Chapter 855

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 03:18

Chapter 855: บทที่ 40- ทรินิตี้ – ถูกครอบครัวตำหนิ (เล่ม 5) ~~ ทรินิตี้ ~~ หลังจากมองดูอเล็กซิโออุ้มทาเลียกลับไปที่ห้องของเธอ ฉันก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ฉันอยากจะนอนหลับพักผ่อนบ้างเหมือนกัน มันให้ความรู้สึกเหมือนนานเหลือเกินตั้งแต่ที่ฉันได้นอนครั้งล่าสุด ทั้งที่จริงๆ แล้วมันเพิ่งผ่านไปเพียงวันเดียวหลังจากที่ฉันได้นอนหลับไปจริงๆ วันนี้ยุ่งเหยิงมากจนฉันรู้สึกว่ามันยาวนานกว่าความเป็นจริงหลายเท่า “ไปกันเถอะรีซ ไปที่ห้องของเรากัน” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเซเล็กน้อย บางทีฉันอาจจะกำลังปล่อยให้ความเหนื่อยล้าของทาเลียส่งผลกระทบต่อตัวฉัน หรือไม่ฉันก็คงแค่เหนื่อยทางใจ ซึ่งนั่นก็มีความเป็นไปได้สูงมาก ฉันครุ่นคิดเรื่องต่างๆ มามากมายและยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ “ไปเถอะ ยัยกระต่ายน้อย เธอกำลังจะหลับทั้งที่ยังยืนอยู่แบบนี้ เหมือนกับที่ทาเลียทำเป๊ะเลย” รีซโอบแขนรอบไหล่ฉันแล้วดึงให้ฉันเดินไปข้างๆ เขา “ทาเลียนั่งอยู่ ส่วนฉันยืนอยู่ มันต่างกันนะ” ฉันเถียงกลับไปเพียงเพราะอยากเถียงเท่านั้น ..... “และถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน คงได้หัวทิ่มพื้นไปแล้วทั้งคู่ ผมสาบานเลยว่าพวกคุณสองคนนี่เหมือนกันจนน่ากลัวในบางครั้ง” รีซรั้งตัวฉันไว้ข้างกาย เขาคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขาเป็นแบบนั้นมาตลอด แม้กระทั่งก่อนที่ฉันจะรู้ตัวเสียอีก “เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว” ฉันเร่งให้เขาพาออกจากห้องไปพร้อมกับฉัน “เรายังไม่รู้เลยว่าห้องเราอยู่ที่ไหน” รีซชี้ให้เห็นประเด็นนี้และฉันก็ถอนหายใจ เขาพูดถูก เราไม่รู้ว่าต้องไปนอนที่ไหนในบ้านของอัลฟ่านี่ นั่นจะเป็นปัญหาแน่ๆ “ผมพาไปได้ครับ ผมอยู่กับเทลินเมื่อกี้ เลยรู้ว่าห้องไหนเป็นห้องไหน” รูดี้ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม เขานั่งอยู่กับพวกเราตอนทานอาหาร แต่เขาก็เงียบมากจนฉันลืมไปเลยว่าเขาอยู่ที่นี่ด้วย “อ้อ รูดี้ ใช่สิ เธอต้องรู้อยู่แล้วนี่นะ” รีซพยักหน้าให้เขาในขณะที่ยังคงโอบฉันไว้แนบข้าง “งั้นช่วยนำทางเราไปหน่อยได้ไหม ฉันจะได้พา ‘เจ้าสิ่งนี้’ ออกไปจากเท้าของเธอนี่เสียที” “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันกลายเป็น ‘เจ้าสิ่งนี้’? หยาบคายจัง ฉันเป็นภรรยาคุณนะ ยัยหัวดื้อ” ฉันแหวใส่เขาอย่างอ่อนแรง ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้แล้ว “และเวลาที่เธอเหนื่อยขนาดนี้ เธอก็แทบไม่มีแรงจะเถียงฉันด้วยซ้ำ ดูจากหลักฐานที่เธอเรียกฉันว่ายัยหัวดื้อสิ มันอ่อนปวกเปียกมาก ทรินิตี้ อ่อนมากจริงๆ” “ช่างเถอะรีซ ฉันเหนื่อยมากแล้วตอนนี้ พาไปนอนเถอะ” ฉันหันไปหาเขาแล้วปีนขึ้นตัวเขาประหนึ่งว่าเขาเป็นเครื่องเล่นในสนามเด็กเล่น เพียงแต่ฉันไม่ได้อยากเล่นกับเขา ฉันแค่อยากให้เขาอุ้มฉันไปที่ห้องและส่งฉันเข้านอน “เธอนี่เป็นภาระจริงๆ เลยนะ” เขาหัวเราะเบาๆ ขณะจัดท่าให้ฉันอยู่ในอ้อมแขน เขาอุ้มฉันในท่าเจ้าหญิง แนบชิดกับหน้าอกของเขา มันเป็นสัมผัสที่ปลอบประโลมและทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก “ตามผมมาเลยครับ คิงรีซ” เสียงหัวเราะของรูดี้ดังขึ้นขณะที่เขาเดินนำออกไป ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการพาเรามาถึงห้อง รูดี้กำลังบอกรีซว่าเราต้องพักที่ไหนในขณะที่ฉันพยายามจะไม่หลับก่อนจะถึงห้อง แต่ถึงอย่างนั้น ต่อให้ฉันหลับไปก่อนถึงที่หมาย เขาก็สามารถถอดเสื้อผ้าและวางฉันลงบนเตียงได้อยู่ดี ห้องที่รูดี้พาเรามานั้นเล็กและดูแปลกตามาก มันแตกต่างจากสิ่งที่ฉันคุ้นเคยตลอดระยะเวลายี่สิบปีที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นห้องที่มีเตียงที่ดูนุ่มสบาย ซึ่งนั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับฉัน “พักผ่อนให้สบายนะครับ ควีนทรินิตี้” รูดี้กล่าวเบาๆ ขณะค่อยๆ ปิดประตูตามหลังออกไป “พร้อมจะนอนหรือยัง?” เสียงของรีซดังออกมาจากอกของเขาและสั่นสะเทือนมาถึงข้างหูของฉัน ฉันรักความรู้สึกเวลาที่เขาเป็นแบบนี้กับฉัน “อื้ม” ฉันส่งเสียงตอบรับในลำคอ “งั้นก็ได้ ไปกันเถอะ” เขาอุ้มฉันไปยังเตียงและวางฉันลงอย่างนุ่มนวล ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน รีซก็เป็นสุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบกับฉันเสมอ หรืออย่างน้อยก็เกือบจะตลอดเวลานั่นแหละ เขาวางหัวฉันลงบนหมอน จัดท่าทางให้ฉันอย่างแผ่วเบาราวกับฉันเป็นของเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลาย “ร่างกายของเธอยังคงเหมือนวันที่ผมเจอเธอไม่มีผิดเพี้ยน” นิ้วมือของเขาไล้ไปตามสะโพกขณะที่เขาค่อยๆ ปล่อยฉันลง “คุณก็เหมือนกัน รีซ ไม่มีอะไรในตัวคุณเปลี่ยนไปเลย นอกจากวิธีที่คุณปฏิบัติกับฉัน” ฉันยิ้มกว้างมองเขา ดวงตาของเขาอยู่ใกล้กับฉันมาก “อ้อ ก็จริงนะ ผมจำได้ว่าใครบางคนตอนแรกๆ ก็ไม่ได้ดีกับผมเท่าไหร่เหมือนกัน มีคนเอาแต่ตะคอกใส่ผมแล้วก็เรียกผมว่าหมา มันหยาบคายมากเลยนะ” เขาหัวเราะเบาๆ ขณะโน้มตัวเข้ามาหาฉัน ใบหน้าของเราใกล้กันอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากของเขามาหยุดอยู่ข้างหูของฉัน และลมหายใจตอนที่เขาพูดทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว “เราต่างก็ใจร้ายด้วยกันทั้งคู่ในตอนนั้นแหละ” “เพราะเราดื้อรั้นเกินกว่าจะตระหนักว่าเรารักกันตั้งแต่ก่อนจะเจอหน้ากันเสียอีก” ฉันค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นไปบนแผ่นหลังของเขาในขณะที่พูดแบบนั้น “และตั้งแต่นั้นมา ความรักที่ฉันมีให้คุณก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น” “ช่างบังเอิญจัง ผมก็กำลังจะพูดแบบนั้นพอดีเลย” เขากดริมฝีปากลงบนใบหูของฉันเพียงชั่วครู่ จูบสั้นๆ ที่ทำเอาฉันจั๊กจี้และอยากจะดิ้นหนี ฉันพยายามอยู่นิ่งๆ แต่มันยากเหลือเกิน “รีซ” ฉันเอ่ยชื่อเขาเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกโหยหาที่เอ่อล้นเข้ามา “ทรินิตี้” เขาพึมพำชื่อฉันที่ข้างหูก่อนจะเริ่มจูบไล่ลงมาตามแนวกรามไปยังริมฝีปากของฉัน “ผมรักคุณนะ” “ฉันก็รักคุณ” ฉันทำได้เพียงสื่อความรู้สึกออกไปก่อนที่รีซจะปิด

React

พูดคุย