังจากโลกมาใช้ ในทางกลับกัน มันก็ช่วยให้ฉันได้แผนที่ที่ดีของพื้นที่เล็กๆ ที่ฉันอยู่ มันยากมากนะ และการพัฒนาอาร์เรย์นี้ก็ใช้เวลาพักใหญ่เลยล่ะ” เกรย์ตอบพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ “นายมันตัวประหลาด” วอยด์โพล่งออกมา มันไม่สามารถใช้คำว่าอัจฉริยะได้ เพราะความคิดของเกรย์นั้นเหนือกว่านั้นไปไกล คำว่าตัวประหลาดฟังดูเหมาะสมกับเกรย์มากกว่า การที่เขาสามารถคิดค้นสิ่งที่ว่ามาได้ แถมยังสร้างมันขึ้นมาได้จริงๆ แสดงให้เห็นว่าจิตใจของเขานั้นประหลาดเพียงใด “ขอบใจนะ” เกรย์หัวเราะ “นายไปทางนี้ ส่วนฉันจะไปอีกทาง” เกรย์อยากให้พวกเขารีบจากไปโดยเร็วที่สุด เขาได้รับข้อความจากเคลาส์เมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งต้องการความช่วยเหลือจากเขาในบางเรื่อง ดังนั้นเขาจึงอยากจะไปดูสักหน่อยหลังจากออกจากที่นี่ วอยด์พยักหน้าแล้วหายตัวไป เกรย์มุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับวอยด์ ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เห็นร่างหลายร่างวิ่งไปมาในพื้นที่ พวกนั้นไม่ใช่มนุษย์... เอาเป็นว่าเขาบอกไม่ได้เต็มปากว่าเป็นมนุษย์ มันเป็นการผสมผสานที่ชวนสับสน หนึ่งในนั้นมีใบหน้าเป็นมนุษย์แต่สูงไม่ถึงเมตรด้วยซ้ำ ‘เคยเห็นคนแบบนี้ที่ไหนมาก่อนนะ?’ เขาจมลงสู่ห้วงความคิดเมื่อเห็นร่างนั้น ร่างนั้นก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน แววตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาต ‘ใช่แล้ว เจ้าพวกที่ควบคุมศพพวกนั้น!’ ความทรงจำแล่นเข้ามาในหัว เขาจำได้ว่าเคยต่อสู้กับพวกมันตอนที่อยู่ทวีปอาซูร์ เขาเกือบจะฆ่าพวกมันได้แล้วแต่พวกมันหนีลงใต้ดินไปเสียก่อน เขาไม่นึกเลยว่าจะมีพวกมันอีก และยังมาอยู่ที่นี่อีกด้วย ผู้คนจากเผ่านี้ตัวเล็กมาก จนไม่แปลกเลยที่จะเรียกพวกมันว่าคนแคระ ‘วอยด์... นายจะไม่เชื่อแน่ว่าฉันเพิ่งเห็นอะไร’ เขาติดต่อกับวอยด์ในทันที ‘เจ้าพวกที่เคยสู้ตอนอยู่ที่ทวีปอาซูร์น่ะเหรอ?’ วอยด์ถามกลับ ‘เอ๋! นายเห็นพวกมันด้วยเหรอ?’ เกรย์ตกใจเมื่อได้ยินคำถามของวอยด์ ‘หึๆ ตัวหนึ่งนอนอยู่ที่นี่ กำลังก้มหัวให้เจ้านายอย่างฉันอยู่เนี่ย’ วอยด์ตอบด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนาน ‘ดีเลย ฉันมีบัญชีต้องสะสางกับพวกมันเหมือนกัน ฉันไม่ลังเลที่จะอัดตัวนี้ให้ยับ’ เกรย์กล่าว ‘ถ้าจำไม่ผิด เจ้าพวกนี้แหละที่เป็นคนสอนพวกเนโครแมนเซอร์ ดังนั้นพวกมันต้องมีวิธีลบตราประทับบนตัวฉันแน่’ เขาคิดขณะจ้องมองชายคนนั้น “มนุษย์ แกมีตราประทับของเรา” ชายคนนั้นกล่าว “ใช่ และฉันอยากให้แกเอาออกไปให้หน่อย” เกรย์ตอบ เขาไม่คิดเลยว่าชายคนนั้นจะเป็นฝ่ายทักเขาก่อน “ใครก็ตามที่ถูกตีตราจะต้องตาย นั่นคือกฎ แกถูกตีตรา นั่นหมายความว่าแกเป็นภัยคุกคามต่อพวกเรา และยังเป็นเครื่องมือพิเศษอีกด้วย” ชายคนนั้นเลียริมฝีปาก หากไม่ใช่เพราะเคราบนใบหน้าของมัน เกรย์คงเรียกมันว่าทารกไปแล้วเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น “พวกแกอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?” เกรย์ถามด้วยความอยากรู้ “แกจะต้องตายในไม่ช้า ไม่จำเป็นต้องบอกแกหรอก” ชายคนนั้นตอบก่อนจะพุ่งเข้าใส่เกรย์ เมื่ออีกฝ่ายลงมือจู่โจม เกรย์ถึงได้รู้ว่าชายคนนั้นไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็น มันมีพลังอยู่ในระดับเซจขั้นสูงสุด และดูออกได้ง่ายๆ เลยว่าความแข็งแกร่งของมันไม่ได้อยู่ในระดับเซจขั้นสูงสุดแบบทั่วไป ‘มันกำลังกดพลังบ่มเพาะของตัวเองอยู่’