บทที่ 856 โอกาสแห่งการเฉลิมฉลอง ช่วงสายของวันนั้น บ้านของเกรย์ เกรย์กำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับอาเรย์ที่เขาเพิ่งยืมมาจากห้องสมุดของกลุ่ม เขามีเวลาเหลือไม่มากนักและยังคงต้องขบคิดหาวิธีลบรอยประทับที่แผ่นหลังของเขา ขณะที่เขากำลังอ่านอยู่นั้น เขาก็สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังตรงมาที่บ้าน ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูในเวลาต่อมา เขาละสายตาจากหนังสือแล้วเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดออก เขาก็เห็นอเล็กยืนยิ้มรออยู่ข้างนอก "นายจะไม่ไปเหรอ?" อเล็กถามเมื่อเห็นสภาพของเกรย์ "ไปไหน?" เกรย์ถามด้วยสีหน้าสับสน "งานเฉลิมฉลองที่ท่านผู้นำกลุ่มพูดถึงไง" อเล็กไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรย์จะลืมเรื่องงานที่พวกเขาเพิ่งพูดคุยกันไปเมื่อตอนกลางวันนี้ นี่ผ่านไปไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่เกรย์กลับลืมมันไปเสียสนิท "งานเฉลิมฉลอง..." เกรย์ชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวนความจำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าท่านผู้นำกลุ่มได้กล่าวถึงงานเลี้ยงเพื่อฉลองชัยชนะจริงๆ "อ้อ เรื่องนั้น ฉันลืมไปสนิทเลย" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเชิญอเล็กเข้ามาในบ้าน เมื่ออเล็กก้าวเข้ามาในบ้าน เขาก็ยืนแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย 'นี่ในห้องสมุดยังเหลือหนังสืออยู่อีกเหรอ?' ดวงตาของเขากระตุกหลายครั้งเมื่อเห็นกองหนังสือจำนวนมหาศาลที่วางอยู่ข้างเก้าอี้ของเกรย์ เกรย์ขนหนังสือพวกนี้ออกมาทั้งหมดเพราะต้องการใช้เป็นข้อมูลอ้างอิง หลังจากจบการแข่งขัน อันดับของเขาในกลุ่มก็เลื่อนขึ้น จากเดิมที่อยู่ระดับสอง ตอนนี้เขาเป็นสมาชิกอันดับห้าแล้ว และเป็นสมาชิกคนเดียวในระดับห้าที่ยังอยู่เพียงขั้นโอเวอร์ลอร์ด ด้วยตำแหน่งใหม่นี้ เขาจึงสามารถขึ้นไปยืมหนังสือเกี่ยวกับอาเรย์ที่อยู่ในระดับสูงกว่ามาได้มากเท่าที่ต้องการ ตอนที่หญิงสาวผู้ดูแลห้องสมุดเห็นจำนวนหนังสือที่เขากำลังจะขนกลับบ้าน เธอยังอดไม่ได้ที่จะต้องขยี้ตาดูป้ายชื่อของเกรย์อีกครั้ง "ขอโทษทีนะ" เกรย์กล่าวพลางเก็บหนังสือทั้งหมดลงในแหวนเก็บของ เขาเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับออกมาด้วยชุดใหม่ เขาสวมเสื้อแขนยาวสีขาวคู่กับกางเกงขายาวสีน้ำเงิน ผมเผ้าถูกหวีอย่างเรียบร้อย ทำให้เขาดูสดชื่นและสะอาดตา เมื่อเขาเดินออกมา อเล็กอดไม่ได้ที่จะจิ๊ปาก เขาต้องยอมรับเลยว่าเกรย์ไม่เพียงแค่แข็งแกร่งกว่าเขาเท่านั้น แต่ยังหล่อเหลากว่ามาก เขาไม่เคยเห็นใครที่หล่อเหลาเท่าเกรย์มาก่อน การแต่งตัวดีๆ ยิ่งส่งเสริมให้เกรย์ดูดียิ่งขึ้นไปอีก ทั้งคู่เดินออกจากบ้านของเกรย์ ระหว่างทางพวกเขาได้พบกับคีธที่มาพร้อมกับวอยด์ "ในที่สุดก็ยอมออกมาจากรังเสียทีนะ?" วอยด์เย้าแหย่เมื่อเห็นเกรย์ หลังจากเดินทางกลับมา มันแทบไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เกรย์ทำมีเพียงแค่การไปกวาดหนังสือจากห้องสมุดจนแต้มของเขาหายไปเกินครึ่ง แถมยังไม่ซื้อของแวววาวอะไรมาฝากมันเลยสักชิ้น! มันเลยตัดสินใจไปขลุกอยู่กับคีธเพราะคิดว่าเกรย์คงจะยุ่งอยู่กับการอ่านหนังสือพวกนั้น "แมวตัวนี้พูดได้ด้วยเหรอ?" อเล็กถามด้วยความประหลาดใจ เขาเคยเห็นวอยด์อยู่กับเกรย์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าวอยด์จะพูดได้ เขาเข้าใจมาตลอดว่าวอยด์เป็นแค่สัตว์เลี้ยงของเกรย์ "ใช่ แล้วฉันชื่อวอยด์" วอยด์เป็นคนตอบกลับเอง มันไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังความจริงเรื่องที่มันพูดได้อีกต่อไปแล้ว และการให้คนอื่นรู้ก็คงไม่ได้ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปมากนัก "อ้อ ขอโทษที ยินดีที่ได้รู้จักนะวอยด์" อเล็กกล่าวขอโทษที่เสียมารยาทไปหน่อย "ไม่เป็นไร นายมีของแวววาวติดตัวมาบ้างไหม?" วอยด์ถาม ราวกับโจรที่กำลังจะปล้นใครสักคน เกรย์แทบจะเอามือกุมขมับเมื่อได้ยินดังนั้น เขาคว้าหางวอยด์แล้วอุ้มมันขึ้นมาไว้ในมือ "พวกเราไปกันเถอะ" เขาบอกอเล็กและคีธ คีธคุ้นเคยกับนิสัยของวอยด์เป็นอย่างดีเพราะพวกเขาเคยร่วมทางกันทำภารกิจมาหลายครั้ง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่วอยด์ฉกเอาของมีค่าแวววาวไปจากคนอื่นเสียจนหมดตัว โชคยังดีที่มันปล้นเฉพาะพวกคนเลว... หรือก็นะ พวกคนที่มันตัดสินว่าเลวก็เท่านั้น พวกเขามาถึงสถานที่จัดงานเฉลิมฉลองซึ่งในเวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เมื่อเกรย์และอเล็กปรากฏตัว พวกเขาก็ดึงดูดสายตาจากทุกคน ส่วนคีธที่เดินมาด้วยกันกลับแทบไม่มีใครสังเกตเห็น รูปลักษณ์ของเกรย์ทำให้หญิงสาวหลายคนที่อยู่ในงานถึงกับตะลึง พวกเธอแทบไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย 'เป็นแบบนี้ทุกที นี่แหละเหตุผลที่ฉันเกลียดงานสังสรรค์' เกรย์บ่นพึมพำในใจ 'ช่วงเวลาแบบนี้ ฉันคิดถึงเคลาส์ชะมัด' เขาคิดพลางเดินไปยังที่นั่ง "คุณคือเกรย์สินะ" หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับที่นั่งของพวกเขาเอ่ยทัก เกรย์ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบก็รู้ได้ทันทีว่าเธออยู่ในขั้นเซจ หญิงสาวคนนี้น่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา หรืออาจจะเด็กกว่าสักปีหนึ่ง "ใช่ครับ คุณคือ?" เกรย์พยายามตอบกลับอย่างสุภาพที่สุด "อีวา" หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม เธอรู้สึกสนใจในตัวเกรย์จริงๆ เรื่องราวที่เขาสามารถยกระดับพลังจนเหนือกว่าขั้นโอเวอร์ลอร์ด และการใช้พลังที่ทัดเทียมกับผู้ใช้ธาตุในขั้นเซจได้แพร่สะพัดไปทั่วกลุ่มแล้ว ดังนั้นแม้แต่เหล่าอัจฉริยะในขั้นเซจเองต่างก็จับตามองเกรย์ไว้ สำหรับคนที่สามารถแสดงพลังเช่นนี้ออกมาต่อหน้าอัจฉริยะคนอื่นๆ ได้ นั่นหมายความว่าทันทีที่เขาเลื่อนระดับถึงขั้นเซจ เขาจะยิ่งแสดงพลังที่น่าเกรงขามได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า อีวาไม่ใช่คนเดียวที่เข้ามาหาเกรย์ ยังมีคนอื่นๆ อีกรวมถึงชายหนุ่มบางคนที่เดินเข้ามาทักทายเขาด้วย เนื่องจากทุกคนรู้จักอเล็กดีอยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องแนะนำตัวกันให้มากความ พวกเขาพูดคุยและเพลิดเพลินกับงานเฉลิมฉลองจนกระทั่งถึงเวลาที่ท่านผู้นำกลุ่มจะขึ้นมากล่าวปราศรัย เกรย์ไม่เคยคิดว่าท่านผู้นำกลุ่มจะสละเวลาอันมีค่ามาร่วมงานเล็กๆ เช่นนี้ แต่ท่านไม่ได้เพียงแค่มาตั้งแต่เริ่มงานเท่านั้น แต่ยังต้องการที่จะกล่าวปราศรัยต่อหน้าทุกคนด้วย เมื่อท่านผู้นำกลุ่มลุกขึ้นยืน ความเงียบก็เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งงาน และทุกคนต่างก็หันไปให้ความสนใจกับเขาเป็นตาเดียว