บทที่ 1797: อันตราย (2) ช่วงนี้สถานะของคังจ้าวหลงภายในตระกูลคังเริ่มถูกผลักให้ตกไปอยู่ขอบวงโคจร พวกเขาไม่ยอมให้เขาเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องใหญ่ๆ อีกต่อไป จนตอนนี้เขากลายเป็นเพียงผู้จัดการแผนกวิจัยและพัฒนาของบริษัทผลิตยาโดยสมบูรณ์ แม้ว่าตำแหน่งหัวหน้าแผนกวิจัยในบริษัทการแพทย์ของหมอเทวดาคังจะดูน่าประทับใจในสายตาคนนอก แต่มันกลับไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับภายในตระกูลคัง ด้วยเหตุนี้ จ้าวหลงจึงอยากจะแสดงฝีมือให้หมอเทวดาคังเห็นมากเท่าที่จะทำได้ “พี่ครับ การกว้านซื้อโรงงานผลิตยาเล็กๆ มันอาจจะดูยุ่งยากหน่อย เพราะโรงงานพวกนี้ไม่ได้อยู่รวมกันทำให้บริหารจัดการยาก แต่มันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ สายการผลิตหลักของเราจะเน้นผลิตยาตัวที่กำลังฮิต ส่วนพวกโรงงานเล็กๆ พวกนั้นก็ให้ผลิตสินค้าที่ไม่ค่อยติดตลาดไป ให้แต่ละโรงงานโฟกัสแค่ผลิตภัณฑ์เดียวพอ แล้วเราก็แค่ส่งคนของเราไปคุม แน่นอนว่าที่พี่พูดก็ถูกครับ เราสามารถขยายสายการผลิตของเราเองไปพร้อมๆ กันได้เลย จะได้ไม่เป็นการเสียเวลา!” คังจ้าวมิ่งกล่าวเสริม “อืม จ้าวมิ่งพูดถูก จ้าวหลง... หน้าที่ของแกคือรักษาความลับของสูตรยาไว้ก็พอ เรื่องธุรกิจพวกนี้แกไม่ต้องเข้ามายุ่ง!” หมอเทวดาคังบอกกับจ้าวหลง แววตาของจ้าวหลงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เดิมทีเขาควรจะได้เป็นผู้สืบทอดตระกูลคัง แต่ตอนนี้กลับถูกเขี่ยออกมาอยู่วงนอกอย่างสมบูรณ์ ทางด้านไล่พั่งจื่อและกวนเสวียหมิน พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าในระหว่างที่หลินอี้เดินทางไปต่างจังหวัด จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับธุรกิจของเขา! ในตอนแรกไล่พั่งจื่อไม่ได้ใส่ใจกับการเปิดตัวสินค้าใหม่ของตระกูลคังเท่าไหร่นัก เขาคิดว่าพวกนั้นก็แค่พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเท่านั้น! แต่เมื่อไล่พั่งจื่อเห็น ‘ยาสมานแผลทองคำ’ และ ‘ยาแก้ปวด’ ของตระกูลคังทะลักเข้าสู่ตลาด มันกลับดูไม่เหมือนว่าพวกเขากำลังขาดทุนเลยแม้แต่นิดเดียว และตอนนี้มันก็สายเกินแก้เสียแล้ว! ร้านขายยาที่เคยร่วมมือกับพวกเขาทุกแห่งต่างพากันยกเลิกออเดอร์ราวกับนัดกันมา หุ้นของตระกูลหลิวถูกประกาศเตือน และยอดการเรียกเงินคืนก็ถาโถมเข้ามาประดุจภูเขาถล่ม แม้แต่คนเก๋าเกมในโลกธุรกิจอย่างไล่พั่งจื่อก็ยังถึงกับอึ้ง! สถานการณ์ปัจจุบันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลมาก ยาสมานแผลทองคำของตระกูลคังนั้นมีต้นทุนมหาศาล พวกเขาจะขายในราคาต่ำขนาดนี้ได้อย่างไร? แล้วสูตรยาแก้ปวดนั่นพวกเขาสอยมาจากไหนกัน? หากพวกนั้นขโมยสูตรมาจากบริษัทของไล่พั่งจื่อ การลดราคายาสมานแผลทองคำและการปล่อยยาแก้ปวดออกมาก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าสูตรเหล่านั้นไม่ได้มาจากบริษัทของหมอเทวดากวน! เพราะแม้แต่กวนเสวียหมินและไล่พั่งจื่อเองก็ยังไม่มีสูตรยารักษาอาการบาดเจ็บรุ่นพิเศษ นับประสาอะไรกับยาลดความอ้วนที่ไม่เคยมีการผลิตมาก่อน! ดังนั้นสัญญาณทุกอย่างจึงชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่า บริษัทผลิตยาของหมอเทวดาคังต้องได้รับการสนับสนุนจากขุมกำลังบางอย่าง มิฉะนั้นพวกเขาก็คงไม่กล้าปล่อยผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาถล่มตลาดแบบนี้! ... แถมด้วยยอดขายมหาศาลขนาดนี้ อย่างน้อยเขาก็ต้องเช่าสายการผลิตจากโรงงานยาเล็กๆ จำนวนมากเพื่อให้มีสินค้าส่งได้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเครือข่ายระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่หมอเทวดาคังเคยมีมาก่อน! ข้อสันนิษฐานของไล่พั่งจื่อเกือบจะใกล้เคียงกับความจริงแล้ว แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะตอนนี้หลินอี้ไม่อยู่ และพวกเขาก็ไม่มีผลิตภัณฑ์ที่จะไปแข่งด้วย! สิ่งที่ทำให้ไล่พั่งจื่อรู้สึกจนปัญญาที่สุดก็คือ มือถือของหลินอี้ดันปิดเครื่องอยู่! ไล่พั่งจื่อพยายามโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ปลายสายก็ยังคงปิดเครื่อง ด้วยความหมดหนทาง เขาจึงทำได้เพียงมาที่บ้านของกวนเสวียหมินเพื่อปรึกษาหาแผนรับมือ! เขาไม่รู้เลยว่าหลินอี้ปิดเครื่องไปเพราะกลัวจะถูกรบกวนระหว่างการฝึกฝน และหลังจากที่เขาสลบไป ถังอวิ๋นกับคนอื่นๆ ก็ย่อมจำไม่ได้ที่จะเปิดโทรศัพท์ให้หลินอี้! “ผู้เฒ่ากวนครับ เราจะรับมือกับบริษัทของหมอเทวดาคังยังไงดี?” ไล่พั่งจื่อถามเข้าประเด็นทันที “ผมติดต่อลูกพี่ไม่ได้เลย แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ตระกูลหลิวกับพวกเราคงต้านไว้ไม่ไหวแน่!” “ฉันเองก็ติดต่อเสี่ยวอี้ไม่ได้เหมือนกัน... นายลองโทรหาพวกถังอวิ๋นดูหรือยัง? พวกเขาน่าจะอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” กวนเสวียหมินเสนอขึ้นหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ผม... ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยครับ...” ไล่พั่งจื่อรู้สึกเขินเล็กน้อย เขาเอาแต่พยายามติดต่อหลินอี้จนลืมไปว่าถังอวิ๋นและคนอื่นๆ ก็ไปกับหลินอี้ด้วย พอได้รับคำเตือนจากกวนเสวียหมิน เขาก็รีบกดเบอร์โทรหาถังอวิ๋นทันที ครั้งนี้สายต่อติด และเสียงของถังอวิ๋นก็ดังมาจากปลายสาย “คุณไล่เหรอคะ?” “ผมเองครับพี่สะใภ้ ลูกพี่อยู่กับคุณหรือเปล่า? พอดีผมมีเรื่องด่วน...” ไล่พั่งจื่อเรียกถังอวิ๋นพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับว่าเขาได้พบเสาหลักที่พึ่งพาได้แล้ว เรื่องของตระกูลคังนั้นเกิดขึ้นกะทันหันก็จริง แต่ขอแค่มีหลินอี้อยู่ การจะตบพวกมันให้คว่ำก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา! ไล่พั่งจื่อจำได้ว่าหลินอี้เคยบอกว่ายาสองตัวนี้เป็นแค่การหยั่งเชิงตลาด ถ้าผลตอบรับดี ก็จะมียาตัวอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่านี้ออกมาอีก ซึ่งตอนนั้นเป็นไล่พั่งจื่อเองที่แนะนำว่าอย่าเพิ่งปล่อยสินค้าออกมาทีเดียวหมด ควรทำไปทีละขั้นเพื่อสร้างกระแสในตลาดอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าถ้าไม่มีเรื่องตระกูลคังแทรกเข้ามา แผนการของไล่พั่งจื่อย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด เพราะเขาต้องการให้บริษัทของหมอเทวดากวนอยู่ในสายตาผู้คนเสมอและไม่ถูกลืม แต่การเคลื่อนไหวของบริษัทหมอเทวดาคังครั้งนี้กลับทำให้แผนของเขาพังพินาศหมด ตอนนี้ทางเดียวที่จะสู้กับบริษัทของหมอเทวดาคังได้ คือต้องลดราคาลงและส่งผลิตภัณฑ์ตัวอื่นที่สูสีกันเข้าสู้ หรืออาจจะต้องเปิดตัวยาที่มีประสิทธิภาพยิ่งกว่าเดิมเพื่อชิงส่วนแบ่งการตลาดที่สูญเสียไปกลับมา! เพราะอย่างไรเสีย ยาสมานแผลทองคำของตระกูลคังแม้จะมีราคาแพง แต่มันก็เป็นแบรนด์เก่าแก่ที่คนเชื่อถือ ส่วนยารักษาอาการบาดเจ็บของหมอเทวดากวนมีสรรพคุณใกล้เคียงกันแต่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน พวกเขาชนะมาได้ด้วยข้อได้เปรียบด้านราคา แต่ตอนนี้ตระกูลคังกลับขายยาสมานแผลทองคำในราคาเพียงครึ่งเดียวของหมอเทวดากวน ผู้บริโภคย่อมหันกลับไปหาแบรนด์เก่าแก่อย่างเป็นธรรมดา! “หลินอี้ เขา...” ถังอวิ๋นมองดูหลินอี้ที่นอนไม่ได้สติอยู่บนโซฟาแล้วถอนหายใจ “คุณไล่คะ ถ้ามีธุระอะไรบอกฉันมาได้เลยค่ะ ตอนนี้หลินอี้ไม่สะดวกมารับสาย...” “งั้น... เรื่องนี้คงต้องให้ลูกพี่ตัดสินใจครับ เอาเป็นว่าถ้าลูกพี่สะดวกเมื่อไหร่ ช่วยให้เขาโทรกลับหาผมหน่อยได้ไหมครับ?” ไล่พั่งจื่อกล่าว “เขา... เขากำลังฝึกฝนอยู่น่ะค่ะ... ถ้ามีอะไรจะพูดก็บอกฉันได้เลย ฉันจะช่วยถ่ายทอดให้เอง” ถังอวิ๋นลังเล แม้ไล่พั่งจื่อจะเป็นคนที่เธอไว้ใจได้ แต่หลินอี้มีศัตรูอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด ถ้าเกิดข่าวเรื่องที่หลินอี้ธาตุไฟเข้าแทรกหลุดรอดออกไป พวกนั้นอาจจะแห่กันมาสร้างปัญหาได้ นั่นคือสาเหตุที่ถังอวิ๋นไม่ได้บอกความจริงเรื่องอาการของหลินอี้ให้ไล่พั่งจื่อรู้... (โปรดติดตามตอนต่อไป)